Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 12 września 2007 r.
III SA/Lu 458/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 12 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2007 r. Nr (...) w przedmiocie: uchylenia decyzji Burmistrza Miasta z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) maja 2007 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w sprawie umorzenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W dniu 20 lipca 2007 r. Burmistrz Miasta wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że z nadesłanego wypisu z rejestru gruntów wynika, iż właścicielem działki nr (...) jest Skarb Państwa, a użytkownikiem bez tytułu prawnego Gmina Miejska, zatem Burmistrz Miasta występować może w postępowaniu jedynie jako organ właściwy do wydania decyzji określonej w art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie jako strona postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W związku z brzmieniem powołanego przepisu wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny lub uprawnienie, ich charakter i zakres wytyczają przepisy prawa materialnego, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sądowe.

Wskazać należy, że Burmistrz Miasta nie próbował nawet wykazać interesu prawnego. Z akt sprawy wynika jedynie, że gmina jest użytkownikiem działki nr (...), nie wiadomo jednak na podstawie jakiego tytułu.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jednakże w myśl art. 73 ust. 3 cyt. ustawy podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości jest ostateczna decyzja wojewody. Natomiast z akt administracyjnych sprawy nie wynika, czy wojewoda wydał decyzję o przejściu na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego działki nr (...) (drogi). Strona skarżąca, wnosząc skargę, nie wykazała, że jest faktycznie właścicielem lub zarządcą przedmiotowej działki.

Strona skarżąca nie występuje w sprawie również jako wymieniony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.

W ocenie sądu Burmistrz Miasta interesem prawnym uprawniającym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie dysponuje. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2006 r. (sygn. II OSK 780/05, LEX nr 209459) pozycję prawną gminy rozpatrywać należy w dwóch kategoriach; po pierwsze jako podmiotu, któremu przepisami prawa przyznane są określone kompetencje do realizowania władztwa administracyjnego i który w związku z tym działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie (sfera imperium), a po drugie, jako osoby prawnej, której przysługują określone prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego i która dochodząc realizacji tych praw może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (sfera dominium). Powierzenie gminie wykonywania zadań publicznych, obejmujących sprawowanie administracji publicznej w zakresie zadań własnych oraz zadań zleconych administracji rządowej i w konsekwencji prowadzenie przez jej organy postępowań administracyjnych w konkretnych sprawach, ogranicza zakres uprawnień procesowych tej jednostki samorządu terytorialnego. Zróżnicowana pozycja prawna gminy wyłącza możliwość równoczesnego występowania jej w charakterze organu pierwszej instancji rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną oraz w charakterze strony biorącej udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Tożsamy pogląd wyrażono w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03, ONSA 2003/4/115), zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowo-administracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie niniejszym podziela powyższe stanowisko.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta jako organ jednostki samorządu terytorialnego prowadzący postępowanie administracyjne w pierwszej instancji nie dysponuje interesem prawnym w zaskarżaniu decyzji kasacyjnej organu odwoławczego do sądu administracyjnego.

Zwrócić należy również uwagę na fakt, że ze skargi wynika, iż strona skarżąca występuje ze skargą jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym; wskazuje bowiem, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło przedmiotową decyzję, "zarzucając Burmistrzowi Miasta braki w aktach sprawy".

Tym samym skarga jest niedopuszczalna jako złożona przez podmiot nie mający legitymacji do złożenia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.