Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723993

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 4 lipca 2019 r.
III SA/Lu 31/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal.

Sędziowie WSA: Robert Hałabis (spr.), Iwona Tchórzewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. (nr (...)) Wojewoda uchylił w całości decyzję Wójta (...) G. z dnia (...) sierpnia 2018 r. (nr (...)), którą odmówiono wymeldowania B. R. z pobytu stałego z lokalu (...) oraz orzekł o wymeldowaniu jej z pobytu stałego we wskazanym lokalu.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy:

W dniu (...) kwietnia 2018 r. na wniosek S. R. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wymeldowania jego żony B. R. z miejsca zameldowania na pobyt stały w jego domu w (...), który stanowi jego majątek odrębny. W uzasadnieniu tego żądania wnioskodawca wymeldowania wyjaśnił, że jego żona wyjechała do (...) w 1997 r., przebywa w Rzymie, gdzie mieszka z obcym mężczyzną, a z nim nie rozmawia już od 11 lat. Jeden lub dwa razy w roku przyjeżdża na okres około jednego tygodnia. Ostatni raz była w miejscu zameldowania w grudniu 2017 r. przez okres sześciu dni.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że B. R. przebywa w miejscu zameldowania 2-3 razy do roku po kilka lub kilkanaście dni, choć od wielu lat pracuje we Włoszech. W świetle tego rodzaju ustaleń faktycznych Wójt (...) G. uznał, że nie zachodzi podstawa do wymeldowania żony wnioskodawcy i decyzją z dnia (...) sierpnia 2018 r. odmówił wymeldowania B. R. z pobytu stałego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł właściciel nieruchomości S. R., który podniósł, że jego żona jest wprawdzie zameldowana w jego lokalu, ale od 1997 r. przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium (...), tam bowiem pracuje i pozostaje z nim od tego czasu w faktycznej separacji, co wskazuje, że jej wolą było dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu B. R. z pobytu stałego z lokalu (...).

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Przede wszystkim ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że B. R. opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się. Powołani w sprawie świadkowie zgodnie zeznali, że B. R. w 1997 r. wyjechała w celach zarobkowych do (...). Jednocześnie świadkowie oraz wnioskodawca zeznali, że sporadycznie - na B. N., czy w wakacje - przyjeżdża do miejsca pobytu stałego. Sama zeznała, że przyjeżdża pod wskazany adres około 4 razy w roku. Podobnie zeznania złożyła jej siostra. Wnioskodawca wyjaśnił, że żona nie utrzymuje z nim kontaktu i od 11 lat z nim nie rozmawia. Odwołujący się złożył do akt sprawy potwierdzenia opłat, jakie poniósł w latach 2017-2018 z tytułu utrzymania domu (opłaty za wodę, ścieki, gaz i inne). Teściowa B. R. zeznała z kolei, że to ona opłaca podatki. Potwierdził to sołtys miejscowości (...). Proboszcz parafii zeznał natomiast, że widział B. R. kilka razy na święta B. N., a ostatnio na ślubach jej synów w listopadzie 2016 r. i w maju 2017 r. Żaden z przesłuchanych świadków nie potwierdził, by B. R. często bywała w lokalu, w którym jest na stałe zameldowana. Wizyty w danym miejscu i to w sytuacji, gdy zasadnicza aktywność życiowa ma miejsce gdzie indziej, oznaczają w rzeczywistości, że w tym miejscu dana osoba nie zamieszkuje.

W ocenie organu odwoławczego całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że B. R. nie mieszka i stale nie przebywa w lokalu w (...), chociaż posiada tam jeszcze swoje rzeczy osobiste i sporadycznie tam przebywa. Dlatego brak było podstaw do ustalenia, że koncentruje ona swoje życie osobiste w tym domu, tym bardziej, że ma miejsce sytuacja, w której rzeczywiście występują stałe i długie okresy fizycznej nieobecności B. R. w miejscu stałego zameldowania. Dawało to podstawę do stwierdzenia, że opuściła ona dom i w sprawie ma zastosowanie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Doszło bowiem do opuszczenia lokalu w znaczeniu wynikającym z powyższego przepisu, ponieważ jej zachowanie wskazywało na fakt, że sporny lokal przestał być miejscem koncentracji większości jej interesów życiowych. Sporadyczny i krótkotrwały pobyt w miejscu zameldowania w celu odwiedzin rodziny i znajomych nie może być utożsamiany z pobytem stałym pod adresem zameldowania i nie odpowiada definicji pobytu stałego określonej w art. 25 ustawy o ewidencji ludności.

Z uwagi na to, że zebrany materiał dowodowy został - według organu odwoławczego - przez organ I instancji błędnie oceniony, to Wojewoda uznał, że zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości i wymeldować B. R. z miejsca pobytu stałego w trybie przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Ubocznie organ podniósł, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania danej osoby. Nie należy zaś do kompetencji organów ewidencyjnych ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu i rozstrzyganie sporów na tym tle oraz konfliktów rodzinnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego, skarżąca B. R. zaskarżyła tę decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 9 k.p.a., 10 § 1 k.p.a. i art. 131 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego; brak poinformowania skarżącej o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co zabranych dowodów i uzupełnienia materiału dowodowego przed organem I instancji oraz brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odwołania S. R., co uniemożliwiło skarżącej wypowiedzenie się co do podniesionych w tym odwołaniu zarzutów, zgłoszenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie administracyjnej i przedstawienie dowodów potwierdzających zamiar stałego przebywania skarżącej w lokalu mieszkalnym numer (...) w miejscowości (...) G. (...), skutkujące wydaniem przez Wojewodę ostatecznej decyzji o uchyleniu w całości decyzji Wójta (...) G. z dnia (...) sierpnia 2018 r. i wymeldowanie jej z pobytu stałego z lokalu (...) G. (...) (...).

W konsekwencji wydania przedmiotowej decyzji, w dniu (...) grudnia 2018 r. około godziny 130 w nocy skarżąca po powrocie do kraju z zagranicy nie została wpuszczona do budynku mieszkalnego numer (...) w (...) (...) przez jego właściciela i nie posiada żadnego innego lokalu, gdzie mogłaby zamieszkać.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ewentualnie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja nie jest też dotknięta innego rodzaju wadami prawnymi branymi przez Sąd pod rozwagę z urzędu (na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a."), które mogłyby stanowić podstawę jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że materialnoprawną podstawę zarówno zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 - dalej jako "ustawa o ewidencji ludności" lub "ustawa").

Zgodnie z art. 35 powołanej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Natomiast według art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Tak rozumiany pobyt stały wiąże się z elementem faktycznego przebywania w danym miejscu z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. Wówczas nieobecności w danym miejscu, nawet jeżeli trwają dłużej, wiążą się ze zwykłymi lub nadzwyczajnymi potrzebami życiowymi, które jednak nie powodują zmiany miejsca koncentracji spraw życiowych, ani nie unicestwiają woli i zamiaru stałego przebywania w miejscu stałego pobytu. Jakkolwiek zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy natomiast zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2106/16). W uproszczeniu zaś stwierdzić można, że za miejsce stałego pobytu należy uznać miejsce koncentracji życiowych interesów danej osoby, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, to jest: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych, itp.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że - co do zasady - wymeldowanie uzasadnione jest opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. W orzecznictwie podkreśla się, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się także sytuacje, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem, bądź też zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1620/14).

W konsekwencji legalność decyzji administracyjnej o wymeldowaniu w trybie przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności uzależniona jest od nadania właściwego znaczenia terminowi "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego bez wymeldowania". Dlatego organ administracji przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien przede wszystkim zbadać, czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa (zamieszkuje). Fakt opuszczenia lokalu stanowi bowiem jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu, gdyż w aktualnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą jedynie odzwierciedleniu stanu faktycznego, bowiem dostarcza organom tylko wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, bądź zajmowanego pomieszczenia. Rzeczywiste opuszczenie miejsca stałego pobytu pociąga za sobą obowiązek dokonania czynności wymeldowania się z takiego pobytu przez osobę, która dokonuje tego rodzaju zmiany stanu faktycznego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest również pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00). Jakkolwiek stanowisko to zostało ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm.), to zachowuje ono nadal swoją aktualność. Wymaga przy tym zaakcentowania, że o trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie danej osoby pod adresem dotychczasowego zameldowania, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu podstawowego ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca dotychczasowego zamieszkiwania. Dlatego powyższa okoliczność miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym miejscu towarzyszyła również wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem i urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne jest z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli w nim przebywania. Jakkolwiek zamiar, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnych okoliczności. Zapewnienie zameldowanego o chęci zamieszkiwania w miejscu zameldowania nie może być sprzeczne z przejawami tej woli znajdującymi potwierdzenie w obiektywnych okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 644/13). Ponadto, co należy podkreślić, zameldowanie potwierdza istniejący stan faktyczny, a nie chęci, czy zamiar danego podmiotu na przyszłość.

Celem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego było zatem dokonanie przez Sąd oceny, czy ustalenia faktyczne organów administracji były prawidłowe oraz czy znajdowały one odzwierciedlenie w zebranym przez te organy materiale dowodowym sprawy, a także, która z ocen organów obu instancji była prawidłowa mając na uwadze, że były one odmienne co do zaistnienia podstaw do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Organ I instancji bowiem takich podstaw nie znalazł, a organ odwoławczy stwierdził, że podstawy wymeldowania zostały spełnione, dlatego uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego.

Odnosząc powyższe uwagi o charakterze generalnym do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy trzeba zauważyć, z akt administracyjnych sprawy i akt sądowych wynikają przede wszystkim następujące okoliczności, które nie były w istocie sporne:

1) skarżąca faktycznie opuściła dobrowolnie miejsce stałego zameldowania w 1997 r., z zamiarem jedynie czasowego świadczenia pracy poza granicami kraju (we Włoszech);

2) zamiar czasowego przebywania przez skarżącą poza granicami kraju uległ z upływem czasu zasadniczej zmianie, bowiem w istocie przebywa ona poza granicami na stałe od ponad 20 lat, gdzie urządziła swoje centrum życiowe, a przyjazdy do miejsca stałego zameldowania stały się sporadyczne i coraz rzadsze;

3) utrwalony w taki sposób stan faktyczny doprowadził do trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego skarżącej z wnioskodawcą wymeldowania - mężem S. R., czego skutkiem było rozwiązanie ich małżeństwa przez rozwód bez orzekania o winie stron wyrokiem Sądu Okręgowego w Z., który uprawomocnił się w październiku 2018 r. (protokół rozprawy przed Sądem z dnia (...) (...) 2019 r. - k. 44 akt sądowych).

W świetle takich faktów wymaga zwrócenia uwagi, że weryfikacja wiarygodności twierdzeń wnioskodawcy wymeldowania i skarżącej odnośnie rzeczywistego stanu rzeczy nastąpić mogła poprzez bezpośrednie zestawienie treści ich twierdzeń. W związku z tym Sąd wskazuje, że spośród pisemnych i ustnych wyjaśnień skarżącej, jakie zostały przedłożone organom w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie wymeldowania jej z pobytu stałego, jedno z nich jest szczególnie istotne, bowiem wyjaśnia rzeczywistą motywację skarżącej wskazującą przyczynę, dla której chciałaby w dalszym ciągu być zameldowania na pobyt stały w domu stanowiącym majątek odrębny jej byłego męża. Otóż, w protokole z przeprowadzonej w dniu (...) sierpnia 2018 r. wizji lokalnej pracownika organu pierwszej instancji w tym domu, w czasie której skarżąca była osobiście obecna i składała wyjaśnienia, oświadczyła ona, że: "Z tego domu wyprowadzę się, ale gdy zostanie dokonany podział majątku, gdyż ja też dokładałam się znacznie do rozbudowy i remontu domu" (protokół z przeprowadzonych przez organ w dniu (...) sierpnia 2018 r. oględzin - k. 109 akt administracyjnych).

W ocenie Sądu, co trzeba zaakcentować, stwierdzenie to w sposób w pełni wiarygodny obrazuje rzeczywiste intencje skarżącej w kwestii jej zamiaru dotyczącego stałego zameldowania. Z intencji tych wynika, że skarżąca błędnie swoje zameldowanie na pobyt stały wiąże z uprawnieniem do lokalu mieszkalnego lub uprawnieniem do rozliczenia jej ewentualnych nakładów na cudzy majątek odrębny. Tymczasem okoliczność ta dla wymeldowania z miejsca pobytu stałego pozostaje prawnie obojętna. Przy tym w zamiarze tego rodzaju w ogóle nie chodzi o rzeczywistą wolę zamieszkiwania przez skarżącą w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania.

Dodatkowo z powyższego wyjaśnienia skarżącej wywieść w sposób uprawniony należało, że stanowisko wnioskodawcy wymeldowania zawarte w samym wniosku oraz składanych w toku postępowania pismach i wyjaśnieniach - było w pełni wiarygodne w kontekście zaistnienia przesłanek do wymeldowania z pobytu stałego.

Uwzględniając nadto pozostałe przeprowadzone przez organy dowody z dokumentów i zeznań świadków trzeba stwierdzić, że dowody te zostały zebrane w sposób prawidłowy oraz zostały należycie rozpatrzone (art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.). W oparciu o te dowody organ I instancji przekroczył jednakże granice swobodnej ich oceny (art. 80 k.p.a.), przez co wadliwie wywiódł, że nie było podstaw do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego, co zasadnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skorygował organ odwoławczy, bowiem dowody te stanowczo dawały podstawę do wymeldowania jej z pobytu stałego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w sytuacji, kiedy na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy należało przyjąć, że skarżąca swoje centrum życiowe od lat posiada poza miejscem stałego zameldowania.

Nie zmienia prawidłowości tego stanowiska również to, że w czasie oględzin miejsca stałego zameldowania skarżącej w domu mieszkalnym wnioskodawcy wymeldowania znajdowały się jeszcze niektóre jej rzeczy osobiste, które tam pozostawiła. Okoliczność ta nie niweczy bowiem rzeczywistych faktów dających podstawę do wymeldowania.

Organ odwoławczy prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania miał tym samym na uwadze jego zasady, w szczególności to, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.), należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.).

Na marginesie wypada zaś zauważyć, że wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszeń o charakterze proceduralnym nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Wniosek o wymeldowanie skarżącej wpłynął do organu I instancji w dniu (...) kwietnia 2018 r. Już w dniu (...) kwietnia 2018 r. pracownik organu nawiązał ze skarżącą przebywającą we Włoszech kontakt telefoniczny, która w konsekwencji ustanowiła w sprawie o jej wymeldowanie z pobytu stałego pełnomocnika procesowego (adwokata) w dniu (...) kwietnia 2018 r. (pełnomocnictwo - k. 75 akt administracyjnych). To, że ustanowiony pełnomocnik zgłosił swój udział we wszczętym postępowaniu dopiero pismem z dnia (...) maja 2018 r., które do organu I instancji wpłynęło w dniu (...) czerwca 2018 r. - nie stanowi o jakichkolwiek błędach proceduralnych organu administracji publicznej (k. 76 akt administracyjnych). Natomiast z przepisu art. 131 k.p.a. wynika, że o wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi strony. Brak takiego zawiadomienia strony lub jej pełnomocnika przez organ I instancji nie miał żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż takie zawiadomienie skierowane do pełnomocnika strony nastąpiło ze strony organu odwoławczego pismem z dnia (...) października 2018 r. (k. 125 akt administracyjnych). Powołany przepis nie przewiduje obowiązku organu w doręczeniu stronom odwołania. W okolicznościach faktycznych tej sprawy bez znaczenia pozostawało również to, że nie doszło do przesłuchania dwóch świadków zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącej pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. (k. 84 akt administracyjnych). Poza tym, że w sprawie przesłuchano innych świadków, to organ podjął próbę przeprowadzenia także i tych dowodów, jednak z uwagi na przebywanie tych świadków za granicą, dowód ten nie mógł zostać przeprowadzony, a sama skarżąca wraz z ustanowionym pełnomocnikiem brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu w sposób niczym nieograniczony. Z tej przyczyny zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione.

Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznając skargę za bezzasadną w całości, zobowiązany był ją oddalić - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - o czym orzekł w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.