Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2741506

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 6 listopada 2019 r.
III SA/Łd 567/19
Przesłanki decyzji kasatoryjnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak.

Sędziowie: NSA Irena Krzemieniewska (spr.), WSA Monika Krzyżaniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

1. oddala skargę;

2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu I. K. prowadzącemu (...) Doradztwo Podatkowe w R., ul. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu R. M. z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (teksy jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800)- dalej: o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołana R.M. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2015 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż w dniach 17 listopada - 2 grudnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili kontrolę podatkową w A w zakresie obrotu i zużycia paliw napędowych i komponentów do produkcji paliw oraz prawidłowości ustalania podstawy opodatkowania i rzetelności rozliczania podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej za okres od 1 stycznia do 17 listopada 2015 r. W wyniku kontroli ustalono, że ww. okresie skarżący dokonywał zakupu i sprzedaży oleju napędowego, a miejscem wykonywania działalności była stacja paliw zlokalizowana w R. przy ul. A 42. Ustalono nadto, że w kontrolowanym okresie skarżący nabył łącznie 5.451.559 litrów oleju napędowego w oparciu o 227 sztuk faktur wystawionych przez:

1) B;

2) C Sp. z o.o. z siedzibą w S.;

3) D Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

4) E Sp. z o.o. z siedzibą w K.;

5) F Sp. z o.o. z siedzibą w W.;

6) G Sp. z o.o. z siedzibą w O.;

7) H Sp.

z o.o. z siedzibą w R. Natomiast w miesiącu maju 2015 r. dostawcami oleju napędowego dla firmy skarżącego były: 1) B- 497.014 litrów; 2) E Sp. z o.o. z siedzibą w K.- 6.570 litrów; 3) H Sp. z o.o. z siedzibą w O. - 19.750 litrów; 4) I Sp. z o.o. z siedzibą w R. - 9.978 litrów.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2016 r., ustalono, że akcyza od oleju napędowego dostarczonego w maju 2015 r. przez spółki E, H i I została zapłacona na poprzednim etapie obrotu.

Natomiast odnośnie dostawy oleju napędowego dostarczonego przez spółkę cywilną B w wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że ww. podmiot nie dokonywał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego, jak również nie składał deklaracji dla potrzeb podatku akcyzowego. Co więcej podmiot ten nie posiadał koncesji Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie obrotu paliwami. Ustalono także na rozbieżność danych firmy wpisywanych na wystawianych fakturach z danymi firmy ujawnionymi w bazie REGON i CEDIG, a podejmowane próby skontaktowania się ze wspólnikami ww. spółki okazały się bezskuteczne.

Ze złożonych wyjaśnień skarżącego wynika, iż współpracę ze spółką B nawiązał około 8 lat wstecz, a osobą do kontaktów jest przedstawiciel o imieniu T., którego nazwiska skarżący nie pamięta. Posiada do niego numer telefonu, z którego jednaki nie korzysta, bowiem zawarł umowę na dostarczanie paliwa, transportem organizowanym przez dostawcę, dwa razy w tygodniu, w ilościach około 30.000 litrów. Każda dostawa jest spuszczana do podziemnych zbiorników stacji. Skarżący nie otrzymuje żadnych dokumentów dostawy, jak i nie potwierdza faktu dostawy, a ilość przywiezionego paliwa określa na podstawie wskazań licznika cysterny. Faktury za nabyte paliwo otrzymuje dopiero po zapłaceniu całości zobowiązania, które reguluje transzami w kwotach 30-50 tysięcy złotych, zawsze gotówką do rąk przedstawiciela - T., na miejscu na stacji benzynowej, bądź też gdzieś po drodze w kierunku C. Skarżący wyjaśnił nadto, że na początku współpracy przedstawiciel firmy B wręczył mu dokumenty firmy, w tym NIP, RGO, wpis do ewidencji i chyba koncesję, a on sam był w siedzibie ww. firmy w Chorzowie, jednak dokładnego adresu nie pamięta.

Z akt sprawy wynika nadto, że skarżący do wniesionych zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej z dnia 2 grudnia 2015 r. załączył deklarację dla podatku akcyzowego AKC-4/AKC-4zo wraz z złącznikiem AKC-4/D za maj 2015 r., deklarując do zapłaty podatek akcyzowy od paliw silnikowych w kwocie 582.003 zł obliczony od 497.014 litrów oleju napędowego obliczonego według stawki 1.1717 zł/1000 litrów. Jednakże zgodnie ze złożoną w dniu 10 marca 2016 r. korektą deklaracji skarżący zadeklarowany wcześniej do zapłaty podatek akcyzowy za maj 2015 r. skorygował do zera.

Decyzją z dnia (...) r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił R.M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2015 r. w kwocie 582.003 zł z tytułu nabycia od B 497.014 litrów oleju napędowego. Wysokość określonego zobowiązania a podatkowego została obliczona według stawki 1.171 zł/1000 litrów. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji odwołał się do dokonanych w sprawie ustaleń, co do braku możliwości ustalenia źródła pochodzenia nabytego przez skarżącego oleju napędowego oraz faktu nieodprowadzenia od przedmiotowego paliwa należnego podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie jego obrotem.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia R. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez brak przeprowadzenia postępowania, które w sposób jednoznaczny wykazałoby, że dostawca paliwa - firma B nie prowadziła w maju 2015 r. rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, a tym samym, że od przedmiotowego paliwa nie została odprowadzona należna akcyza na wcześniejszym etapie jego obrotu, tym bardziej, że organy skarbowe nie podejmując jakichkolwiek działań służących wyeliminowaniu wskazanego pomiotu z obrotu gospodarczego, uznały zdaniem skarżącego, że działalność tego podmioty (firmy B) nie budzi jakichkolwiek wątpliwości i może on dalej funkcjonować w obrocie gospodarczym;

- art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1, ust. 10, art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że skarżący jest podmiotem na którym ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia i posiadania wyrobów akcyzowych.

Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego.

Wskazując na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jest uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odwołał się do przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 752)- dalej u.p.a., w szczególności do art. 8, art. 10, art. 13 u.p.a. Z treści przywołanych przepisów organ ł, odwoławczy wywiódł, iż warunkiem opodatkowania nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy jest nieuiszczenie od tych wyrobów podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu. Zgodnie bowiem z zasadą jednofazowości podatku akcyzowego winien on być odprowadzany na pierwszym szczeblu obrotu przez producenta czy importera wyrobu akcyzowego, którzy dokonując wprowadzenia wyrobu poza procedurę poboru akcyzy winni zadeklarować i zapłacić należną akcyzę. Dalej organ wywiódł, iż w przypadku braku wiedzy, co do podmiotu wprowadzającego wyrób akcyzowy, a tym samym brak możliwości ustalenia, czy należny podatek akcyzowy został odprowadzony w prawidłowej wysokości, zobowiązanym do uiszczenia tego podatku jest oddzielnie każdy z podmiotów uczestniczących w łańcuszku transakcji, których przedmiotem jest wyrób akcyzowy, od którego nieuiszczona została należna akcyza. Przy czym zapłata należnego podatku przez jeden z tych podmiotów powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania po stronie pozostałych podatników.

W niniejszej sprawie z ustalonego w sposób bezsporny, zdaniem organu odwoławczego, stanu faktycznego sprawy wynika, że od dostarczonego skarżącemu w miesiącu maju 2015 r. przez spółkę B 497.014 litrów oleju napędowego nie została uiszczona akcyza. Co więcej przeprowadzone postępowanie podatkowe nie wykazało, iż podatek ten został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu przedmiotowym paliwem. Organ wskazał, iż przeprowadzone w sprawie czynności, w szczególności ustalenia co do rzeczywistego istnienia spółki pod adresem rejestrowym, jak i mechanizm działania, w tym dostawy paliwa na telefon, czy też gotówkowe rozliczanie się za paliwo, pozwalają na stwierdzenie, że dostawca paliwa- Firma B posiadała cechy tzw. "słupa", którego działalność polegała na legalizacji obrotu olejem napędowym niewiadomego pochodzenia. Powyższe, w myśl obowiązujących przepisów czyniło zatem zasadnym obciążenie skarżącego podatkiem akcyzowym od zakupionego w maju 2015 r. od firmy B oleju napędowego w ilości 497.014 litrów.

Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego wątpliwość budzi zastosowana przez organ I instancji stawka w wysokości 1.171 zł/1000 litrów, ogłoszoną w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujących w roku 2015 (M. P. z 2014 r. poz. 1148). Powyższa stawka została przewidziana dla olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniającymi wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. Oznacza to, że powołana wyżej stawka znajduje zastosowanie zastosowana gdy olej napędowy można zakwalifikować do kodu CN 2710 19 41 (zgodnie z przepisami klasyfikacyjnymi rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej) i jeśli spełni on wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, w tym przypadku zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1058). Spełnienie powyższej przesłanki winno zostać poparte odpowiednimi dowodami, a ich brak wyłącza możliwości zastosowania stawki akcyzy z art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. W niniejszej sprawie organ procedujący w I instancji - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie wykazał w jakikolwiek sposób, iż dostarczony skarżącemu w maju 2015 r., przez firmę B olej napędowy spełniał ww. warunki. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. M. reprezentowany przez swoją żonę - A.M. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uzasadniać wniesioną skargę pełnomocnik wyjaśniła, że w toku postępowania przed organami podatkowymi skarżący, przebywający obecnie w zakładzie karnym, był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, którego umocowanie obejmowało jedynie reprezentowanie męża przed organami administracji. Dalej A. M. podniosła, iż jako osoba nieznająca się na skomplikowanych przepisach podatkowych, oraz w związku z uzyskaną od reprezentującego męża pełnomocnika, zgonie z którą "powodem uchylenia decyzji organu I instancji był zamiar wymierzenia skarżącemu podatku akcyzowego w wyższej wysokości" nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i wnosi o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 24 października 2019 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz naruszenie art. 234 Op w związku z art. 207 § 2 i art. 212 Op (obejście zakazu orzekania na niekorzyść strony.)

W odpowiedzi na pismo organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zarzut naruszenia zakazu reformationios in peius jest niezasadny, a organ przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał kierunek postępowania dowodowego i okoliczności które należy ponownie zbadać.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) r., (...) wydana została z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Jak już wcześniej wskazano ww. decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) r., nr (...) wydaną w przedmiocie określenia R. M. zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2015 r.

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (teksy jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800)- dalej: o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienie organu odwoławczego do wydania rozstrzygnięcia ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, który winien dążyć do załatwienia sprawy już raz załatwionej skarżonym rozstrzygnięciem we własnym zakresie i to bez względu na rodzaj stwierdzonych mankamentów postępowania pierwszoinstancyjnego. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 127 o.p. zasadą dwuinstancyjnego postępowania, obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną w I instancji, przy czym co istotne realizacja tej zasady nie może ograniczać się jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ wyższego stopnia. Inaczej mówiąc skorzystanie przez stronę postępowania podatkowego z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia odwołania od wydanej decyzji organu I instancji, uregulowanego w Dziale IV Rozdział 15 o.p., skutkuje obowiązkiem organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia jej sprawy, polegającego na ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz dokonania wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie w danej sprawie. W ramach tych działań organ odwoławczy, jest uprawniony na podstawie art. 229 o.p., czy to z urzędu, czy też na żądanie strony, do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, bądź też zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy czym podkreślenia wymaga, iż uprawnienie organu odwoławczego do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego bądź też zlecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji może mieć jedynie charakter uzupełniający, co wprost wynika z treści powołanego wyżej przepisu. W sytuacji, gdy postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w ogóle albo dla rozpatrzenia odwołania konieczne jest uprzednie przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy stosownie do treści art. 233 § 2 o.p. powinien w całości uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując jednocześnie na okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę w sprawie wystąpiły określone w art. 233 § 2 o.p. przesłanki uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Jak już bowiem wskazano istotą sporu pozostaje zasadność określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2015 r. z tytułu nabycia i posiadana 497.014 litrów oleju napędowego, znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie został uiszczony należny podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu przedmiotowym wyrobem akcyzowym.

Podstawę materialnoprawną nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty przedmiotowego zobowiązania podatkowego stanowiły przepisy art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z ar.t 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 752)- dalej u.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, to jest w maju 2015 r.

Natomiast podstawę obliczenia należnego zobowiązania podatkowego stanowił przepis art. 88 i art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujących w roku 2015 (M. P. z 2014 r. poz. 1148). Zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 u.p.a. podstawą opodatkowania wyrobów energetycznych jest ich ilość, wyrażona, w zależności od rodzaju wyrobów, w litrach gotowego wyrobu w temperaturze 15°C lub w kilogramach gotowego wyrobu, albo wartość opałowa, wyrażona w gigadżulach (GJ). Natomiast jak wynika z art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. w zw. z pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 2 grudnia 2014 r. w roku 2015 stawki akcyzy na paliwa silnikowe wynoszą dla olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach - 1171,00 zł/1000 litrów.

W ocenie Sądu słusznie wskazał organ odwoławczy, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określając wysokość należnego zobowiązania podatkowego za maj 2015 r., z tytułu nabycia i posiadania przez R.M. 497.014 litrów oleju napędowego dostarczonego skarżącemu przez B, od którego nie został uiszczony należny podatek akcyzowy, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego, które wykazałoby, że olej napędowy można zakwalifikować do kodu CN 2710 19 41 (zgodnie z przepisami klasyfikacyjnymi rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawi Wspólnej Taryfy Celnej) oraz, że olej ten spełnia wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, w tym przypadku zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (tekst jedn.: Dz. U. z 20134 r. poz. 1058). Dopiero ustalenie, iż nabyty przez skarżącego w maju 2015 r. olej napędowy spełnia powyższe warunki pozwoli na zastosowanie stawki akcyzy, o której mowa w powołanym obwieszczeniu Ministra Finansów z 2 grudnia 2014 r., a co za tym idzie na prawidłowe określenia wysokości zobowiązania ciążącego na skarżącym. Ponadto z uwagi na zakres postępowania dowodowego koniecznego do uzupełnienia, powyższe uchybienie organu I instancji nie mogło zostać konwalidowane w trybie art. 299 o.p., gdyż w ocenie Sądu stanowiłoby to naruszenie powołanej wcześniej zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego.

Natomiast, co do podniesionego w skardze argumentu strony skarżącej, co do "zamiaru organów podatkowych do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w kwocie wyższej niż pierwotnie ustalonej decyzją organu I instancji", co stanowiło powód wydania decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdza, iż powyższe twierdzenie uznać należy za nieuprawnione. Wbrew stanowisku strony, wywodzonemu jak wynika z treści uzasadnienia skargi ze stanowiska profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżącego w postępowaniu przed organami podatkowymi, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, iż do wydania decyzji kasacyjnej w oparciu o przepis art. 233 § 2 o.p. doszło z uwagi na niewystarczające przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania dowodowego, co uniemożliwiało stwierdzenie, iż określając zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku akcyzowym za maj 2015 r. zastosowano właściwą stawkę akcyzy, określoną w pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 2 grudnia 2014 r. Co więcej uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy nie rozpoznawał merytorycznie sprawy, a co byłoby niezbędne do stwierdzenia, iż określone skarżącemu obowiązanie zostało określone w zaniżonej kwocie.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 24 października 2019 r. stwierdzić należy, iż zarzuty te są nie zasadne. Organ odwoławczy nie naruszył zakazu orzekania na niekorzyść strony, gdyż jedynie uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazał kierunek postępowania dowodowego i okoliczności które należy ponownie zbadać nie przesądzając przy tym o treści przyszłego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie ar.t 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 250 § 1 p.p.s.a. dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.