III SA/Łd 536/18, Ograniczenia egzekucji ze świadczeń z ZUS. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2567232

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2018 r. III SA/Łd 536/18 Ograniczenia egzekucji ze świadczeń z ZUS.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.).

Sędziowie: WSA Małgorzata Łuczyńska, NSA Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie oddalenia jako nieuzasadnionej skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie z dnia (...) Nr (...), którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił jako nieuzasadnioną skargę M. S. na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A., w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr (...) z dnia 4 października.

W uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny i prawny wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił na M. S. tytuł wykonawczy z dnia 4 października 2017 r. Nr (...), obejmujący zaległości z tytułu niezapłaconych kosztów egzekucyjnych, a następnie przy piśmie z dnia 5 października 2017 r. Nr (...) przekazał ten tytuł do realizacji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 13 października 2017 r. skierował zawiadomienie Nr (...) o zajęciu wierzytelności M. S. z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B S.A. w W. W tym samym dniu organ egzekucyjny skierował zawiadomienie Nr (...) do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. o zajęciu świadczeń M. S. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono M. S. w dniu 17 października 2017 r. w trybie art. 43 k.p.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu (...) skierował również zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego M. S. do: A S.A. w W. o nr: (...) oraz do C S.A. w W. o nr: (...) A S.A. i B S.A. zawiadomili o przeszkodzie w realizacji zajęcia z powodu braku środków na rachunku bankowym, natomiast B SA wskazał, że nie prowadzi rachunku dla M. S.

Następnie, w dniu 26 października 2017 r., A S.A. przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 880,17 zł z tytułu realizacji zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego M. S.

Pismem z dnia 31 października 2017 r. pełnomocnik M. S. wniósł skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 13 października 2017 r. Nr (...) o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej czynność egzekucyjnej i zwolnienie spod egzekucji kwot zajętych na rachunku bankowym. Pełnomocnik zobowiązanego zarzucił naruszenie art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych, poprzez dokonanie zajęcia świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie wyższej, niż wynika to ze wskazanego przepisu. Zauważył, że pomimo zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, doszło ponownie do zajęcia na rachunku bankowym środków stanowiących świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 707 zł. Zdaniem pełnomocnika jest to niedopuszczalne, ponieważ zgodnie z art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych, świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych są wolne od egzekucji i potrąceń, w części odpowiadającej 75% kwoty najniższej emerytury lub renty. Tym samym świadczenie z ZUS zostało zajęte niemalże w całości, gdyż część z niego zajęto zawiadomieniem o zajęciu świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a drugą poprzez zajęcie kwoty na rachunku bankowym.

W dniu 6 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał postanowienie, którym oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w A S.A. Oceniając zaskarżoną czynność egzekucyjną, organ, powołując się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał, iż została ona dokonana w sposób prawidłowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu w zakresie naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych, z uwagi na jednoczesne zajęcie świadczenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. oraz w A S.A., organ egzekucyjny zauważył, że celem egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku zapłaty należności wynikających z tytułu wykonawczego przy użyciu środków, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. podniósł, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy - Prawo bankowe, środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo - rozliczeniowych oraz na rachunkach lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie do 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przysługującemu pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Organ egzekucyjny stwierdził, że bank nie udziela informacji o ilości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku, jak i źródłach ich pochodzenia z uwagi na obowiązującą tajemnicę bankową. Natomiast posiadaczowi rachunku bankowego przysługuje ochrona przed egzekucją w granicach określonych w prawie bankowym. Tym samym, w ocenie organu egzekucyjnego, przestrzeganie dokonywania potrąceń jest obowiązkiem dłużnika zajętej wierzytelności i to on powinien dokonywać potrąceń w sposób właściwy. Dlatego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zajęcie rachunku bankowego w A S.A. uznał za dokonane zgodnie z przepisami.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. złożył zażalenie, wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 6 grudnia 2017 r. i zwolnienie spod egzekucji kwot zajętych na rachunku bankowym M. S. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 54 § 5a u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na czynność egzekucyjną i nieuchylenie zakwestionowanej czynności, mimo że zaskarżona czynność została dokonana z naruszeniem art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach. W złożonym zażaleniu pełnomocnik zobowiązanego ponowił zarzut, że niedopuszczalne jest, aby pomimo zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej doszło do zajęcia na rachunku bankowym świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie 707 zł. Pełnomocnik zobowiązanego nie zgodził się z organem egzekucyjnym, że obowiązek właściwego dokonywania potrąceń w ramach zajęć egzekucyjnych spoczywa na dłużniku zajętej wierzytelności, a nie na organie egzekucyjnym, ponieważ bank wykonuje zajęcie zgodnie z zawiadomieniem organu egzekucyjnego. Bank nie ma w tym zakresie żadnej dowolności. Zdaniem pełnomocnika, doszło zatem do obejścia prawa, ponieważ świadczenie z ubezpieczenia społecznego zostało zajęte niemalże w całości.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po ponownej analizie sprawy, odwołując się do pojęcia czynności egzekucyjnej określonej w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., oraz środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a ww. ustawy stwierdził, że nie może budzić żadnych wątpliwości legalność samego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonanego przez organ egzekucyjny. Powołując treść art. 80 § 1, 2 i 3, a także art. 67 § 2b) u.p.e.a., wskazał, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 16 października 2017 r. Nr (...) dokonał przy pomocy systemu teleinformatycznego, zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 17 października 2017 r. w trybie art. 43 k.p.a. Tym samym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego, ponieważ sporządzone przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu spełnia wymogi, określone dla tego rodzaju dokumentów w przepisie art. 67 § 1a, § 2 i § 2a u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Stwierdził, że powoływanie się przez pełnomocnika strony w skardze jak i zażaleniu na treść przepisu art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym, emerytury i renty są wolne od egzekucji i potrąceń, w części odpowiadającej 75% kwoty najniższej emerytury lub renty, może sugerować, że celem powyższej argumentacji jest uzyskanie zwolnienia od zajęcia świadczenia wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na rachunek bankowy zobowiązanego w ww. części - na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. Podkreślił, wspierając się w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, że skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., dotyczy samych czynności wykonawczych organu egzekucyjnego. Jednocześnie z całokształtu uregulowań w zakresie środków zaskarżania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że skarga nie przysługuje na czynności egzekucyjne o charakterze procesowym, w stosunku do których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenia na postanowienia lub wniesienie pozwu do sądu. W związku z powyższym, w skardze na czynności egzekucyjne mogą być podniesione tylko te okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Nie jest zatem możliwe rozpatrywanie ewentualnego wniosku o zwolnienie spod egzekucji na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., w toku postępowania, zainicjowanego wniesieniem przez stronę skargi na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Organ odwoławczy wskazał także, że w toku postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego, nie bada się źródła pochodzenia środków znajdujących się na rachunku bankowym zobowiązanego. Podkreślił jednocześnie, iż w analizowanej sprawie przedmiotem zajęcia jest wierzytelność z rachunku bankowego, nie zaś prawo do środków pieniężnych w kwocie przelanej na rachunek bankowy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym dla oceny prawidłowości podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie ma znaczenia jakiego rodzaju środki pieniężne i w jakiej wysokości przekazał bank jako dłużnik zajętej wierzytelności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący zarzucił ww. postanowieniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, w której zostało ono wydane z naruszeniem art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach oraz z naruszeniem art. 8 k.p.a. Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia (...) i w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie, a także zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Podkreślić również należy, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego skargą oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją/postanowieniem z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z ar. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a., w myśl którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Wskazać w tym miejscu należy, iż skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, którego celem jest przymusowe ściągniecie wymaganej należności obciążającej zobowiązanego. Służy kontroli prawidłowości stosowania w postępowaniu środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie, w ramach skargi na czynności egzekucyjne, podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny.

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, polegające na zastosowaniu środków egzekucyjnych, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Ocenie pod względem zgodności z prawem podlegały zatem powyższe zajęcia, zrealizowane na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego z dnia 13 i 16 października 2017 r. Jednocześnie należy stwierdzić, że rozpoznając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akr III SA/Wa 420/10, Lex nr 674988). Sposób dokonania zaś zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, a równocześnie prawidłowości jego przeprowadzenia, należy rozpatrzyć na podstawie regulacji zawartych w art. 79 u.p.e.a. i następnych.

W rozumieniu wskazanych przepisów należy stwierdzić, że dokonane czynności zajęcia wierzytelności wobec skarżącego, prawidłowość ich przeprowadzenia, rozpatrywane na podstawie regulacji art. 79 u.p.e.a. oraz art. 80 u.p.e.a. i następnych wskazują na działanie organu zgodnie ze wskazanymi przepisami.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z § 3 wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Zgodnie natomiast z treścią art. 79 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu, aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zgodnie z § 2 powyższego artykułu zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa powyżej. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń. Z § 4 natomiast wynika jednoznacznie, że wraz z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego świadczenia, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile ten nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z wyżej powołanymi przepisami.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając jako organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego i jednocześnie powiadomił stronę o dokonaniu powyższych zajęć (stosowne powiadomienia zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 17 października 2017 r.), czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 79 § 4 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 80 § 3 u.p.e.a. Wskazać również należy, że zgodnie z dyspozycją art. 79 § 1 i 2 oraz 80 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przedmiotowe zawiadomienia skierował również do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, do którego korespondencja ta dotarła 20 października 2017 r. (dowód w aktach sprawy) oraz A S.A. w W., któremu powiadomienie o zajęciu doręczono 16 października 2017 r. Także prawidłowo dokonano czynności zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz wierzytelności z rachunku bankowego z punktu widzenia przesłanek formalnych. Zastosowane środki egzekucyjne znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 67 § 1 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz wierzytelności z rachunku bankowego została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony uprzednio, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż zaskarżona czynność została dokonana z naruszeniem art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach, poprzez dokonanie zajęcia świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwocie wyższej, niż wynika to z powołanego przepisu, wskazać należy za organem odwoławczym, iż brak było podstaw do jego uwzględnienia w ramach niniejszego postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo uznał, że w toku postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego, nie bada się źródła pochodzenia środków znajdujących się na rachunku bankowym zobowiązanego. W analizowanej sprawie przedmiotem zajęcia jest wierzytelność z rachunku bankowego, nie zaś prawo do środków pieniężnych w kwocie przelanej na rachunek bankowy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jak słusznie wskazał organ egzekucyjny, wysokość dopuszczalnych potrąceń w ramach środków egzekucyjnych określona jest w odrębnych przepisach, do których przestrzegania zobowiązani są dłużnicy zajętych wierzytelności. Na podstawie przedstawionych zawiadomień o zajęciu świadczenia organ rentowy jest zobowiązany do dokonywania potrącenia na zasadach określonych w art. 139-141 u.e.r.f.u.s. Zatem adresatem powołanego przez pełnomocnika skarżącego art. 141 pkt 1a ustawy o emeryturach i rentach jest organ rentowy, który jest odpowiedzialny za prawidłowe dokonywanie potrąceń w ramach dokonywanych zajęć egzekucyjnych, a nie organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny nie ma żadnych uprawnień do kontroli prawidłowości decyzji ZUS w omawianym przedmiocie, w tym, czy organ rentowy dokonał potrącenia w granicach określonych przez ww. przepisy. Tym samym dla oceny prawidłowości podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie ma znaczenia jakiego rodzaju środki pieniężne i w jakiej wysokości przekazał bank jako dłużnik zajętej wierzytelności.

W kwestii dopuszczalnej wysokości potrąceń dokonywanych w ramach zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zastosowanie mają natomiast m.in. przepisy ustawy Prawo bankowe, w tym art. 54 ustawy, zgodnie z którym środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Jak słusznie podnosi przy tym organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, organ ten nie ma wiedzy zarówno na temat ilości środków pieniężnych zgromadzonych na danym rachunku, jak i źródeł ich pochodzenia.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, brak było podstaw do kwestionowania podjętych przez organ egzekucyjny czynności, w szczególności zajęcia rachunku bankowego w A SA w W., które dokonane zostało zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazać również należy, że sam fakt, iż skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów i nie czuje się przekonany do argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu nie świadczy o jego wadliwości i konieczności wyeliminowania z porządku prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. d.j.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.