III SA/Łd 434/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2644872

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2019 r. III SA/Łd 434/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K., obecnie B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego postanawia:

1. podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne;

2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r. nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. nr (...) z (...) r. w przedmiocie określenia A.Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 2, art. 7 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 83 i art. 84 oraz art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP polegające na rażącym i świadomym naruszeniu prawa materialnego i procesowego skarżącego, na nierównym traktowaniu strony i braniu pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy jedynie fiskalnego interesu Państwa, w szczególności poprzez uwzględnienie okoliczności podnoszonych tylko przez organy I i II instancji, bez uwzględnienia wniosków i dowodów dostarczonych przez stronę w postępowaniu przed organem I instancji, nie popartych żadnymi dowodami rzeczowymi, a jedynie niepotwierdzonymi tezami;

b) art. 20 ust. 3 lit. a i b oraz ust. 6 lit. a i b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z 19.10.1992 z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

c) art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury scalonej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 r. z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne - 2004 rozdz. 2 t. 2 str. 382 z późn. zm.) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

d) art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 312 z 31 października 2014 r.) poprzez określenie niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

e) reguł 1, 3a, 3b, 4, i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury scalonej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 r. z późn. zm.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie prowadzące do ustalenia błędnej klasyfikacji towaru do pozycji 9031803890;

f) przepisów z zakresu pozycji taryfowych i nie uwzględnienie Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Explaratory Notes) wydanych przez Światową Organizację Celną w Brukseli (World Customs Organization), której polska wersja językowa Not do HS została opublikowana w formie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej w szczególności not do pozycji 9027 i 9031, co doprowadziło do niewłaściwej klasyfikacji towarów do pozycji 9031803890;

g) art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne w związku z art. 121 § o.p. poprzez nieuwzględnienie zawartych w sprawie dowodów świadczących o tym, że towar będący przedmiotem postępowania jest przyrządem do analizy fizycznej lub chemicznej i jako taki powinien być klasyfikowany do pozycji HS 9027;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 120 o.p., czyli zasady praworządności poprzez naruszenie zobowiązania do działania na podstawie przepisów prawa i wydanie w prowadzonym postępowaniu postanowień z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego;

b) art. 121 o.p. § 1 w związku z art. 13 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych (celnych);

c) art. 122 o.p., czyli naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie przez organy I i II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie wzięcie pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nieustalenie przez organy celne stanu faktycznego i zignorowanie wyjaśnień strony oraz przedstawionych przez nią dowodów co poprzez błędną interpretację doprowadziło do niewłaściwego określenia klasyfikacji towaru;

d) art. 123 § 1 o.p. w związku z art. 188, art. 207, art. 216, art. 220, art. 233 § 1 pkt 1, art. 236 i art. 239 o.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przed organem II instancji, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o powołanie w sprawie biegłego z zakresu sprzętu medycznego lub quasimedycznego, którego opinia stanowiłaby dowód mający kluczowe znaczenie dla sprawy, co z braku równoważnych dowodów spowodowało wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie;

e) art. 180 i art. 187 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, a także błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym do zastosowania przepisów prawa materialnego, w związku z fragmentaryczną, błędną i nielogiczną, sprzeczną z zasadami prawa materialnego i wskazaniami wiedzy specjalistycznej, daleką od obiektywizmu i konsekwentności, a także niespójną oceną dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organem I instancji i ujętych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

f) art. 191 o.p. w związku z art. 180 i art. 188 oraz art. 192 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w sprawie przybrała cechy oceny dowolnej oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób jedynie fragmentaryczny i nie prowadzący do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności klasyfikację towaru będącego przedmiotem postępowania do pozycji 9031803890 w oparciu jedynie o dowody zebrane przez organ, pomijając dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania przed organem I instancji i ujęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 3 października 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych w sprawach I GSK 1256/16 i I GSK 1257/16.

Na rozprawie 10 października 2018 r. pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Postanowieniem z 10 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 126 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na zgodny wniosek stron.

W piśmie z 8 marca 2019 r. pełnomocnika strony skarżącej oświadczył, że wnosi o podjęcie zawieszonego postępowania i cofa wniesioną skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że wyrokami z 19 lutego 2018 r. w sprawach o sygn. akt I GSK 1256/16, I GSK 1257/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 359/16 oraz III SA/Łd 360/16, które zapadły sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej dalsze popieranie skargi byłoby nieracjonalne i niecelowe.

W piśmie z 11 marca 2019 r. również organ administracji wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 129 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. W myśl natomiast art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W ocenie sądu wobec wniosków stron postępowanie należało podjąć. Sąd uznał również, że pełnomocnik strony skarżącej skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z powyższych względów sąd na podstawie art. 129 § 1 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., podjął i umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.

e.o.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.