Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 675087

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 18 maja 2010 r.
III SA/Łd 74/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska.

Sędziowie: WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), NSA Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 26 sierpnia 2009 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w P. działając na podstawie art. 27 § 1 i 3, art. 33, art. 34 § 4, art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) wniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) wystawionego w dniu (....). Zarzucając naruszenie art. 33 pkt 8, 9 i 10 oraz art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez organ niewłaściwy, niewskazanie w tytule wykonawczym okresu, którego dotyczy i niedołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu.

Postanowieniem z dnia (...), Nr (...) Dyrektor II Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. na podstawie art. 34 § 4, w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 19 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 k.p.a. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny podkreślił, że zgodnie z art. 19 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. W myśl natomiast art. 7 § 2 powołanej ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy istnieje możliwość wyboru środka. W niniejszej sprawie dłużnik nie wskazał żadnego innego skutecznego środka egzekucyjnego, a jedynym możliwym źródłem zaspokojenia należności powstałych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne było zajęcie rachunku bankowego dłużnika. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ egzekucyjny podniósł, iż w świetle art. 26 ustawy, podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest tytuł wykonawczy sporządzony według ustalonego wzoru. Jednym z wzorów tytułów wykonawczych określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) jest wzór TYT-1 - czyli tytuł wykonawczy jednopozycyjny stosowany w przypadku egzekucji należności pieniężnych, który został również wystawiony w niniejszej sprawie. Wystawiony w dniu (...) tytuł wykonawczy o nr (...) zawiera wszystkie elementy enumeratywnie wymienione w treści art. 27 § 1 ustawy. W pozycji bowiem nr 31 został określony rodzaj należności, w poz. nr 32 okres, którego zaległość dotyczy, natomiast poz. nr 33 kwota należności głównej.

Na powyższe postanowienie Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w P. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania i wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu strona podniosła, że orzekający w sprawie organ egzekucyjny nie ustosunkował się do zarzutu niedołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ niewłaściwy, czym rażąco naruszył art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 § 2, art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.

Postanowieniem z dnia (...) nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1.

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2.

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3.

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4.

błąd co do osoby zobowiązanego;

5.

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6.

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7.

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1;

8.

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9.

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10.

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W niniejszej sprawie zobowiązany wniósł zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów formalnych określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegający na nie zamieszczeniu w tytule wykonawczym precyzyjnego okresu, którego dotyczy oraz niedołączeniu do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Zgodnie natomiast z. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W przepisie tym nie zawarto więc wymogu, iż tytuł wykonawczy winien zawierać precyzyjne określenie okresu, którego dotyczy. Ponadto, jak prawidłowo zauważył organ egzekucyjny l instancji, tytuł wykonawczy Nr (...), jest zgodny ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za nieuzasadniony Dyrektor Izby Skarbowej uznał również zarzut niedołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia wskazując, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, wystawił w dniu 19 stycznia 2009 r. pisemne upomnienie wzywające do uregulowania zaległych zobowiązań, które zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 21 stycznia 2009 r.. Wierzyciel natomiast przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy, zgodnie z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dołączył dowód doręczenia upomnienia w postaci kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem zarówno samego upomnienia, jak i zwrotnego potwierdzenia jego odbioru. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ niewłaściwy Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację przedstawioną przez organ I instancji wskazując, iż zgodnie z art. 19 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji w administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. W związku z powyższym zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ uznał za bezpodstawny. Odwołując się natomiast do treści art. 82 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż dłużnik zajętej wierzytelności tj. Bank Gospodarstwa Krajowego w W. nie informował organu egzekucyjnego, że nastąpił zbieg egzekucji do rachunku bankowego zobowiązanego. W związku z powyższym za bezpodstawny należało uznać zarzut Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P., iż egzekucja prowadzona przez Dyrektora II Oddziału ZUS w Ł. jest niezasadna i obarczona rażącymi błędami prawnymi,

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do wypowiedzenia co do zabranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, iż nie otrzymała wraz z tytułem wykonawczym dowodu doręczenia upomnienia i zwrotnego poświadczenia jego odbioru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1)

uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2)

stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3)

stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio zasady zawarte w k.p.a., w tym zasadę praworządności zawartą w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., którą w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się w przypadkach, gdy organ egzekucyjny prowadzi postępowanie wyjaśniające (D. Jankowiak "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2007" str. 208-209).

W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zasad wynikających z tych przepisów nie naruszył, a zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w obwiązujących przepisach prawa. Nie budzą także wątpliwości okoliczności faktyczne istotne dla oceny zasadności podniesionych zarzutów, które wynikają z dokumentów i nie były podważane przez stronę.

W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne toczy się przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w P. na podstawie tytułu wykonawczego (...) wystawionego w dniu (...) przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. Tytułem wykonawczym objęta została należność, którą miał obowiązek uiścić Samodzielny Publiczny ZOZ w P. z tytułu składek na FP i FGŚP za listopad 2008 r. w kwocie 15.280,30 zł (wysokość egzekwowanej należności nie jest kwestionowana). Tytuł wykonawczy został doręczony dłużnikowi w dniu 19 sierpnia 2009 r. (kserokopia dowodu doręczenia k-30 akt administracyjnych). Przed wystawieniem tytułu wykonawczego wierzyciel - Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. przesłał do Samodzielnego Publicznego ZOZ w P. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) pisemne upomnienie, w którym wezwał do uregulowania należności w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia, informując jednocześnie, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Dowód doręczenia upomnienia w dniu 21 stycznia 2009 r. znajduje się w aktach administracyjnych (karta 8).

Zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił ocenę organu I instancji, że zgłoszone przez stronę skarżącą zarzuty na toczące się postępowanie egzekucyjne są nieuzasadnione. Ocena ta jest zdaniem Sądu prawidłowa.

Zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1)

wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2)

odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3)

określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4)

błąd co do osoby zobowiązanego;

5)

niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6)

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7)

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8)

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9)

prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10)

niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłaszał zarzuty powołując się na pkt 8, pkt 9,pkt 10 cytowanego przepisu, a nadto wskazywał, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, co nakazuje art. 27 § 3 u.p.e.a. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów stwierdzić należy, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. trafnie ocenił, że tytuł wykonawczy jest zgodny z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Tytuł ten spełnia wymogi formalne określone w art. 27 u.p.e.a., a w szczególności prawidłowo określa treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku i wskazuje podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wpisanie w tytule wykonawczym, że należnością egzekwowaną jest "składka na FP i FGŚP" (rubryka 31) za okres "11.2008" (rubryka 32) stanowi wystarczająco precyzyjne określenie rodzaju należności i okresu jakiego należność dotyczy. W myśl art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Również w świetle art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Wobec powyższego, skoro zatem ustawy nakazują opłacenie i rozliczenie składek na FP i FGŚP za każdy miesiąc kalendarzowy, to wskazanie w tytule wykonawczym, że egzekwowana należność dotyczy składki za dany miesiąc danego roku jest wystarczająco precyzyjnym określeniem okresu, którego tytuł dotyczy. Wobec powyższego, skoro zatem ustawa nakazuje opłacenie i rozliczenie składek na FP i FGŚP za każdy miesiąc kalendarzowy, to wskazanie w tytule wykonawczym, że egzekwowana należność dotyczy składki za dany miesiąc danego roku jest wystarczająco precyzyjnym określeniem okresu, którego tytuł dotyczy. Nie jest także uzasadniony, podnoszony także w skardze, zarzut niedołączenia do przesłanego dłużnikowi tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Doręczenie dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego jest, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej bez zrealizowania tego obowiązku jest niedopuszczalne. Wymóg ten został jednak w rozpoznawanej sprawie spełniony, gdyż upomnienie zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 21 stycznia 2009 r., co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49. Kserokopia dowodu doręczenia tego upomnienia SP ZOZ w P. znajduje się w aktach administracyjnych, a ponadto strona skarżąca nie kwestionowała tej okoliczności zarzucając jedynie, że do tytułu wykonawczego, który otrzymała 19 sierpnia 2009 r. nie dołączono dowodu doręczenia jej tego upomnienia. W związku z tym stwierdzić należy, że wierzyciel nie miał takiego obowiązku.

Zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma zatem obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., aby wykazać, organowi egzekucyjnemu, że spełniony został ten wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 26 § 5) załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule. Stanowisko strony skarżącej, że wymóg taki, zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a., ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, nie jest w ocenie Sądu prawidłowe.

Organ odwoławczy trafnie również ocenił, że nie był uzasadniony zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Dyrektor II Oddziału ZUS w Ł. jest więc właściwym organem egzekucyjnym, ponieważ zgodnie z art. 24 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, zwane dalej "należnościami z tytułu składek", nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Ponadto zgodnie z art. 107 ust. 4 zdanie drugie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy składki oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, o których mowa w ust. 3, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych nie znalazł także zarzut zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej. Nie był on także w żaden sposób uzasadniony przez zobowiązanego. Organ w uzasadnieniu swojego postanowienia odniósł się do tego zarzutu i wyjaśnił w sposób należyty swoje stanowisko.

Podnoszony przez stronę skarżącą zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zajęcie rachunku bankowego) nie został w żaden sposób uzasadniony, co uniemożliwiało ustosunkowanie się do tego zarzutu. Tym bardziej, że strona podnosząc ten zarzut nie wskazała jaki w jej ocenie środek egzekucyjny byłby mniej uciążliwy.

Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów u.p.e.a. ani przepisów k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Organ nie prowadził także postępowania wyjaśniającego i nie zbierał dowodów w sprawie, nie było więc podstaw do wzywania dłużnika do wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, a takiej sytuacji dotyczy art. 10 k.p.a. Materiał dowodowy będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był stronie znany, a dowody doręczenia prowadzonej ze stroną korespondencji znajdują się w aktach sprawy.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.

a.

ł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.