Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2749390

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 20 listopada 2019 r.
III SA/Łd 847/19
Umarzanie składek przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak.

Sędziowie NSA: Irena Krzemieniewska (spr.), Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm) w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. z dnia (...) nr (...).

W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny:

W dniu 3 stycznia 2018 r. skarżący M.C. wystąpił o umorzenie należności z tytułu składek, powołując się na trudną sytuację zdrowotną i finansową.

Organ I instancji decyzją z (...) nr (...) odmówił umorzenia należności z tytułu składek ponieważ:

nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl zapisu art. 28 ust. 2 u.s.u.s.;

skarżący nie wykazał zgodnie z zapisem art. 28 ust. 3a ww. ustawy, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną oraz zdrowotną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych gospodarstwa domowego;

skarżący nie wykazał, aby powstanie zadłużenia było następstwem jakiegoś szczególnego zdarzenia Wnioskiem z 2 maja 2018 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie umorzenia należności z tytułu składek.

Decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W wyniku rozpoznania skargi M.C. wniesionej na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., III SA/Łd 930/18 uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na niewystarczające dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności, co do sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy, pod kątem ustawowych przesłanek umorzenia należności z tytułu zaległych składek.

W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy decyzje z (...) nr (...). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Zakład wskazał, iż w oparciu o zgromadzoną w aktach sprawy dokumentację ustalono, że wnioskodawca jest mikro przedsiębiorca, prowadzącym działalność gospodarczą, której dotychczasowy zakres rozszerzył od dnia 16 lipca 2018 r. o usługi w zakresie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Ponadto strona osiąga dodatkowe dochody z tytułu prac dorywczych, które kształtują się w kwocie około 150 zł. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką J.C., która pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.600 zł netto, a stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem wynoszą: czynsz 658,00 zł, opłaty eksploatacyjne 450,00 zł, koszty leczenia 250,00 zł, inne stałe wydatki 114,00 zł. Skarżący nie korzysta z zasiłków z pomocy społecznej oraz z innych form pomocy, nie posiada innych zobowiązań poza zobowiązaniami wobec Zakładu, a nadto nie posiada mienia ruchomego, nieruchomości, czy też wierzytelności. Ponadto oceniając zasadność wniosku Zakład uwzględnił złożone do akt sprawy: kserokopię zeznana podatkowego za rok 2018 (PIT-36), informację o prowadzonym w stosunku do skarżącego postępowaniu egzekucyjnym oraz informację o dokonanych zabezpieczeniach na majątku dłużnika z 11 lipca 2019 r., informacje z Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych, informacje z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

W oparciu o powyższe Zakład w pierwszej kolejności dokonał oceny wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających z art. 107 ust. 1 TFUE decydującego o uznaniu przedmiotowego wsparcia finansowego za pomoc publiczną de minimis, stwierdzając ostatecznie, iż wnioskowana przez skarżącego pomoc nie przekroczyłaby ustalonego pułapu 200.000 euro, a co za tym idzie ewentualne wsparcie finansowe skarżącego (uwzględnienie wniosku) nie wymagałoby uprzedniej zgody Komisji Europejskiej.

Dalej organ ocenił zasadność wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek całkowitej nieściągalności, wymienionych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., zgodnie z którym całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy:1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 2344, z późn. zm.); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W tym zakresie Zakład stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki z pkt 1 - 4 przywołanego przepisu. W sprawie nie wystąpiły także przesłanki, o których mowa w pkt 5-6 art. ww. przepisu bowiem, w celu odzyskania przedmiotowych należności, wobec skarżącego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Zakład. Ponadto wierzyciel skierował wniosek do właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. o przeprowadzenie egzekucji z innych składników skarżącego. Z posiadanych przez organ informacji wynika także, że w stosunku do zobowiązanego prowadzona jest nadto egzekucja sądowa przez Komornika Sądowego dla W. Ś. w W. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek całkowitej nieściągalności.

Dalej organ rozważył kwestie możliwości umorzenia należności w oparciu o przepisy art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek. W myśl art. 28 ust. 3a powołanej ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W tym zakresie Zakład stwierdził, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2- 3 rozporządzenia bowiem skarżący nie wykazał, że w wyniku klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zdarzenia, opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić go dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał również, że na skutek jego przewlekłej choroby lub też konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, nie jest w stanie uzyskiwania dochodu umożlwiającego opłacenie należności. Natomiast, co do przesłanki umorzenia, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ uznał, iż skarżący pomimo powoływania się na trudna sytuacje finansową nie udokumentował problemów z regulowaniem bieżących płatności lub problemów z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto w ocenie organu fakt rozszerzenia, począwszy od lipca 2018 r. zakresu działalności gospodarczej o wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na podstawie uzyskanej licencji, świadczy o możliwości uzyskania dodatkowego dochodu, którego cześć może zostać przeznaczona na spłatę przedmiotowego zadłużenia. Co więcej organ podkreślił, że ciążący na przedsiębiorcach obowiązek regulowania opłat z tytułu składek, istnieje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zakończenia i jest niezależny od osiąganych przychodów, strat, czy też innych problemów natury finansowej. Reasumując organ stwierdził, iż aktualna sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego, w szczególności fakt prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, skutkuje stwierdzeniem, że w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia żądania strony. Organ wskazał również na możliwość ratalnej spłaty przedmiotowego zadłużenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.C. zarzucił wydanie decyzji bez podstawy prawnej z naruszeniem obowiązującego prawa; brak wykonania zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2019 r., III SA/Łd 930/18, w szczególności błędną i tendencyjna ocenę faktów oraz brak analizy finansowej skarżącego oraz jego najbliższej rodziny. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do załączenia całości akt ubezpieczeniowych skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej:p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przy czym, co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto, co w niniejszej sprawie istotne, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006 r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073). Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r. IV SA/Gl 1124/17; www.cbois.nsa.gov.pl).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2019 r., III SA/Łd 930/18, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie doszło bowiem do naruszenia zarówno art. 153 p.p.s.a., jak i przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając, wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., III SA/Łd 930/18, zaskarżoną decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) lipca 2018 r., nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia wskazał na konieczność zgromadzenia i oceny materiału dowodowy sprawy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), a nadto załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), oraz zawarcia dokonanych ustaleń w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, odpowiadającego wymogom określone w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności Sąd wskazał na konieczność odniesienia się przez organ do kwestii stałych miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez gospodarstwo domowe skarżącego pod kątem minimum socjalnego stanowiącego kategorię socjalną, mierzącą koszty utrzymania gospodarstw domowych, uwzględniając podstawowe potrzeby bytowo-konsumpcyjne. Konstruując koszyk minimum socjalnego eksperci kierują się wyznaczeniem granicy wydatków gospodarstw domowych, mierzącej minimalnie godziwy poziom życia. Inaczej mówiąc wzorzec minimum socjalnego jest modelem zaspokajania potrzeb na generalnie niskim poziomie, ale jeszcze wystarczającym dla reprodukcji sił witalnych człowieka, na każdym etapie jego biologicznego rozwoju, w tym utrzymania jego więzi ze społeczeństwem. Z tego względu w koszyku minimum socjalnego uwzględnia się nie tylko dobra służące zaspokojeniu potrzeb egzystencjalnych (żywność, odzież i obuwie, mieszkanie, higiena, czy ochrona zdrowia), ale także dobra służące do wykonywania pracy, kształcenia, czy też, utrzymywania więzi rodzinnych, towarzyskich oraz skromnego uczestnictwa w kulturze.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę powyższa kwestia została całkowicie pominięta przez Zakład, który nie dokonując jakichkolwiek własnych ustaleń w powyższym zakresie, po raz kolejny, pomimo wytycznych Sądu ograniczył się jedynie do przywołania zestawienia dochodów osiąganych przez gospodarstwo domowe skarżącego, stałych miesięcznych wydatków tego gospodarstwa, jak również argumentu, że skarżący nie udokumentował w żaden sposób problemów z regulowaniem bieżących płatności lub problemów z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych. Sąd, niezależnie od wiążącego charakteru powołanego wyżej wyroku z 30 stycznia 2019 r., III SA/Łd 930/18, podziela wyrażone w jego uzasadnieniu stanowisko, iż to w interesie strony wnioskującej o przyznanie ulgi w spłacie ciążących na niej należności pozostaje wykazanie wszelkich okoliczności przemawiających za zasadnością jej żądania. Niemniej jednak ciążący na organach administracji ustawowy obowiązek wydania rozstrzygnięcia, na podstawie dokładnie ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz zebranego i ocenionego materiału dowodowego, oznacza konieczność przeprowadzenia przez organ wyczerpujących ustaleń, które w sposób bezsporny wskazałyby na zasadność, czy też na niezasadność żądania skarżącego o umorzenie należnych składek. Wypełnienia powyższego obowiązku nie stanowi samo powołanie się przez organ, co miało miejsce w niniejszej sprawie, na fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, rozszerzenia zakresu tej działalności, czy też braku wykazania przez stronę problemów z regulowaniem bieżących płatności lub problemów z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje obowiązku przedsiębiorcy do odprowadzania składek przez cały okres prowadzenia działalności, jak również tego, że obowiązek ten jest niezależny od rentowności prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże sam fakt prowadzenia tej działalności, czy też rozszerzenie jej zakresu, nie oznacza automatycznie, iż działalność ta jest dochodowa bądź też, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są wystarczające dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych strony wnioskującej o udzielenie ulgi oraz członków jej rodziny. Również fakt niewykazania przez skarżącego problemów z regulowaniem bieżących płatności czy też zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych nie może świadczyć niejako automatycznie o "dobrej" kondycji finansowej wnioskodawcy. Istnieje bowiem możliwość, ze strona ubiegająca się o udzielenie ulgi, w celu zapobieżenia narastania jej zadłużenia, reguluje bieżące należności kosztem podstawowych potrzeb życiowych swojej rodziny. Dla wyjaśnienia powyższych wątpliwości służy między innymi kryterium "minimum socjalnego", które organ był zobowiązany uwzględnić, a czego wbrew nałożonemu przez Sąd obowiązku nie dokonał.

Sąd stwierdził nadto, iż wbrew zaleceniom Sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie odniósł się w sposób wyczerpujący do kwestii prowadzonych w stosunku do skarżącego postępowań egzekucyjnych, w szczególności do przedłożonego przez skarżącego postanowienia komornika sądowego z dnia 10 maja 2018 r. o umorzeniu prowadzonych w stosunku do jego osoby postępowań egzekucyjnych obejmujących należności ZUS, a co mogło mieć wpływ na możliwość wystąpienia przesłanki umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W tym zakresie organ ograniczył się jedynie do przywołania faktu wszczęcia wobec skarżącego postępowań egzekucyjnego prowadzonych przez Zakład, właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P., Komornika Sądowego dla W.Ś. w W. oraz zastosowania, w toku tych postępowań przewidzianych prawem środków egzekucyjnych.

Powyższym w ocenie Sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw z art. 153 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego wskazać również należy, iż zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, a realizowaną na mocy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez właściwe sporządzenie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, organy administracji publicznej są zobowiązane do wyjaśnienia stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd zgodnie, z którym prawidłowe uzasadnienie winno zawierać ocenę stanu faktycznego danej sprawy w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazywać na związek między tą oceną, a treścią wydanego rozstrzygnięcia, a sama treść uzasadnienia winna być spójna i logiczna. Motywy wydanego rozstrzygnięcia muszą zatem zostać ujęte w taki sposób, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydanie. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ administracji publicznej dochował należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zasada ta nie zostanie zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 23 maja 2018 r., IV SA/Po 227/18; z 22 marca 2018 r., III SA/Po 122/18; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 kwietnia 2018 r., II SA/Go 197/18; WSA w Bydgoszczy z 25 kwietnia 2018 r., II SA/Bd 1160/17; WSA w Łodzi z 7 lutego 2018 r., III SA/Łd 1085/17; WSA w Krakowie z 7 maja 20918 r., II SA/.k.r. 294/18; www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 16 maja 2018 r., II SA/Gl 246/18; www.cbois.nsa.gov.pl.). Realizacji wynikających z powołanych wyżej art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązków organów administracji nie stanowi zdaniem Sądu, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, samo przytoczenie treści obowiązujących przepisów z lakonicznym ich odniesieniem do ustalonego, co jeszcze raz należy podkreślić w sposób niewystarczający, stanu faktycznego sprawy.

Natomiast odnośnie zarzutu skargi, co do "wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa" Sąd stwierdza, iż zarzut ten jest bezzasadny. Wbrew twierdzeniu skarżącego podstawę materialnoprawna kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (u.s.u..s.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Co więcej wydanie zaskarżonej decyzji poprzedził wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z (...), wydaną w następstwie rozpatrzenia wniosku M.C. z dnia 2 lutego 2018 r. o umorzenie należności z tytułu zaległych składek.

Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem procedury, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkowało jej uchyleniem. Rozpatrując sprawę ponownie Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności zgromadzi i oceni materiał dowodowy sprawy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a wynik dokonanych ustaleń zawrze w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. k.ż.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.