Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 23 października 2007 r.
III SA/Lu 495/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr (...) z dnia (...) lipca 2007 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty cła oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług - w zakresie wniosku z dnia (...) sierpnia 2007 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca B.R., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "A-B", wniosła w dniu (...) sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr (...) z dnia (...) lipca 2007 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty cła oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

Skarżąca w swej skardze wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniosek został uzasadniony tym, że wykonanie decyzji po pięciu latach od dnia powstania zobowiązania podatkowego spowoduje dla rodziny skarżącej wyjątkowo ciężkie skutki w postaci niedostatku i niemożności utrzymania się. Skarżąca ma (...), zaś jej (...) zastępuje ją w prowadzeniu działalności gospodarczej, z której dochody ledwie starczają na bieżące koszty utrzymania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04 (niepubl.), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, a jej oświadczenie nie jest poparte żadnymi dowodami. Nieznany jest Sądowi status materialny skarżącej, nie ma żadnych informacji na temat aktywów jej majątku, stanu oszczędności, składników przedsiębiorstwa i wpływu egzekucji na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, relacji majątkowych jej i (...), możliwości alimentacyjnych jej (...), stanu zdrowia czy szczególnych potrzeb (...).

Pamiętać przy tym należy, że granice egzekucji i gwarancje minimum socjalnego dłużnika wyznaczają stosowne przepisy egzekucyjne, zaś instytucja wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji w trakcie postępowania sądowo-administracyjnego ma inny cel i uzasadnienie niż funkcja alimentacyjna wobec skarżących.

W tej sytuacji Sąd nie jest w stanie ocenić wiarygodności wniosku, sytuacji majątkowej skarżącej, oraz rodzaju, stopnia prawdopodobieństwa i dotkliwości szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Skoro zatem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.