Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2207192

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 31 sierpnia 2016 r.
III SA/Lu 913/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2016 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

A. J. wniósł skargę na Inspektor Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2016 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jedynym źródłem jego utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie transportu. Działalność ta aktualnie nie przynosi żadnych dochodów, a nawet generuje straty. W ocenie skarżącego, konsekwencje egzekucji kary pieniężnej w wysokość (...) zł mogą być trudne do odwrócenia, a ewentualny późniejszy zwrot kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza wymaga ciągłych nakładów finansowych - wydatków na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne oraz nakładów związanych z zatrudnianiem pracowników. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi skarżącego płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, a w konsekwencji może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący w zasadnie ograniczył się do stwierdzenia, że prowadzona przez niego działalność nie przynosi zysków, zaś egzekucja zaskarżonej decyzji mogłaby prowadzić do utraty płynności finansowej i może przyczynić się do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności, skarżący nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń. Ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, odnoszące się do hipotetycznie mogącej zaistnieć w stosunku do skarżącego sytuacji, nie stanowią argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. W przypadku decyzji rodzącej obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem, konieczne jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09).

Należy także zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Brak wskazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji, uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.