Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502817

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 12 sierpnia 2014 r.
III SA/Łd 417/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.).

Sędziowie: WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, NSA Janusz Furmanek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych

1.

oddala skargę;

2.

przyznaje radcy prawnemu M. K., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. (...), kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4a, art. 71, art. 73 ust. 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...) orzekającej o utracie przez M. U. statusu osoby bezrobotnej od dnia 13 września 2013 r. oraz utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 września 2013 r.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

Na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...)2013 r. nr (...) M. U. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 26 lutego 2013 r. i prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy na okres 12 miesięcy, tj. od dnia 6 marca 2013 r., o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku.

W dniu 28 października 2013 r. do PUP w Ł. wpłynęło "Potwierdzenie zameldowania na pobyt stały" z dnia 30 sierpnia 2013 r. wydane przez Urząd Miejski w P., z którego wynikało, że M. U. w dniu 30 sierpnia 2013 r. dokonała zameldowania na pobyt stały w P., ul. A (...).

Biorąc pod uwagę powyższe Prezydent Miasta Ł. na mocy decyzji z dnia (...)2013 r. nr (...) pozbawił M. U. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 13 września 2013 r. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda (...) decyzją z dnia (...)2013 r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta Ł. w dniu (...) wydał decyzję nr (...) orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 13 września 2013 r. i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 września 2013 r.

Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 17 lutego 2014 r.

W dniu 1 marca 2014 r. M. U. złożyła za pośrednictwem placówki pocztowej odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) nr (...). Skarżąca wskazała na trudną sytuację materialną oraz problemy zdrowotne.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu powołał brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 4a, art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 10 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299), który wskazuje procedurę postępowania w przypadku zmiany miejsca zamieszkania przez bezrobotnego.

Z przytoczonych przepisów wynika, iż osoba bezrobotna, która ma zamiar zmienić miejsce zameldowania lub pobytu, informuje powiatowy urząd pracy, w którym jest zarejestrowana o terminie tej zmiany i jednocześnie składa wniosek o przesłanie odpisów karty rejestracyjnej oraz innych dokumentów do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na planowane miejsce zameldowania lub pobytu. Osoba bezrobotna jest obowiązana powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowana oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Jeżeli jednak osoba ta nie dotrzyma 14-dniowego terminu, to traci status osoby bezrobotnej stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy oraz prawo do zasiłku, które w myśl art. 71 przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Bezrobotny ma 14 dni od dnia zamiany zameldowania na powiadomienie urzędu o powyższym fakcie. Pozbawienie statusu bezrobotnego oraz innych świadczeń przewidzianych dla osób bezrobotnych może nastąpić po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, po ustaleniu, że bezrobotny nie zachował tego terminu.

Organ podkreślił, że M. U. została pouczona o prawach i obowiązkach osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, w tym o obowiązku powiadomienia PUP o zmianie miejsca zameldowania lub pobytu w ciągu 14 dni od dnia zmiany adresu oraz zgłoszenia się we właściwym PUP najpóźniej w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, jak również o tym, iż w przypadku zmiany miejsca zamieszkania skutkującego zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy i niepowiadomienia urzędu pracy o tym fakcie oraz niestawienia się w PUP właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania utraci status osoby bezrobotnej.

Powyższe M. U. potwierdziła własnoręcznym podpisem, kwitując otrzymanie jednego egzemplarza "Informacji o prawach i obowiązkach" z dnia 26 lutego 2013 r. Powinnością skarżącej, w ocenie Wojewody (...), było dokładne zapoznanie się z treścią otrzymanych dokumentów jeszcze przed złożeniem podpisu lub bezpośrednio po tej czynności. Skarżąca była sposób wyraźny i rzetelny pouczona o ciążącym na niej obowiązku zgłoszenia się we właściwym dla nowego miejsca zamieszkania PUP najpóźniej w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

Powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy organ wskazał, że M. U. zarejestrowała się w PUP w Ł., właściwym dla osób bezrobotnych zameldowanych na terenie powiatu (...). Od dnia 31 października 1962 r. do dnia 31 lipca 2013 r. była zameldowana na pobyt stały w Ł., ul.B (...). W dniu 30 sierpnia 2013 r. M. U. została zameldowana na pobyt stały w P., ul.A (...), powiat (...).

Skarżąca nie zachowała 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy. Od dnia 30 sierpnia 2013 r. była zameldowana na pobyt stały na terenie powiatu (...), zaś PUP w Ł. został o tym fakcie poinformowany dopiero w dniu 25 października 2013 r.

W PUP w P. skarżąca zgłosiła się dopiero w dniu 29 października 2013 r. Spełnione zatem zostały przesłanki utraty przez M. U. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, wymienione w art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Organ podkreślił, że 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, jest terminem materialnoprawnym i nie jest możliwe jego przywrócenie.

Organ wskazał ponadto, że wraz z utratą statusu bezrobotnego bezrobotny traci również wszelkie uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Na powyższą decyzję M. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 73 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu istoty sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu skargi wskazała na swą ciężką sytuację życiową. Podniosła, iż nie zgłosiła się w porę do PUP w P., bowiem od września 2013 r. do listopada 2013 r. miała ciężki epizod depresyjny, z powodu którego nie była w stanie wyjść z domu. Do 28 października2013 r. nie zmieniła miejsca zamieszkania, bowiem cały czas mieszkała wtedy w Ł. Zmieniła wówczas miejsce zameldowania ale nie pobytu. W ocenie skarżącej jej miejsce zamieszkania we wskazanym wyżej okresie cały czas uzasadniało właściwość miejscową PUP w Ł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na szczegółowe stanowisko merytoryczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zaznaczył, że skarżąca czynności powiadomienia mogła dokonać nie tylko osobiście lecz również za pośrednictwem poczty lub osób trzecich. Skarżąca nie powiadomiła również PUP w Ł. do dnia 28 października 2013 r. o braku gotowości i zdolności do pracy.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie sądowe w zakresie wniosku M. U. o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1)

uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2)

stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3)

stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia (...) 2013 r. Wojewoda (...) uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...)2013 r. orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i o utracie prawa do zasiłku, uznał bowiem, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego.

W decyzji wskazano, że w kolejnym postępowaniu organ powinien ustalić:

1)

od jakiego dnia M. U. zmieniła miejsce zamieszkania skutkujące zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy,

2)

czy od tego samego dnia M. U. zmieniła miejsce zameldowania,

3)

w jakim dniu M. U. otrzymała nowy dowód osobisty z nowym miejscem zameldowania, tj. pod adresem: P., ul.A (...),

4)

w jakim dniu i w jaki sposób (osobiście, telefonicznie, na piśmie) M. U. zgłosiła pracownikowi Powiatowego Urzędu Pracy w Ł., że zmieniła miejsce zamieszkania,

5)

któremu pracownikowi Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. skarżąca zgłaszała okoliczność zmiany miejsca zamieszkania,

6)

czy pracownik wskazany przez skarżącą potwierdza okoliczności, na które powołuje się skarżąca,

7)

czy M. U. informowała Powiatowy Urząd Pracy w Ł. o braku gotowości do pracy w związku ze zmianą miejsca zamieszkania lub w związku ze swoim stanem zdrowia, ew. przedkładała zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy; jeśli tak, to w jakim dniu dokonała tych czynności, jakiego okresu dotyczy ew. zgłoszony brak gotowości do pracy lub zaświadczenie o niezdolności do pracy,

8)

czy i ew. w jakim dniu M. U. stawiła się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla jej nowego miejsca zameldowania.

Zważywszy na stan zdrowia skarżącej, w ocenie Wojewody (...) w przedmiotowej sprawie należało ustalić również, czy Powiatowy Urząd Pracy w Ł. poinformował zainteresowaną (i ew. w jakim dniu) o tym, że zmiana miejsca zameldowania poza Ł. skutkuje koniecznością zmiany powiatowego urzędu pracy przez bezrobotną w celu zachowania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Istotna zatem jest ocena, czy ponownie przeprowadzając postępowanie organ zastosował się do ww. wytycznych.

W ocenie Sądu organ wykonał powyższe zalecenia. W oświadczeniu z dnia 10 stycznia 2014 r. skarżąca twierdzi, że faktycznie przeniosła się do P. w dniu 12 sierpnia 2013 r. a zameldowanie zmieniała później. Dowód osobisty z nowym adresem wydano jej 29 listopada 2013 r. o zmianie miejsca zamieszkania na P. poinformowała organ w dniu 25 października 2013 r. 28 października doręczyła dowód zameldowania, na podstawie którego została wyrejestrowana. Wskazała również komu i w jakich okolicznościach udzielała powyższych informacji. Potwierdziła, że na druku o prawach i obowiązkach z dn. 26 lutego 2013 r. widnieje jej podpis. Ponadto przesłuchano świadków w osobach pracownic, które obsługiwały skarżącą w dn. 25 października 2013 r.

Z akt sprawy nie wynika wprost, czy skarżąca stawiła się w PUP właściwym dla jej miejsca zamieszkania, można jednak wywnioskować, że tego nie uczyniła. Twierdzenie, że nikt nie informował jej o konieczności poinformowania urzędu o przeprowadzce do innego powiatu świadczy o tym, że skarżąca nie zapoznała się wnikliwie z treścią pouczenia z dnia 26 lutego 2013 r.

Podstawą rozpoznania przedmiotowej sprawy są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy za bezrobotnego uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, I, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).

Jak wynika z treści definicji, koniecznym elementem uznania osoby za bezrobotną jest jej zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 73 ust. 2a ustawy w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Zatem zmiana, przez bezrobotnego miejsca zameldowania wpływa na posiadanie statusu bezrobotnego jak i na prawo do pobierania zasiłku.

Faktycznie ustawodawca dość nieprecyzyjnie używa pojęć "zamieszkanie" "zameldowanie" "pobyt" utożsamiając te pojęcia, używając ich zamiennie. Organ pouczając skarżącego o ciążącym na nim obowiązku, że zgłoszenie do PUP właściwego dla nowego miejsca zameldowania lub pobytu powinno nastąpić w ciągu 14 dni od dnia zmiany zameldowania lub pobytu oraz że utrata statusu bezrobotnego nastąpi w przypadku nie poinformowania urzędu w którym jest zarejestrowany o zmianie miejsca zamieszkania oraz nie stawienie się w urzędzie właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, może wprowadzić w błąd stronę co do daty od której rozpoczyna bieg wskazany czternastodniowy termin.

W takiej sytuacji, organ wykonując ciążący na nim obowiązek wynikając z art. 9 k.p.a. powinien należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Mając to na uwadze podnieść należy, iż organy powinny w każdej indywidualnej sprawie informować uczestników postępowania o przysługujących im prawach. W szczególności w sprawach z zakresu zatrudnienia i bezrobocia, gdzie stronami postępowania są osoby bezrobotne, organy powinny stworzyć taką sytuację aby osoby te zostały właściwie i w pełni informowane o okolicznościach mających wpływ na ich sytuacje i przysługujące im prawa oraz o skutkach tych zdarzeń.

W dniu 26 lutego 2013 r. M. U. potwierdziła własnoręcznym podpisem przyjęcie do wiadomości informacji o przysługujących jej prawach i obowiązkach, kwitując jednocześnie jej odbiór (k. 11 akt adm.). Została zatem poinformowana w należyty sposób o konsekwencjach okoliczności mających istotne znaczenie w niniejszym postępowaniu.

Decydujące znaczenie powinna mieć data rozpoczęcia pobytu skarżącej w miejscu stałego zameldowania Strona nie powinna bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprecyzyjnych i używanych zamiennie określeń (zameldowanie, miejsce zamieszkania, miejsce pobytu) zawartych w ustawie. Jednak z akt sprawy wynika, że M. U. od dnia 31 października 1962 r. do dnia 31 lipca 2013 r. była zameldowana na pobyt stały w Ł., ul.B (...). W dniu 30 sierpnia 2013 r. została zameldowana na pobyt stały w P., ul.A (...), powiat (...).

Skarżąca wprawdzie oświadcza, że nie pamięta dokładnej daty faktycznego przeniesienia się do P., podaje jednak przybliżoną datę 12 sierpnia 2013 r. Wskazuje, że przemeldowania dokonała później - 30 sierpnia 2013 r. (k. 28 i 64 akt adm.). W związku z powyższym nie jest wiarygodne twierdzenie skarżącej zawarte w skardze, że do 28 października 2013 r. nie zmieniła miejsca zamieszkania, bowiem cały czas mieszkała w Ł., zatem w tym okresie zmieniła miejsce zameldowana, ale nie pobytu.

Ponadto stwierdzić należy, iż skarżąca potwierdziła podpisem odbiór informacji o przysługujących jej prawach i obowiązkach gdzie pouczono ją,że musi zawiadomić organ w terminie 14 dni o nowym adresie zameldowania. Jest bezsporne w sprawie,ze skarżąca nie zastosowała się do tego pouczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151, 200 i 250 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Sąd nie przyznał radcy prawnemu wynagrodzenia wg stawki 150% gdyż sprawa nie jest skomplikowana i nie wymagała zwiększonego nakładu pracy. Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalenia oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych motocykli i motorowerów - nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wszelkie wydatki pełnomocnika musza być udokumentowane.

k.ż.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.