Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2229020

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 29 czerwca 2016 r.
III SA/Lu 337/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. i B. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry D. D. i B. D. zgłosili wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Podkreślić też należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W ocenie Sądu, wniesiony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazali, że zachodzi w stosunku do nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby ich na niepowetowana szkodę majątkową, albowiem pozbawiłoby ich możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. Mając na względzie treść dokumentów dołączonych do wniosku, w ocenie skarżących wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby ich możliwości regulowania innych zobowiązań, co w praktyce oznacza aktualizację obowiązku ogłoszenia upadłości. Ponadto skarżący zatrudniają pracowników i w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nie byliby w stanie regulować zobowiązań z tytułu wynagrodzeń i składek.

Jednakże na poparcie tego rodzaju wniosków skarżący nie przywołali dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie, iż istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymierzeniu skarżącym kary w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący złożyli kopię wyliczenia dochodu z księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok, zestawienie obrotów za 2015 rok oraz zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014.

W ocenie Sądu treść przedstawionych przez skarżących dokumentów nie świadczy o możliwości utraty płynności finansowej w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji. Z dołączonego do wniosku wyliczenia dochodu z księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok wynika bowiem, że skarżący w podanym okresie uzyskali przychód w wysokości 4.130.969,99 zł. Dokonali również zakupu towarów i materiałów za kwotę 2.799.506,69 zł.

Mając na względzie podany poziom przychodów i wydatków skarżących nie można uznać, by uiszczenie wymierzonej skarżącym kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł mogło skutkować koniecznością zaprzestania działalności. Ponadto nawet wykazany w powyższym wyliczeniu dochód za 2015 rok w wysokości 224.471,20 zł jest blisko dziesięciokrotnie wyższy od nałożonej kary.

W konsekwencji stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnili, iż uiszczenie nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej może skutkować znaczną szkodą lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie ma podstaw do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności tym bardziej, że skarżący zamknęli 2015 rok dodatnim wynikiem. Podkreślić także należy, że skarżący wciąż prowadzą dochodową działalność gospodarczą.

Trzeba też zauważyć, że dołączone do wniosku dokumenty nie przedstawiają sytuacji skarżących w sposób całościowy, gdyż brak jest jakichkolwiek danych co do majątku nieruchomego lub ruchomego, w oparciu o który skarżący prowadzą działalność gospodarczą, polegającą, jak wynika z akt postępowania administracyjnego oraz dołączonych dokumentów, na prowadzeniu stacji paliw, a także piekarni.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.