III SA/Łd 744/19, Obowiązek wezwania do uzupełnienia braków wniosku. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2745708

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 listopada 2019 r. III SA/Łd 744/19 Obowiązek wezwania do uzupełnienia braków wniosku.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski.

Sędziowie WSA: Ewa Alberciak, Asesor Małgorzata Kowalska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. K. i C. K. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) znak (...);

2. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. na rzecz skarżących B. K. i C. K. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z (...) r. o odmowie wprowadzenia zmiany w bazie danych ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu linii granicznych działek 246/2, 247/1 obrębu W. Gminy A, a tym samym o pozostawieniu bez zmian powierzchni przedmiotowych działek.

Wskazane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Starosta (...) zarządzeniem z 25 marca 2016 r. wszczął procedurę mającą na celu przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów, budynków i lokali dla obrębów (...),(...),(...) - gmina A.

9 listopada 2016 r. C. K. - współwłaściciel działek nr 246/2 i 247/1 złożył uwagi do projektu, kwestionując powierzchnie przedmiotowych działek. Zdaniem zgłaszającego uwagi działka nr 246/2 powinna mieć 1,60 ha powierzchni, a nie jak wykazano 1,5287 ha, a działka nr 247/1 odpowiednio 0,53 ha powierzchni, a nie 0,5151 ha.

16 grudnia 2016 r., zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.) dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stały się danymi ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym Starosta (...) ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z 18 stycznia 2017 r. pod pozycją (...).

Pismem z 7 marca 2017 r. Starosta poinformował C. K. o odrzuceniu uwag złożonych 9 listopada 2016 r. do danych ujawnionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego. W piśmie tym organ pouczył również adresata, iż jeśli nadal nie zgadza się z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków ujawnianymi w operacie opisowo-kartograficznym, to może w terminie 10 dni złożyć zarzuty, pomimo upływu 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

4 kwietnia 2017 r. F.K. "w imieniu i z upoważnienia rodziców" złożył pismo, w którym podtrzymał stanowisko dotyczące wadliwego ustalenia granic i powierzchni działek nr 246/2 i nr 247/1.

Pismo to Starosta (...) potraktował jako zarzuty do modernizacji i decyzją z (...) sierpnia 2017 r. odrzucił zarzuty dotyczące przebiegu linii granicznych działek nr 246/2, 247/1 obrębu (...) a tym samym pozostawił bez zmian powierzchnię przedmiotowych działek.

Decyzją z (...) marca 2018 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z (...) sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 20 września 2018 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 472/18, uchylił decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z (...) marca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...). W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że wniosek z 4 kwietnia 2017 r. nie mógł być przez Starostę (...), rozpoznany jako zarzuty do modernizacji z uwagi na przekroczenie 30-dniowego terminu na zgłaszanie zarzutów, o którym mowa w art. 24a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wniosek ten na podstawie art. 24a ust. 12 tej ustawy, winien być rozstrzygnięty jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją.

Pismem z 14 stycznia 2019 r. Starosta (...) wezwał B.K. i C.K. o uzupełnienie wniosku o dokumentację mogącą stanowić podstawę zmiany położenia działek nr 246/2 i 247/1 obrębu (...) w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W odpowiedzi B.K. i C.K. 11 lutego 2019 r. złożyli pismo z szeregiem zarzutów dotyczących przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów, nie przedstawiając jednakże żadnej dokumentacji mogącej stanowić podstawę dokonania wnioskowanej przez nich zmiany.

Starosta (...) decyzją z (...) r. odmówił wprowadzenia zmiany w bazie danych ewidencji gruntów i budynków dotyczącej przebiegu linii granicznych działek nr 246/2, nr 247/1 obrębu (...) Gminy A, a tym samym orzekł o pozostawieniu bez zmian powierzchni przedmiotowych działek.

Odwołanie od decyzji Starosty (...) "w imieniu własnym i z upoważnienia żony" złożył C.K., wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją z (...) r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z warunkami technicznymi wykonania modernizacji ewidencji gruntów, budynków i lokali dla obrębów (...),(...),(...) - gmina A, przebieg granic działek określony zostać miał w toku modernizacji na podstawie istniejącej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, o której mowa w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393). Ustaleniu na gruncie podlegały natomiast granice, dla których brak wymaganej przepisami dokumentacji geodezyjnej opisującej ich przebieg, lub dane w niej zawarte nie spełniały wymagań § 67 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572).

Następnie organ przeanalizował proces ustalenia przebiegu granic działek nr 246/2 i 247/1 uznając go za prawidłowy. Organ odwoławczy przytoczył treść § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazującego sposób obliczania pola powierzchni działek ewidencyjnych i podkreślił, że powierzchnia działki ewidencyjnej jest funkcją przebiegu jej granic, a nie odwrotnie. Zmiana powierzchni działek, która nastąpiła w wyniku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wynika z zastosowania nowych technologii pomiarów i obliczeń punktów granicznych działek, sposobu obliczania powierzchni działek jako funkcji współrzędnych punktów granicznych, zmiany układu odniesień przestrzennych (układ współrzędnych (...) strefa (...)), oraz z konieczności ujawniania powierzchni z dokładnością do metra kwadratowego. Nie wynika natomiast ze zmiany położenia punktów i linii granicznych w terenie. Powyższe potwierdzają także miary szerokości działek nr 246/2 i nr 247/1 na szkicach (podstawowym i podziałowym działki nr 246 na działki nr 246/1 i nr 246/2) zawartych w operacie nr 537-21/89, jak i na szkicu nr 7 sporządzonym przy ustalaniu przebiegu granic działek w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Na szkicu podstawowym szerokość obu działek nr 246 i nr 247/1 po pomiarze uzupełniającym od strony południowej wynosi 43 metry. Na szkicu nr 7 - 43,78 metra (33,38 metra szerokość działki nr 246/2 i 10,40 metra szerokość działki nr 247/1). Na szkicu podziałowym działki nr 246 szerokość obu działek nr 246/2 i nr 247/1 od strony północnej wynosi 25,40 metra. Na szkicu nr 7 - 25,20 metra (13,80 metra szerokość działki nr 246/2 i 11,40 metra szerokość działki nr 247/1).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dotychczas ujawnione powierzchnie działek, zapisane z dokładnością do ara (0,01 ha), obliczone były w 1965 r. na podstawie pomiarów pośrednich na zdjęciach lotniczych w skali 1:5000. Powierzchnia obliczana była jako iloczyn średnich wymiarów działek, co obrazuje dokument "Obliczenie powierzchni graficznie lub z miar" będący częścią operatu do założenia ewidencji gruntów nr (...). Organ podkreślił, że powierzchnia działki obliczona na podstawie miar graficznych nie może być podstawą do wnioskowanej zmiany przebiegu granic działki w terenie w rozumieniu § 37 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zwrócił uwagę, że skarżący domagając się dokonania zmian w ewidencji gruntów odnoszących się do przebiegu granic działek nr 246/2 i nr 247/1 i ich powierzchni, nie przedstawili żadnych dokumentów wyszczególnionych w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie zarzuty podniesione przez nich w toku postępowania, jak w odwołaniu od decyzji Starosty (...) dotyczą postępowania modernizacyjnego. Tymczasem niniejsze postępowanie nie jest prowadzone na podstawie art. 24a ust. 10 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, lecz w trybie art. 24a ust. 12 tejże ustawy, tak więc przedmiotem postępowania nie jest rozstrzyganie złożonych przez skarżących zarzutów do postępowania modernizacyjnego co do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, lecz rozstrzyganie o zasadności złożonego wniosku o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków.

Podsumowując organ stwierdził, że wnioskowana przez skarżących zmiana w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granic działek nr 246/2 i nr 247/1 i ich powierzchni musi wynikać z przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji, o której mowa w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, jeżeli skarżący kwestionują przebieg granic ustalony w toku modernizacji mogą złożyć wniosek o rozgraniczenie do Wójta Gminy A. Skutkiem przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego może być określenie przebiegu granic (położenia punktów granicznych) działek nr 246/2 i nr 247/1 w innym miejscu niż ustalono to w toku modernizacji, co będzie stanowić podstawę do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z § 36 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z (...) r. wnieśli B i C. K., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 84 § 2, art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 88 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego;

2. art. 7d pkt 2 ppkt 6, art. 24a pkt 7, 8, 9, 10, 11, art. 29 pkt 2, art. 31 pkt 1, 2, 3, art. 33 pkt 1, 2, 3, art. 34 pkt 1, 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;

3. § 19, § 22, § 35, § 36 oraz § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków;

4. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 28, art. 35 § 1, § 2, i § 3, art. 36 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i § 2 oraz innych artykułów Kodeksu postępowania administracyjnego;

5. art. 21 § pkt 1 Konstytucji RP.

Zdaniem skarżących całe postępowanie w przedmiotowej sprawie jest prowadzone z naruszeniem prawa przy ciągłym wprowadzaniu skarżących w błąd. Podkreślili, że wyrażane przez nich stanowisko było ignorowane i pomijane, a zmiana szerokości działek spowodowała obniżenie ich wartości. Wymienili ponadto najistotniejsze fakty mające świadczyć o uchybieniach, jakich dopuścił się organ w toku postępowania.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż wskazane przez stronę skarżącą w jej zarzutach.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze (brak związania podstawami skargi) i wobec tego może wydać orzeczenie innej treści niż to, o które wnosił skarżący (brak związania wnioskami skargi). W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną i nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, Nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola wykazała, że decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z (...) r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty (...) zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej podkreślić należy, że w myśl art. 7 k.p.a. ciężar zapewnienia legalności wszelkich czynności postępowania spoczywa na organach prowadzących postępowanie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Obowiązkiem organu, do którego wpłynęło podanie inicjujące postępowanie w sprawie jest w pierwszej kolejności jego weryfikacja pod względem dopuszczalności wszczęcia postępowania, a więc oceny spełnienia przesłanek procesowych.

Podkreślenia wymaga także, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać osobiście lub przez ustanowionego pełnomocnika o ile charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. W myśl zaś art. 33 § 3 k.p.a., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela dominujący w judykaturze pogląd, że zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. obowiązkiem pełnomocnika strony jest dołączenie do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa.

Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych oraz być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 zd. 1 k.p.a.). Uznać należy, że wymagane art. 63 § 2 i 3 k.p.a. elementy treści podania są konieczne do przyjęcia, że podanie wniesiono skutecznie, że można nadać mu bieg i że postępowanie może być prowadzone. Natomiast, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. Do braków formalnych, które rodzą po stronie organu obowiązek wezwania strony do ich usunięcia w ustawowym terminie, należą braki podania wymienione w art. 63 § 2 k.p.a., a jeżeli strona działa przez pełnomocnika-dołączenie pełnomocnictwa.

Uznać należy, że wymagane art. 63 § 2 i 3 k.p.a. elementy treści podania są konieczne do przyjęcia, że podanie wniesiono skutecznie, że można nadać mu bieg i że postępowanie (w tym przypadku odwoławcze) może być prowadzone. Elementy te pełnią określone funkcje. Celem wymagań natury podmiotowej - takich jak wskazanie osoby, od której podanie pochodzi i podpis - jest identyfikacja strony postępowania i potwierdzenie, że podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia. Podpis pozwala też domniemywać, że podanie pochodzi od osoby, która podpisała podanie i że zostało wniesione zgodnie z wolą tej osoby. Jeżeli strona wnosząca podanie działa przez pełnomocnika wówczas podanie powinno być podpisane przez pełnomocnika, legitymującego się stosownym pełnomocnictwem dołączonym do akt (art. 33 § 3 k.p.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczący wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, odnosi się do braków w zakresie pełnomocnictwa. W rozstrzyganej sprawie wniosek wszczynający postępowanie z 4 kwietnia 2017 r. został podpisany "w imieniu i z upoważnienia rodziców" przez F.K. nie będącego stroną niniejszego postępowania. W konsekwencji nie wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia dokumentu pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a i rozpoznanie wniosku było błędem organu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie może bowiem procedować w oparciu o wniosek, który nie wywołuje skutku prawnego w zakresie oświadczenia woli w nim zawartego, bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do uzupełnienia braków wniosku. Wadliwości wniosku inicjującego postępowanie w rozstrzyganej sprawie nie dostrzegł organ odwoławczy, który tym samym wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W tym miejscy wskazać również należy, że organ administracji publicznej w sprawie, w której strona powołała pełnomocnika nie może dowolnie decydować, czy o czynnościach procesowych informować pełnomocnika, czy też pomijając pełnomocnika informować wyłączenie stronę. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., w sprawach, w których strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie postępowania. Tymczasem w toku postępowania przed organem I instancji całe postępowanie zostało przeprowadzone z udziałem stron postępowania mimo, że w inicjującym postępowanie piśmie wskazały na ustanowienie w sprawie pełnomocnika.

Odnosząc się z kolei do zaskarżonej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z (...) r. wytknąć także należy, że odwołanie od decyzji organu I instancji podpisane zostało przez C.K. "w imieniu własnym i z upoważnienia żony".

Podkreślenia zatem wymaga, że organ II instancji jest zobowiązany do rozpoznania odwołania, jednakże dopiero po uprzednim stwierdzeniu, że zostało ono wniesione w terminie oraz przez stronę postępowania administracyjnego lub przez działającego w imieniu strony należycie umocowanego pełnomocnika. Dopiero spełnienie tych wymagań formalnych daje podstawę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Zatem w razie dostrzeżenia braku umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez składającego w imieniu żony odwołania męża do kompetencji organu odwoławczego należał obowiązek wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. organ obowiązku tego zaniechał. Zatem także organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało rozpatrzeniem odwołania B.K., mimo braku podstaw do uznania, iż rzeczywiście takowe wniosła. Zważyć należy, iż w odwołaniu wprawdzie C. K. wskazał, że jego nadawcami są oboje małżonkowie, ale pismo podpisał jedynie on sam. W takiej sytuacji koniecznym było wezwanie go na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego odwołania przez doręczenie dokumentu pełnomocnictwa od żony co umożliwiłoby dopiero rozpatrzenie jej odwołania.

Stwierdzenie przez organ, że podanie nie czyni zadość wymaganiom formalnym, m.in. w przedstawionym wyżej zakresie, nakłada na organ - stosownie do treści art. 64 § 2 k.p.a. - obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W aktach sprawy brak jest wezwania skierowanego do skarżącego zobowiązującego go do dostarczenia dokumentu pełnomocnictwa udzielonego mu przez żonę.

Wskazać można, że na tle powyższego uregulowania w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się jednomyślnie, że niedopuszczalnym jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony i którego to braku strona nie usunęła w terminie. Oczywistym jest przy tym, że strona wnosząca podanie może działać przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.). W takim jednak przypadku podanie powinno być podpisane przez pełnomocnika, legitymującego się stosownym pełnomocnictwem dołączonym do akt (art. 33 § 3 k.p.a.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu co do tego, że organ nie może procesować w oparciu o wniosek, który nie wywołuje skutku prawnego w zakresie oświadczenia woli w nim i zawartego, bez uprzedniego wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do uzupełnienia braków wniosku. Powyższe oznacza, że organ ponownie rozpoznając wniosek uwzględni wykładnię przepisów dokonaną przez sąd, wezwie pełnomocnika wnioskodawców do uzupełnienia braków wniosku z 4 kwietnia 2017 r. poprzez nadesłanie dokumentu pełnomocnictwa, ewentualnie, w razie jego niezłożenia, wezwie strony do osobistego podpisania wniosku inicjującego postępowanie, a następnie przeprowadzi postępowanie z udzielmy należycie umocowanego pełnomocnika wnioskodawców lub też z udziałem strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.