Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2078660

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 26 kwietnia 2016 r.
III SA/Lu 223/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Ewa Kowalczyk, Iwona Tchórzewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. P. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia

I.

umorzyć postępowanie;

II.

zwrócić skarżącej B. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. uiszczony wpis od skargi w kwocie (...) złotych.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r. (...) Dyrektor Izby Skarbowej udzielił B. P. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej jako Spółka) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego.

Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2009 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o dokonanie zmiany ww. zezwolenia w części dotyczącej lokalizacji niektórych punktów.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. (...) odmówił zmiany decyzji z (...) kwietnia 2006 r., powołując się na treść art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540; dalej: u.g.h.). Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od decyzji Spółka nie wniosła skargi do sądu administracyjnego.

Na wniosek Spółki z dnia 15 października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) ostanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia (...) kwietnia 2010 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. (...) Dyrektor Izby Celnej (...) j odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., (...), Dyrektor Izby Celnej (...) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) grudnia 2012 r.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Spółka B. P. zarzuciła w pierwszej kolejności naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE, seria L, nr 204, s. 37, z późn. zm.), Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2016 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że cofa skargę i wnosi o nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej Spółki złożył w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2016 r. stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. Jednocześnie w sprawie nie zachodzą okoliczności, które wyłączałyby skuteczność cofnięcia skargi w świetle art. 60 zd. 3 p.p.s.a. Nic nie wskazuje również, aby pełnomocnik działał poza zakresem umocowania udzielonego przez Spółkę.

Z tych względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie.

O zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.