Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723156

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 5 września 2019 r.
III SA/Łd 375/19
Zobowiązanie studenta do poddania się przepisom obowiązującym w szkole wyższej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki.

Sędziowie WSA: Krzysztof Szczygielski, Asesor Małgorzata Kowalska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Rektora Uniwersytetu (...) z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) Rektor Uniwersytetu (...) utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału (...) z (...) o skreśleniu R. C. z listy studentów pierwszego semestru studiów stacjonarnych na kierunku politologia.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z (...) Dziekan Wydziału (...) na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1168 z późn. zm.) a także § 10 lit. b Regulaminu studiów w Uniwersytecie Łódzkim (przyjętego uchwalą nr 310 Senatu Uniwersytetu (...) z dnia 4 kwietnia 2011 r. z późn. zm.) skreślił R. C. z listy studentów pierwszego semestru studiów stacjonarnych na kierunku politologia z powodu stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach.

Od powyższej decyzji R. C. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie powołał się na fakt nierozpoznania przez Dziekana Wydziału (...) jego wniosku o urlop zdrowotny z dnia 6 grudnia 2018 r.

Pismem z 7 stycznia 2019 r. Dziekan Wydziału (...) nie wyraził zgody na udzielenie R. C. urlopu zdrowotnego w semestrze zimowym w roku akademickim 2018/2019.

Decyzją z (...) Rektor Uniwersytetu (...) utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału (...) z (...).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym student może być skreślony z listy studentów z powodu stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach. Zaznaczył ponadto, że w myśl § 10 lit. b Regulaminu studiów UŁ stosowanego na podstawie art. 263 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669) student zobowiązany jest wykorzystywać możliwości kształcenia stwarzane przez (...), przez co należy rozumieć także zdobywanie wiedzy podczas uczestniczenia w obowiązkowych zajęciach przewidzianych programem studiów. W sprawie okolicznością całkowicie bezsporną jest, że R. C. nie uczestniczył w obowiązkowych zajęciach. Fakt ten był zgłaszany przez prowadzących zajęcia i nie jest kwestionowany przez studenta.

Odnosząc się do kwestii nieudzielenia wnioskowanego urlopu długoterminowego Rektor Uniwersytetu (...) wyjaśnił, iż Regulamin studiów (...) w § 45 ust. 2 stanowi, iż wniosek o udzielenie urlopu student powinien złożyć na piśmie do Dziekana niezwłocznie po wystąpieniu zdarzenia, uzasadniającego udzielenie tego urlopu. R. C. zwrócił się z takim wnioskiem ponad 70 dni od rozpoczęcia semestru, nie informując uprzednio pracowników dziekanatu czy prowadzących zajęcia o swojej sytuacji zdrowotnej. Ponadto organ zaznaczył, że R. C. podejmował wcześniej studia w latach 2015, 2016, 2017 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym (...), gdzie korzystał z urlopów długoterminowych, wobec czego wymagania w tym zakresie były mu znane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Rektora Uniwersytetu (...) z (...) wniósł R. C., domagając się jej uchylenia podobnie jak i poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału (...). W swojej skardze podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 85 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez pozbawienie studenta prawa do urlopu zdrowotnego i możliwości usprawiedliwienia nieobecności;

2) art. 77 ust. 1, 2, 3 k.p.a. poprzez zaniechanie organu II instancji postępowania dowodowego potrzebnego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zaniechania zebrania dodatkowych dowodów w sprawie;

3) art. 138 k.p.a. i art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ II instancji oceny poprawności dokonanych przez organ I instancji ustaleń;

4) art. 6 i art. 7 k.p.a poprzez brak dążenia do ustalenia stanu faktycznego i prawdy obiektywnej oraz nie uwzględniając interesu społecznego obywatela;

5) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej;

6) art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez dyskryminację skarżącego przez Dziekana i Prodziekana Wydziału (...) Uniwersytetu (...);

7) art. 10 ust. 1 k.p.a. poprzez próbę ograniczenia skarżącemu uczestnictwa w każdym stadium postępowania przez prodziekana i pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się co do pisma prof. R. B.;

8) naruszenie granic uznania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że 6 grudnia 2018 r. wystąpił z wnioskiem o urlop i skierowanie do akademickiej komisji lekarskiej celem weryfikacji wskazań do urlopu zdrowotnego. Wbrew twierdzeniom Dziekana i Prodziekana wniosek w tym przedmiocie wpłynął 11 grudnia 2018 r., na co skarżący posiada stosowny dokument. Podkreślił, że tego samego dnia Prodziekan postanowił skreślić go bez rozpatrzenia wniosku o urlop, nie kierując go do lekarza w celu zbadania okoliczności i podstaw wniosku, a tym samym naruszając wewnętrzny regulamin uczelni. 14 grudnia 2018 r. złożył odwołanie do Rektora Uniwersytetu (...) z wnioskiem o uchylenie decyzji. Następnie Prorektor ds. studenckich działając z upoważnienia Rektora 20 grudnia 2018 r. zwrócił wniosek do ponownego rozpatrzenia celem zbadania przesłanek do urlopu zdrowotnego. 7 stycznia 2019 r. Dziekan Wydziału (...) prof. R. B. nie wyraził zgody na urlop zdrowotny, nie badając celowości i zasadności wniosku.

Skarżący wyjaśnił, że z wnioskiem zwrócił się za pośrednictwem Poczty Polskiej dopiero 6 grudnia 2016 r. z powodu utrzymujących się problemów zdrowotnych. Skarżący zauważył, że odmówił udzielenia władzom uczelni informacji o stanie swojego zdrowia, gdyż uczelnia nie ma podstaw prawnych żądać informacji na ten temat, gdyż dane o stanie zdrowia należą do tzw. danych sensytywnych, czyli szczególnie chronionych. Nadto wnoszący skargę zaznaczył, iż Prodziekan Wydziału (...), a także Dziekan nigdy nie żądali od niego żadnej dokumentacji medycznej ani zaświadczeń lekarskich oraz rozmów na temat sytuacji zdrowotnej i osobistej. Wnioski o urlop z przyczyn zdrowotnych były rozpatrywane pozytywnie zgodnie z regulaminem uczelni oraz po zasięgnięciu opinii akademickiej komisji lekarskiej. Podjęte próby nauki na Wydziale (...) były przerywane zaostrzeniem schorzeń, co skutkowało wnioskami o urlop i niezaliczeniem semestru. R. C. zaznaczył, że wnioski nigdy nie były składane zaraz na początku roku akademickiego, a zaliczenie semestru zgodnie z regulaminem uczelni nie jest warunkiem koniecznym do udzielenia urlopu z powodu choroby. Skarżący wskazał, że 28 listopada 2018 r. otrzymał skierowanie do szpitala, gdyż leczenie w warunkach ambulatoryjnych nie przynosiło oczekiwanych rezultatów, a osiem dni później złożył wniosek o urlop zdrowotny.

W dalszej kolejności skarżący zwrócił uwagę, że § 9 Regulaminu studiów przewiduje prawo do ochrony zdrowia studenta. Ponadto zaznaczył, że decyzja wydawana na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis ten pozostawia do uznania organu uczelni istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających skreślenie z listy studentów. Zdaniem skarżącego organy orzekające obu instancji naruszyły granice uznania administracyjnego oraz przepisy postępowania, w szczególności art. 77 ust. 1-3, art. 138, art. 15, art. 6, art. 7 i art. 10 ust. 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że skarżący nie uczestniczył w zajęciach w październiku i listopadzie nie przedstawiając zwolnienia lekarskiego. Nie skorzystał także z przewidzianej regulaminem studiów możliwości ubiegania się o indywidualną organizacje studiów, gdy z rożnych przyczyn obywanie studiów w normalnym trybie jest niemożliwe. Organ wskazał także, ze skarżący w latach 2015, 2016 i 2017 podejmował naukę na Wydziale (...) gdzie korzystał z urlopów długoterminowych i przez okres 3 lat nie zaliczył ani jednego semestru studiów. Powyższe uzasadnia podejrzenie, ze skarżący stara się jedynie o utrzymanie statusu studenta bez zaliczenia semestru wymaganego tokiem studiów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiot kontroli sądu w rozstrzyganej sprawie stanowiła decyzja Rektora Uniwersytetu (...) z (...) utrzymująca w mocy decyzję Dziekana Wydziału (...) z (...) o skreśleniu skarżącego z listy studentów.

Materialnoprawną podstawę wydania powyższych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1668). Zgodnie z art. 108 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy student może być skreślony z listy studentów w przypadku stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach. Skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 108 ust. 3).

Stosownie do art. 107 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni (ust. 1), a w szczególności do:

1) uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów;

2) składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów (ust.

2).

W tym miejscu należy także podkreślić, że student jako strona postępowania administracyjnego w sprawie wymienionej w art. 108 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest jednocześnie uczestnikiem (destynatariuszem) zakładu administracyjnego, jakim jest uczelnia wyższa, i że przyjęcie go w poczet uczestników danej uczelni uwarunkowane jest m.in. złożeniem ślubowania, w którym kandydat na studenta przyrzeka w szczególności przestrzegać postanowień regulaminu studiów. Z tego względu podstawę prawną decyzji kierowanych do studentów stanowią nie tylko przepisy powszechnie obowiązujące, ale również wydane na podstawie delegacji ustawowych akty normatywne właściwych organów szkoły wyższej. Tym samym ocena legalności decyzji w sprawach studenckich przez sąd administracyjny musi uwzględniać nie tylko regulacje prawne rangi ustawowej, ale także postanowienia zawarte w regulaminie studiów.

Zgodnie z § 10 lit. b Regulaminu studiów w Uniwersytecie (...), mającego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 263 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, student ma obowiązek wykorzystywać możliwości kształcenia stwarzane przez (...).

W świetle przywołanych regulacji prawnych nie budzi wątpliwości, że jednym z podstawowych obowiązków studenta jest uczestniczenie w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów. Z obowiązkiem tym koresponduje pierwsza z przesłanek fakultatywnego skreślenia z listy studentów - stwierdzenie braku udziału w obowiązkowych zajęciach - art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Sformułowanie art. 108 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a w szczególności użycie wyrazów "może być skreślony" oznacza, że decyzja w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów w związku z brakiem udziału w obowiązkowych zajęciach jest tzw. decyzją uznaniową. Ustawodawca pozostawił decyzję w tym zakresie do uznania organom uczelni, mając na uwadze zasadę autonomii uczelni. Wskazana regulacja pozostawia decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów, w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z przyczyn w nim wskazanych, swobodnemu uznaniu kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej w szczególności po to, ażeby mógł on uwzględnić wystąpienie po stronie studenta przyczyn, które usprawiedliwiają niedopełnienie ciążących na nim obowiązków i tym samym przemawiają za odstąpieniem od skreślenia go z listy studentów. W utrwalonym orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia organowi wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być wydane i uzasadnione z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Kontrola sądu, w przypadku decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, jest zawężona do zgodności decyzji z przepisami kompetencyjnymi i proceduralnymi.

Należy także podkreślić, że uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organów z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność zaistnienia przesłanek skreślenia z listy studentów oraz wyjaśnienia, dlaczego w konkretnym przypadku podjęta została decyzja o skreśleniu studenta z listy studentów, co poprzedzone być powinno dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W tej materii nie jest zatem wystarczające ogólnikowe stwierdzenie braku udziału w zajęciach. Ustalenie, że student nie brał udziału w obowiązkowych zajęciach przewidzianych programem studiów wymaga wyjaśnienia, na jakich zajęciach student był nieobecny, czy była to nieobecność jednorazowa czy miała charakter nieusprawiedliwiony (zgodnie bowiem z § 12 ust. 3 Regulaminu studiów w Uniwersytecie Łódzkim nieobecność studenta na zajęciach może być usprawiedliwiona zaświadczeniem lekarskim o czasowej niezdolności do uczestnictwa w zajęciach lub innymi wiarygodnymi przyczynami uznanymi przez prowadzącego zajęcia). Skreślenie z listy studentów jest bardzo daleko idącą i dotkliwą sankcją. Organy uczelni obowiązane są zatem zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. szczegółowo i wnikliwie przeprowadzić postępowanie dowodowe, zebrać wyczerpująco materiał dowodowy i wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że student dopuścił się naruszenia obowiązków uzasadniającego wydanie decyzji o skreśleniu z listy studentów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 27 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 556/18, LEX nr 2618308).

W ocenie sądu orzekając o skreśleniu skarżącego z listy studentów, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, w sposób prawidłowy odniósł się do okoliczności przedmiotowej sprawy. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący od początku roku akademickiego nie uczestniczył w obowiązkowych zajęciach z przedmiotów: Wprowadzenie do nauk politycznych, Najnowsza historia powszechna, Filozofia, Statystyka i demografia, nie usprawiedliwił swoich nieobecności. Okoliczności tych skarżący nie negował w toku postępowania przed organami uczelni ani w złożonej do sądu skardze. Do 11 grudnia 2018 r. skarżący nie wystąpił z wnioskiem o udzielenie urlopu długoterminowego z uwagi na swój stan zdrowia. W ocenie sądu sytuacja ta dawała organom uczelni podstawę do skreślenia skarżącego z listy studentów na postawie art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że kontroli sądu w rozstrzyganej sprawie nie podlega prawidłowość rozstrzygnięć organów uczelni w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu urlopu długoterminowego, bowiem kwestia ta nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania. Powyższe nietrafnym czyni zarzut naruszenia art. 85 ust. 1 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (wadliwie wskazanym a skardze jako art. 85 ust. 3). Wniosek skarżącego o urlop, który wpłynął do organu w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, został rozpatrzony przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Władze uczelni odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanego urlopu, a zatem okoliczność ta nie stała na przeszkodzie podjęcia decyzji o skreśleniu strony z listy studentów.

Faktem jest, że w decyzji organu pierwszej instancji jedynie ogólnikowo odniesiono się do braku zaliczenia przez skarżącego wskazanych w niej przedmiotów i nie wyartykułowano wyraźnie dlaczego w ocenie organu skreślenie z listy studentów było zasadnym rozstrzygnięciem. Jednak na etapie postępowania odwoławczego organ w toku korespondencji z wykładowcami potwierdził brak udziału skarżącego w obowiązkowych zajęciach. Skarżący okoliczności tej w toku postępowania nie kwestionował. Odnośnie powodów wydania decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów wskazać należy, że twierdzenia w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie są w pełni skorelowane z argumentacją zaprezentowaną w odpowiedzi na skargę, w której organ bardziej wyeksponowała okoliczność, iż utrzymywanie statusu studenta w odniesieniu do skarżącego jest nie celowe bowiem w toku wcześniejszej nauki na wydziale (...). korzystał jedynie z urlopów zdrowotnych i nie zaliczył żadnego semestru studiów. Uchybienia te nie mogły być jednakże uznane za mające istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko tego typu naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą uchylenia decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że regulacja art. 107 § 3 k.p.a. odnosząca się do elementów decyzji administracyjnej ma w indywidualnych sprawach studenckich zastosowanie w postaci zmodyfikowanej. Podyktowane jest to istotą i charakterem zadań wykonywanych przez szkoły wyższe, jak i posiadaną przez nie autonomią. Ponadto, na mocy ślubowania i przepisów regulaminu studiów student jest - a przynajmniej powinien być - świadom spoczywających na nim obowiązków oraz jest zobowiązany do współpracy z organami szkoły w zakresie podstawowej działalności uczelni, czyli kształcenia. Z tego właśnie powodu, w ocenie sądu, nie ma potrzeby wyjaśniania mu obowiązków, które powinny być dla niego oczywiste, bo wybierając uczelnię sam poddał się reżimowi prawnemu w niej obowiązującemu. Dlatego też uznać należy, że uzasadnienie decyzji o skreśleniu z listy studentów spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. skoro pozwoliło skarżącemu na obronę interesu prawnego, a sądowi administracyjnemu na przeprowadzenie skutecznej kontroli legalności takiej decyzji.

W świetle powyższego zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty te są szerokim wyrazem polemiki skarżącego ze stanowiskiem organów ale go skutecznie nie podważają.

W tym miejscu ponownie należy zauważyć, że podstawowym obowiązkiem studenta, określonym zarówno w przepisach ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w regulaminie studiów jest uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych zgodnie z regulaminem studiów, a także składanie egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów. W przypadku zaś braku udziału w zajęciach przewidzianych tokiem studiów student może być skreślony z listy studentów (art. 108 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Odnośnie podnoszonych w skardze argumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącego należy zauważyć, że podejmując studia strona miała świadomość swojego stanu zdrowia, który jak wynika z akt sprawy w przeszłości uniemożliwił jej udział w zajęciach na Wydziale (...) i prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków studenta w latach 2015, 2016 i 2017. Z uwagi na spóźnione złożenie wniosku o udzielenie urlopu zdrowotnego skarżącemu odmówiono jego udzielenia w semestrze zimowym w roku akademickim 2018/2019. Ponadto w toku studiów skarżący nie występował z wnioskiem o ich indywidualną organizację, którą to możliwość ze względów zdrowotnych przewiduje § 29 ust. 1 lit.a Regulaminu studiów w (...). Okoliczności na które powołuje się skarżący, jak słusznie zauważył organ odwoławczy i sąd ten pogląd podziela, nie mogą stanowić samodzielnych przesłanek podtrzymania statusu studenta studiów stacjonarnych w sytuacji, gdy przez okres kilku lat student nie jest w stanie zaliczyć ani jednego semestru studiów.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji, stwierdzić trzeba, że zasada równości wobec prawa oznacza obowiązek równego traktowania wszystkich podmiotów zaliczonych do tej samej kategorii, ustalonej z uwagi na przypisanie im wspólnej istotnej cechy, jak i do kryteriów zaliczania określonych podmiotów do poszczególnych kategorii. Z tych przyczyn dyskryminacja rozumiana jest jako zróżnicowane traktowanie osób znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 16 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 607/11 i 25 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 580/15- dostępne w CBOSA). Sytuacja taka jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie, skarżący bowiem nie wykazał w toku postępowania, że inny student, który podobnie jak on nie uczęszczał na zajęcia nie został mimo to skreślony z listy studentów.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowej oceny zaistnienia możliwości skreślenia skarżącego z listy studentów dochodząc do wniosku, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do podjęcia decyzji o innej treści. Nie można w tej sytuacji uznać, by doszło do naruszenia przez organy uczelni przepisów prawa materialnego - tak przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jak i przepisów Regulaminu studiów w (...), ani przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, nie podzielając zarzutów skargi sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

EC

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.