Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2777956

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 28 listopada 2019 r.
III SA/Lu 165/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (spr.).

Sędziowie WSA: Robert Hałabis, Anna Strzelec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty (...) z dnia (...) września 2018 r., nr (...);

II. zasądza od L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz T. K. kwotę (...) zł ((...) złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) marca 2019 r., nr (...), L.i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania T. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z (...) września 2018 r., nr (...), o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych w operacie ewidencyjnym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu (...) czerwca 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynął wniosek T. K. (dalej jako "skarżąca") o ujawnienie zmiany w ewidencji gruntów podziału działki nr (...) położonej w miejscowości N., zgodnie z decyzją Wójta Gminy N. z (...) lutego 2018 r., (...) r.

Decyzją z (...) września 2018 r. Starosta Z. (dalej jako "organ I instancji") odmówił aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek ewidencyjnych oznaczonych numerami (...) położonej w obrębie (...) N., jednostka ewidencyjna (...) N. poprzez:

1. ujawnienie numerycznego opisu granic przedmiotowej działki w sposób wykazany na gruncie, szczegółowo opisany w dokumentacji technicznej, w tym w protokole z czynności wznowienia znaków granicznych i wyznaczenia punktów granicznych, przedstawionych na szkicu granicznym stanowiącym integralną część protokołu z wyżej wymienionej czynności, sporządzonym w dniu (...) lipca 2017 r. poprzez geodetę uprawnionego K. J. posiadającego uprawnienia zawodowe nr (...), prowadzącego firmę pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "M." K. J. Operat techniczny z podziału działki ewidencyjnej nr (...) został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu (...) sierpnia 2017 r., za numerem (...),

2. ujawnienie w operacie ewidencyjnym danych ewidencyjnych wynikających z ostatecznej decyzji Wójta Gminy N. nr (...) z (...) lutego 2018 r., zatwierdzającej projekt podziału przedmiotowej działki ewidencyjnej nr (...), w tym oznaczenia i pola powierzchni działek ewidencyjnych powstałych w wyniku podziału działki nr (...).

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z (...) marca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że kwestią sporną jest wiarygodność operatu technicznego zaewidencjonowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w Z. (...) sierpnia 2017 r. pod numerem ewidencyjnym (...) Organ I instancji stwierdził, że wyżej wymieniony operat techniczny nie może stanowić podstawy wprowadzenia zmian w ewidencji oraz wykonania decyzji Wójta Gminy N., ponieważ stwierdzone uchybienia wynikające z naruszenia przepisów prawa powodują, że przedmiotowa dokumentacja jest niewiarygodna.

Organ odwoławczy podniósł, że aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na zastąpieniu dotychczasowych wpisów w ewidencji nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Każdorazowa konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana przez wnioskodawcę. Organ podkreślił, że przyjęcie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego - materiału źródłowego - mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument, przyjęty do zasobu, jest wystarczający jako podstawa wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot.

Odnosząc się do sprawy organ stwierdził, że złożony przez skarżącą wniosek o zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, polegający na wykonaniu ostatecznej decyzji Wójta Gminy N. z (...) lutego 2018 r., nie dawał podstaw do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów.

Organ odwoławczy podniósł, że dokumentacja geodezyjna nr ewid. (...) była przedmiotem skargi i podlegała ocenie. W piśmie z (...) grudnia 2017 r. (nr (...)) L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że powyższe opracowanie zostało wykonane w sposób nieprawidłowy, niezgodny z obowiązującymi przepisami. Naruszenie powyższych zasad mogło spowodować błędne wykazanie danych dotyczących położenia punktów granicznych w operacie technicznym, a w konsekwencji przyjęcia tych danych przez organ ewidencyjny.

Organ odwoławczy ustalił, że wykonawca błędnie "naliczył granice" działki nr (...) z działką drogi (...), a przez co również błędnie "naliczył granicę" z działką nr (...) i (...) na podstawie szkicu zawartego w operacie archiwalnym, dołączonego do akt sprawy. Organ podniósł, że już wstępna analiza raportów z naliczenia punktów granicznych działki (...) wskazała, że przy naliczaniu punktu granicznego (...) nastąpiło przekroczenie wielokrotnie odchyłki dopuszczalnej na linii pomiarowej oznaczonej punktami nr (...) wynoszącej (...) m, przy (...). Na tej samej stronie powyżej obliczono pomocniczy punkt 4000 na linii pomiarowej, której odchyłka również została przekroczona (...), przy (...) co podważa wiarygodność lokalizacji tego punktu. Dalej w raportach, punkt (...) zostaje wykorzystany do naliczenia punktu (...) granicznego działki z wykorzystaniem jednej z miar ze szkicu podstawowego, tj. 7,5 m, która we wcześniejszej opinii tutejszej inspekcji nie odzwierciedla sytuacji terenowej - zagospodarowanie działki drogi nie pokrywa się z granicą wyznaczoną punktem (...) (granica pomiędzy punktami (...) "wchodzi w istniejącą drogę o około 1,5 m").

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że dane zawarte w operacie nr (...) z uwagi na ich niewiarygodność nie mogą stanowić podstawy do wykazania numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych, w tym działki nr (...).

Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na czysto deklaratoryjny charakter urządzeń ewidencyjnych, zgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym oraz prawidłowość ujawnionych w ewidencji danych musi być oczywista, a zatem bezsporna. W tej sprawie jeden z właścicieli działki, której część granic była wznawiana, nie wyraził zgody na wskazany przez geodetę przebieg granicy, co może sugerować spór graniczny. Również L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w wyżej wymienionym piśmie stwierdził uchybienia w dokumentacji w odniesieniu do tej samej granicy, co może świadczyć o błędnym wznowieniu granic na podstawie danych archiwalnych.

Organ wskazał, że z informacji i dokumentów przekazanych przez organ I instancji wynika, że działka drogi nr ewid.(...) obręb N. została wykazana w ewidencji gruntów na podstawie rejestru po scaleniu sporządzonym w 1973 r. i wpisana w jednostce rejestrowej nr (...) Rejon Dróg Publicznych, zgodnie z decyzją Prezydium Powiatowej Rady N. w Z. z (...) października 1970 r. Na podstawie decyzji (...) z (...) marca 1991 r. wyżej wymieniona działka przeszła na własność Gminy N. oraz wpisana została w Księdze Wieczystej (...) (...)

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. K. zaskarżyła powyższą decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 96 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204), art. 23 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. 2017 r., poz. 2101 z późn. zm.) oraz art. 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., 393 z późn. zm.).

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że operat techniczny o wskazanym wyżej numerze jest elementem powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a decyzja w sprawie podziału działu nr (...) wydana przez Wójta Gminy N. jest ostateczna. Brak jest zatem podstaw do odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącej nie ma znaczenia skarga sąsiada A. Z. na czynności geodety i podważenie przez wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego prawidłowości wykonania operatu technicznego podziału działki nr (...). Skarżąca podniosła, że A. Z. nie ma statusu strony w postępowaniu podziałowym dotyczącym działki skarżącej, nieuzasadnione było zatem rozpatrzenie jego skargi na czynności geodety.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a.") w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.

Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego.

Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (na żądanie strony lub z urzędu), jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Wyraża ją przepis art. 8 § 1 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Z zasadą pogłębiania zaufania łączy się ściśle zasada przekonywania, wyrażona w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Zasada przekonywania nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone obowiązki (zakazy bądź nakazy), oraz rozstrzygnięć odmownych.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Analiza akt administracyjnych oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych norm proceduralnych.

Przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości. Organy obu instancji odmówiły wprowadzenia zmian w zakresie numerycznego opisu granic działki nr (...), przedstawionego w dokumentacji technicznej sporządzonej przez geodetę uprawnionego oraz ujawnienia w operacie ewidencyjnym oznaczenia pola i powierzchni działek ewidencyjnych powstałych w wyniku podziału działki nr (...), jako przyczynę odmowy wskazując niewiarygodność sporządzonego przez geodetę operatu.

W orzecznictwie przyjmuje się, że organ prowadzący ewidencję gruntów ma prawo oceny, czy przedstawione wraz z wnioskiem dokumenty stanowią wystarczającą podstawę do dokonania wpisu, a w konsekwencji ma prawo odmówić dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem, nawet wówczas, gdy dokumentacja geodezyjna została wcześniej przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednak odmowa musi być wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Odmawiając dokonania zmian w ewidencji organ obowiązany jest wyjaśnić szczegółowo, jakiego rodzaju wady uniemożliwiają uwzględnienie operatu sporządzonego w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości. Nie jest wystarczające stwierdzenie, że operat jest niewiarygodny.

Jako jedyną przyczynę odmowy organ I instancji wskazał nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej, stwierdzone przez organ nadzoru geodezyjnego i kartograficznego w piśmie z (...) grudnia 2017 r., stanowiącym odpowiedź na pismo A. Z., właściciela nieruchomości sąsiadującej z działką podlegającą podziałowi. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ ten nie dokonał własnej oceny dokumentacji geodezyjnej, odwołał się natomiast bezpośrednio do treści wskazanego wyżej pisma i uznał je za wystarczające do odmowy aktualizacji danych.

Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika natomiast, że organ ten powtórnie przeanalizował operat techniczny i stwierdził, że zawiera on określone nieprawidłowości, które powodują, że operat jest niewiarygodny. Uzasadnienie decyzji zostało jednak sporządzone w sposób uniemożliwiający weryfikację stanowiska organu.

Kwestionując wykazanie przez geodetę punktów granicznych organ stwierdził, że geodeta nienależycie wykorzystał dokumentację źródłową, czym naruszył § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572). Przepis ten stanowi, że przy wykonywaniu geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych wykorzystuje się materiały PZGiK, jeżeli wyniki analizy tych materiałów, przeprowadzone przez wykonawcę prac geodezyjnych i kartograficznych, zwanego dalej "wykonawcą", pod względem dokładności, aktualności i kompletności, wskazują na ich przydatność do wykonania pomiarów. Organ nie wyjaśnił jednak, które dane z zasobu miałyby być nieprzydatne i na czym polegało ich niewłaściwe wykorzystanie. Organ odwołuje się do czysto technicznych i specjalistycznych pojęć, zarzuca geodecie błędne "naliczenie granic" i "błędne naliczenie" punktów granicznych nr (...), (...) oraz (...), a także nieprawidłową transformację części współrzędnych punktów załamania, nie wyjaśnia jednak przekonująco, dlaczego czynności geodety uznane być muszą za wadliwe. Nie wskazuje, w jaki sposób powinno być obliczone położenie wyżej wymienionych punktów i nie określa ich prawidłowego położenia. Nie sposób zatem zweryfikować stanowiska organu co do nieprawidłowości w obliczeniach dokonanych przez geodetę. Organ stwierdził także przekroczenie "odchyłki dopuszczalnej na linii pomiarowej", nie wyjaśnił jednak, na jakiej podstawie przyjął wielkość "odchyłki dopuszczalnej". Nie jest także zrozumiały zarzut, że granica między punktami (...) - (...) "wchodzi w istniejącą drogę o około 1,5 m". Nie ulega bowiem wątpliwości, że granica prawna, wynikająca z dokumentów nie zawsze odpowiada faktycznemu przebiegowi granicy na gruncie. Organ zdaje się jednak przyjmować, że stan faktyczny - "zagospodarowanie działki drogi" przesądza o wyznaczeniu punktów granicznych.

Nie sposób zweryfikować także stanowiska organu co do wadliwej transformacji współrzędnych punktów załamania i błędnej harmonizacji punktów osnowy. Ustalenie poprawności czynności geodety w tym zakresie wymagało wiedzy specjalistycznej (którą organ niewątpliwie posiada) i odwołania się do pojęć właściwych tej dziedzinie wiedzy, często niezrozumiałych dla laików. Niemniej jednak nie zwalniało to organu od jasnego i zrozumiałego dla stron postępowania wyjaśnienia, na czym konkretnie polegał błąd geodety - o ile rzeczywiście geodeta dopuścił się zarzucanego mu błędu - i wyjaśnienia, na czym polegało naruszenie § 30 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych, który określa sposób wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych, mających na celu wznowienie znaków granicznych lub wyznaczenie punktów granicznych, w oparciu o osnowę pomiarową, jaka była wykorzystana do pozyskania tych danych oraz w przypadku niezachowania się osnowy pomiarowej. Organ wprawdzie przepis ten przytoczył, nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób przepis ten został przez geodetę naruszony. Nie wyjaśnił także w sposób umożliwiający kontrolę, na czym konkretnie polegało naruszenie § 69 ust. 1 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych, dotyczącego harmonizacji danych przestrzennych objętych bazami danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ze zbiorami danych uzyskanych metodą precyzyjnego pozycjonowania za pomocą GNSS i nie wyjaśnił znaczenia używanych w uzasadnieniu specjalistycznych pojęć. Należy zauważyć, że w aktach organu odwoławczego znajduje się notatka służbowa dotycząca transformacji punktów osnowy, sporządzona przez bliżej nieokreśloną osobę (k.36), która zawiera wykaz współrzędnych, jednak bez opisu umożliwiającego weryfikacje danych. Trudno w tej sytuacji uznać te notatkę za podstawę ustaleń.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 12b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, przyjęcie operatu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego poprzedzone jest jego weryfikacją pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ administracji geodezyjnej ma obowiązek wskazać prawne i techniczne przyczyny odmowy włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników prac, odnotowując w protokole, jakie konkretnie braki, wady czy nieprawidłowości są przyczyną negatywnej oceny oraz wymienić przepisy prawa, które zostały w tym zakresie naruszone. Taki standard oceny pożądany był również w sprawie niniejszej, mimo że ocena ta nie była dokonywana w trybie art. 12b ustawy.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dążyły zatem do należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie została również wyczerpująco i przekonująco uzasadniona, co narusza art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. Organ zakwestionował dokumentację geodezyjną, nie dokonał jednak dostatecznych ustaleń faktycznych, nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, ani dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ nie uzasadnił przekonująco swojego stanowiska. Uzasadnienie decyzji powinno przedstawiać argumentację organu sposób umożliwiający sprawdzenie jej prawidłowości i przekonywać do rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogów tych nie spełnia.

Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej w skrócie: "p.p.s.a." jako wydanej z naruszeniem powołanych wyżej przepisów. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło bowiem do wydania decyzji o braku podstaw do dokonania zmian w ewidencji gruntów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do takiego rozstrzygnięcia. Zważywszy, że uchybień tych dopuścił się również organ I instancji, za celowe uznał sąd uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji, jest to bowiem konieczne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę ponownie uwzględnią organy dokonaną przez sąd ocenę prawną, wyjaśnią w sposób należyty, czy operat techniczny zawierający projekt podziału działki nr (...) może stanowić podstawę dokonania zmian w ewidencji gruntów oraz ujawnienia w ewidencji danych wynikających z ostatecznej decyzji o podziale nieruchomości i uzasadnią swoje stanowisko zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a, mając na względzie omówione wyżej zasady zaufania do organów władzy publicznej i zasadę przekonywania. Wymaga to szczegółowego ustosunkowania się dokonanych przez geodetę pomiarów, wskazania prawidłowego - według organu - przebiegu punktów granicznych i porównania ich z punktami przyjętymi przez geodetę. Konieczne jest także wskazanie, które dane z ewidencji i dokumentacji przyjętej do zasobu stanowiły podstawę ustaleń organu oraz które dane i z jakiego powodu uznał organ za nienadające się do wykorzystania do wyznaczenia punktów granicznych. Dopiero wówczas możliwa będzie ocena, czy wskazane przez geodetę punkty graniczne, a w konsekwencji granice działki podlegającej podziałowi i działek nowo utworzonych są prawidłowe i dają podstawę do aktualizacji ewidencji gruntów. Organy będą także mieć na uwadze, że kwestionowanie przebiegu granicy przez właściciela działki nr (...) wskazywać może na istnienie sporu o granicę, który to spór nie może być rozstrzygnięty w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów. Sam fakt, że właściciel działki nr (...) nie zgadza się ze wskazanym przez geodetę przebiegiem granicy działki nr (...) nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia odmiennego jej przebiegu i podważenia sporządzonego przez geodetę operatu technicznego.

Z tych względów i na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 litera "c" p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.