Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782828

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 19 lutego 2015 r.
III SA/Lu 234/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski.

Sędziowie: WSA Ewa Ibrom, NSA Marek Zalewski (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r., Nr (...), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2013 r., Nr (...) r., nakładającą na J. P. karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu (...) lutego 2013 r. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. B. o nr rej. (...), którym kierował W. B. Pojazdem wykonywany był przewóz regularny osób na rzecz J. p., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. S. J. P. W toku kontroli kierowca okazał m.in. wypis z zezwolenia nr (...) na linię regularną K. - P. G. - S. - K. - K. Podczas kontroli stwierdzono również, że pojazd nie był oznakowany tablicami kierunkowymi bocznymi.

W dniu kontroli przesłuchano W. B., który zeznał, że od września 2012 r. pojazdem przewozi dzieci do szkoły w K. Pojazdem tym przewożone są wyłącznie dzieci do szkoły, które wysiadają wyłącznie na przystankach. Na realizowanej trasie nigdy nie przewoził innych osób, ani nie sprzedawał im biletów. W pojeździe znajduje się jedynie cennik biletów miesięcznych oraz regulamin przewozu. Bilety miesięczne sprzedawane są w szkole i są kupowane przez rodziców na każdy miesiąc. W dniu kontroli przewożone były dzieci z miejscowości P. G. i K. Kierowca wskazał również, że w dniu kontroli na autobusie nie była umieszczona tablica boczna kierunkowa, założona była tylko tablica czołowa.

W charakterze świadka przesłuchano również J. S., zatrudnioną w Zespole Szkół w k.r., która była opiekunem przewożonych w dniu kontroli dzieci. J. S. zeznała, że w dniu (...) lutego 2013 r. przewożono 15 dzieci. Przewozy odbywają się zawsze zgodnie z rozkładem jazdy, tylko w dniach szkolnych. W tym czasie nie są zabierani inni pasażerowie, przewożone są tylko dzieci. Kierowca nigdy też nie sprzedawał biletom innym osobom. Bilety posiadane przez dzieci kupują rodzice w szkole, u osoby odpowiedzialnej za ich sprzedaż.

Pismem z dnia (...) lutego 2013 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił J. P. o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec naruszenia Lp 2.5.2 Załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn.), dalej: ustawa o transporcie drogowym, natomiast pismem z dnia (...) marca 2013 r., organ zmienił kwalifikację naruszenia na Lp. 2.5.1 Załącznika nr 3.

Decyzją z dnia (...) maja 2013 r., Nr (...), L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. P. karę pieniężną w wysokości 5000 zł, zaś decyzją z dnia (...) lipca 2013 r., Nr (...), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

W dniu (...) sierpnia 2013 r. przesłuchano w charakterze świadka w obecności skarżącego, W. B., który zeznał, że w dniu kontroli wykonywał przewóz na linii regularnej według rozkładu jazdy dzieci do szkoły. Nie jest to zawsze ta sama grupa pasażerów, pojazdem jeździły też inne osoby. Pojazd zatrzymywał się tylko na przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy. W autobusie znajdowała się kasa fiskalna. W dniu kontroli w autobusie znajdowała się tablica kierunkowa, jednak nie była ona nałożona, kierowca o niej zapomniał.

W toku postępowania przesłuchano także J. P. Skarżący zeznał, że w dniu kontroli posiadał zezwolenie na przewozy regularne osób na trasie K. - P. G. - K. Wykonywany przejazd był zgodny z zezwoleniem i rozkładem jazdy. Skarżący nie posiada zezwolenia regularnego specjalnego. W dniu kontroli przewożone były dzieci w wieku szkolnym i inne osoby dorosłe. Skarżący miał podpisaną umowę z Gminą N. na przewóz dzieci do szkół. Dla części dzieci bilety kupuje gmina, pozostałe dzieci kupują te same bilety i są to bilety miesięczne. Pozostałe bilety sprzedawane są w kasie fiskalnej przez kierowcę. Bilety miesięczne sprzedawane są przez biuro sprzedaży w B. P. Skarżący podkreślił również, że każdy z pojazdów jest wyposażony w tablice boczne kierunkowe i nie wie dlaczego kierowca ich nie założył.

W dniu (...) września 2013 r. organ uzyskał od Gminy N. informację, że w dacie kontroli J. P. posiadał zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii K. - P. G. - S. - K. - K.

Po zakończeniu postępowania, decyzją z dnia (...) października 2013 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. P. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262), dalej: Rozporządzenie, autobus powinien być wyposażony w tablice kierunkowe czołową i boczną. W dniu kontroli wykonywano przewóz regularny w krajowym transporcie osób, zaś autobus nie był wyposażony w tablice kierunkowe boczne, co uzasadniało nałożenie kary za stwierdzone naruszenie.

Organ wskazał również, że odpowiedzialność za wyposażenie autobusu spoczywa na przedsiębiorcy. Odpowiedzialności tej nie można przerzucić na pracowników.

Skarżący nie przedstawił także żadnych okoliczności przemawiających za zastosowaniem art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym i Lp. 2.5.1 Załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 i § 21 Rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący nie miał wpływu na zaniedbanie kierowcy, który nie umieścił tablicy kierunkowej bocznej we właściwym miejscu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu, organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i nie naruszyły przepisów postępowania.

Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w dniu kontroli transportu drogowego wykonywany był przewóz regularny, którym zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173).

Przewóz ten nie stanowił natomiast przewozu regularnego specjalnego, wskazanego w art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym, tj. niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Okoliczność, że kursami w określonych porach dnia przewożone są w praktyce wyłącznie dzieci dojeżdżające do szkoły, dla których szkoła dystrybuuje wykupione od przewoźnika bilety miesięczne, częściowo dofinansowywane przez gminę, nie zmienia charakteru przewozu publicznego, to jest potencjalnie dostępnego dla wszystkich. Nie ma znaczenia dla oceny charakteru przewozu okoliczność, że bilety miesięczne zostały wykupione przez dzieci w takiej ilości, że jak wynika z akt sprawy, określone kursy wykorzystywane są wyłącznie lub prawie wyłącznie przez dzieci, posiadające bilety miesięczne. Nie ma też znaczenia, że w takiej sytuacji faktycznej autobus został opatrzony tablicą informacyjną "Przewóz dzieci" oraz, że - jak wynika z akt sprawy - szkoła zapewnia w czasie określonych kursów opiekuna dojeżdżających do szkoły dzieci. Te wszystkie okoliczności nie zmieniają faktu, że w praktyce przewożone są osoby (dzieci), które nabyły bilety miesięczne dostępne publicznie, a nie osoby, stanowiące określoną grupę osób, z wyłączeniem innych osób.

Określonej grupy osób, o której mowa w art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie publicznym nie stanowi grupa osób, które nabyły bilety miesięczne na przejazd określonym kursem u przewoźnika mającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych, obejmujących ten kurs, nawet jeżeli ta grupa osób jest tak jednorodna jak dzieci dojeżdżające do szkoły. Dzieci dojeżdżające do szkoły z posłużeniem się biletami miesięcznymi, korzystają z publicznego charakteru przewozu i określonego sposobu dystrybucji biletów, a nie z tego, że została określona grupa osób, dla której przejazd jest przeznaczony i że w związku z tym z przewozu wyłączone zostały inne osoby w sposób mający znaczenie w świetle art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo również zakwalifikował wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną, do warunków technicznych autobusu.

Zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jedną z zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób jest używanie do przewozu wyłącznie autobusów odpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. W związku z tym - stosownie do art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym - podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym.

Warunki techniczne pojazdów, w tym autobusów, zostały określone w przepisach art. 66 ust. 1-2 i ust. 3a-4 oraz art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego sformułowanego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruchu drogowym.

Pojęcie warunków technicznych pojazdów, w tym także pojęcie warunków technicznych odnoszących się do autobusów, nie zostało w przepisach obydwu ustaw oraz przepisach rozporządzenia syntetycznie zdefiniowane, na przykład w tzw. słowniczkach ustaw lub w innym przepisie o charakterze wyłącznie definiującym. W związku z tym omawiane pojęcie należy odczytywać w drodze wykładni systemowej na podstawie treści przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego.

Takie podejście do ustalenia rzeczywistego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów" wymaga przede wszystkim zauważenia, że przepisy art. 66 i 66a Prawa o ruchu drogowym, stanowią niemal całość przepisów zamieszczonego w dziale III Prawa o ruchu drogowym Rozdziału 1 zatytułowanego: "Warunki techniczne pojazdów". Ostatnie przepisy tego rozdziału, to jest art. 67 ust. 1 i 2 dotyczą możliwości odstępstw od warunków technicznych lub wprowadzenia dodatkowych warunków technicznych.

Warto zauważyć, że przedmiot regulacji przepisów ustawowych rozdziału 1 zatytułowanego "Warunki techniczne pojazdów" dotyczy tak różnych zagadnień jak np. wyposażenie autobusu, samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego w homologowany ogranicznik prędkości (art. 66 ust. 1a), posiadania przez pojazdy cech identyfikacyjnych w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy (art. 66 ust. 3a), zakazu umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu (art. 66 ust. 4 pkt 1), czy wreszcie zakazu wyposażenia pojazdu w urządzenia informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia (art. 66 ust. 4 pkt 4).

Powyższe oznacza, że całość regulacji, która wynika z art. 66 oraz z art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także z przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych zawartych w art. 66 ust. 5-9 oraz w art. 66a ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, dotyczy warunków technicznych pojazdów nie w rozumieniu znaczeń pochodzących z języka potocznego, lecz w ujęciu normatywnym, to jest z uwzględnieniem rozumienia "warunków technicznych pojazdów" jako autonomicznego pojęcia języka prawnego. Dotyczy to oczywiście również warunków technicznych pojazdów opisanych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, wydanego - jak wcześniej wspomniano - na podstawie upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruch drogowym.

Należy również wskazać, że ogólne pojęcie warunków technicznych pojazdów wynika z treści art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Według tego przepisu, zamieszczonego jako pierwszy w rozdziale zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów", pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego odpowiadało szeregowi wymagań opisanych w dalszej części art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zatem już z treści podstawowego przepisu art. 66 ust. 1 Prawa ruchu drogowym można odczytać, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania.

Powyższe świadczy niewątpliwie o szerszym normatywnym zakresie pojęcia "warunków technicznych pojazdów" niż mogłoby to wynikać z próby wykładania tego pojęcia, tylko z użyciem znaczeń pochodzących z języka potocznego. Takie próby były podejmowane w orzecznictwie sądów i polegały na ograniczeniu się, na przykład do warunków dotyczących sprawności samego pojazdu jako całości oraz jego części albo na wyłączeniu tych elementów, które jako zewnętrzne można byłoby kwalifikować jako wyposażenie w rozumieniu wynikającym z pojęć języka potocznego.

Jednak w ocenie Sądu wykładnia ograniczona do użycia znaczenia omawianego pojęcia "warunków technicznych pojazdów" jako pochodzącego tylko z języka potocznego jest w gruncie rzeczy wykładnią prima facie i nie może być prawidłowa, bowiem nie zawsze pojęcia języka prawnego odpowiadają pojęciom języka potocznego.

Można zatem stwierdzić, że warunkami technicznymi pojazdów w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (rozdziału 1 w dziale w dziale III) są wszelkie warunki odnoszące się do budowy, wyposażenia i utrzymania pojazdów uregulowane w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzeń wykonawczych do ustawy wydanych na podstawie upoważnień ustawowych, zamieszczonych w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym.

Wprawdzie w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia zawartym w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a następnie także w tytule rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia używa się obok pojęcia "warunki techniczne pojazdów" także pojęcia "zakres ich niezbędnego wyposażenia", co mogłoby sugerować, że czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest niezbędne wyposażenie pojazdów. Jednak w rzeczywistości tak nie jest. Można stwierdzić, że użycie sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" jest wyrazem pewnej niekonsekwencji ustawodawcy wynikającej z przekonania o konieczności doprecyzowania regulacji, wynikającego z przywiązania do znaczeń języka potocznego. Swoiste dopowiedzenie w postaci sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" było zbędne w sytuacji maksymalnie szerokiego zdefiniowania pojęcia "warunki techniczne pojazdów" poprzez zakres regulacji w rozdziale 1 działu III Prawa o ruchu drogowym, a także poprzez treść art. 66 ust. 1, z którego wynika, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania.

Takie rozumowanie potwierdza także konstrukcja i treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Należy bowiem zauważyć, że w tytule działu III rozporządzenia zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" nie ma mowy o niezbędnym wyposażeniu pojazdu, czy też o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdu. Jednak jak wynika z poszczególnych tytułów tego działu, reguluje się w nim "Warunki ogólne" (rozdział 1), "Wyposażenie" (rozdział 2), "Światła" (rozdział 3), "Hamulce" (rozdział 4), warunki dodatkowe dla poszczególnych rodzajów pojazdów (rozdziały 5-13), w tym w rozdziale 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu".

Z powyższego wynika zatem, że zarówno wyposażenie pojazdów, jak i warunki dodatkowe, w tym warunki dodatkowe dla autobusu są według systematyki rozporządzenia warunkami technicznymi pojazdów.

Taka sama jest konstrukcja działu IV omawianego rozporządzenia zatytułowanego "Warunki techniczne ciągnika rolniczego, leśnego i pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami".

Należy więc zauważyć, że pomimo treści upoważnienia ustawowego i treści tytułu rozporządzenia, normodawca w przepisach rozporządzenia i w jego konstrukcji powraca konsekwentnie do normatywnego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów", wynikającego z treści przepisów art. 66 i art. 66a Prawa o ruchu drogowym.

Można stwierdzić, że treść upoważnienia ustawowego i tytuł rozporządzenia zostały zbyt rozbudowane w stosunku do potrzeby wyznaczonej właściwym rozumieniem pojęcia "warunki techniczne pojazdów". Usunięcie z upoważnienia ustawowego oraz z tytułu rozporządzenia sformułowań o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdów, nie zmienia w żaden sposób merytorycznego znaczenia upoważnienia oraz tytułu rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy przypomnieć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w rozdziale 5 działu III wśród warunków dodatkowych dla autobusu, będących jak wcześniej wyłożono warunkami technicznymi pojazdu w rozumieniu przepisów rozdziału 1 w dziale III Prawa o ruchu drogowym, znajduje się przepis § 18 ust. 1 pkt 13, według którego autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe. Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia, tablice kierunkowe to tablica czołowa i tablica boczna.

Uwzględniając powyższe rozważania trzeba zatem stwierdzić, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną należy do warunków technicznych autobusu wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym wykonywanie przewozu regularnego autobusem, który nie jest wyposażony w tablicę kierunkową boczną jest równoznaczne, w rozumieniu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (Lp. 2.5.1.), z wykonywaniem przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Takie naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób podlega, zgodnie z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł, określonej w wymienionym wyżej załączniku (Lp. 2.5.1.).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak tablic kierunkowych nie może być zakwalifikowany do podlegającego karze w wysokości 2.000 zł niespełniania wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Naruszenia określone pod Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym związane są z przewozem określonej kategorii pasażerów, a nie charakterem przewozu regularnego jako przewozu publicznego. Naruszenia takie polegałyby na przykład na braku tablicy, o której mowa w art. 57 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym na pojeździe przewożącym zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do lat 18 (z przodu i z tyłu pojazdu), albo braku tablic "AUTOBUS SZKOLNY" i tablic "STOP" na autobusie szkolnym przeznaczonym do przewozu dzieci do szkoły (§ 35 i 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.).

Należy również dodać, że wyposażenie autobusu w tablice kierunkowe polega na umieszczeniu tych tablic w odpowiednich miejscach autobusu. Nie jest zatem wystarczające samo zapewnienie przez przewoźnika tablic kierunkowych na potrzeby wykonywania przewozu i wydanie tych tablic kierowcy pojazdu. Tablice te powinny być jeszcze w odpowiedni sposób użyte, to jest umieszczone w miejscach do tego przeznaczonych z przodu i z boku autobusu.

Tym samym, bez znaczenia jest kwestia, czy kierowca w ogóle nie posiadał w pojeździe bocznej tablicy kierunkowej, ponieważ nie wyposażył go w nią skarżący, czy też kierowca był w te tablice wyposażony, lecz zapomniał je zabrać do pojazdu.

W konsekwencji, skarżący nie jest zwolniony od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie, ponieważ przewoźnik nie może zwolnić się z odpowiedzialności za brak tablic kierunkowych, tłumacząc się zawinieniem wyłącznie kierowcy, który zaniedbał umieszczenia tablic w odpowiednim miejscu. Rzeczą przedsiębiorcy jest bowiem takie zorganizowanie pracy kierowców i kontroli wykonywania przez nich zadań, aby zapobiegać tego rodzaju zdarzeniom oraz zatrudnianie kierowców, którzy nie lekceważą obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także nie zapominają o umieszczeniu tablic kierunkowych we właściwym miejscu. Jeżeli mimo wszystko takie zdarzenia mają miejsce, na przykład ze względu na przymioty osobiste kierowców zatrudnianych przez przedsiębiorcę, to wówczas do przedsiębiorcy należy organizacja kontroli pojazdów wyjeżdżających na trasy przewozów, w celu dopilnowania, aby pojazdy te były odpowiednio wyposażone i odpowiadały wymaganym warunkom technicznym.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.