Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 24 maja 2006 r.
III SA/Łd 178/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak.

Sędziowie WSA: Małgorzata Łuczyńska, Asesor Ewa Alberciak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. Rz. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Nr (...), wydaną na podstawie art. 150a ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 99 poz. 1001 ze. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania Z. Rz. prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że decyzją z dnia (...) Prezydenta Miasta Ł. przyznał Z. Rz. status bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od 27 stycznia 2003 r. oraz przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 lutego 2003 r. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy, o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Okoliczność powodująca utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 lutego 2004 r. nastąpiła z powodu wyczerpania przez Z. Rz. ustawowego okresu pobierania zasiłku, co skutkowało wydaniem w dniu 17 marca 2004 r. stosownej decyzji. Od dnia 16 maja 2004 r. ww. podjął pracę. Okoliczność ta spowodowała wydanie w dniu (...), decyzji orzekającej o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej od dnia 16 maja 2004 r. W dniu 6 grudnia 2005 r. Z. Rz. zwrócił się z prośbą o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Powołując się na ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazał, iż w chwili rozwiązania umowy o pracę w kwietniu 2002 r., z przyczyn dotyczących zakładu pracy, spełniał warunki określone w ustawie w zakresie stażu pracy (32 lata), w tym 17 lat wykonywał pracę w szczególnym charakterze.

Organ pierwszej instancji, powołując się na art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwierdził, że Z. Rz. nie spełniał warunków, od których uzależnione jest przyznanie na starych zasadach zasiłku przedemerytalnego, ponieważ od 17 września 1997 r. był nieprzerwanie zatrudniony do dnia 31 lipca 2002 r.

Od powyższej decyzji odwołał się Z. Rz. Odwołujący wniósł o jej uchylenie i przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, w tym między innymi przyjęcie, że nie spełnia on warunków do przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca. Ze stanowiska organu pierwszej instancji wynika, że zostaje ukarany (pozbawiony prawa do zasiłku) tylko dlatego, że pracował, zamiast być bezrobotnym. Zdaniem odwołującego stanowisko takie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i intencją ustawodawcy. Stanowi także naruszenie zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który uznał, że ustawa z dnia 1 stycznia 2002 r., która nagle zmieniła zasady przyznawania zasiłków i świadczeń przedemerytalnych, na którą powołuje się organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodna z Konstytucją. W związku z tym ustawa o promocji zatrudnienia (Dz. U. 184/05) wprowadza możliwość wstecznego przyznania zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego i to z wyrównaniem od 2002 r. Zdaniem odwołującego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bardzo trudno wywnioskować, jakie były przyczyny odmowy przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego i przepisy jakiej ustawy zostały przez organ pierwszej instancji zastosowane przy jej wydawaniu.

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że stosownie do treści art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabicia, z zastrzeżeniem ust. 2. W tym przypadku prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunku do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 4 (art. 150a ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zgodnie zaś z art. 150a ust. 2 ww. ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Osobie, o której mowa powyżej, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. (art. 150a ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zgodnie natomiast z ust. 5 art. 150a osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006 r., do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r. zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Organ wyjaśnił, iż w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a - j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazano jakie warunki musiała spełnić osoba ubiegająca się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Jednym z nich było niepozostawanie w zatrudnieniu i niewykonywanie innej pracy zarobkowej oraz dokonanie rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

W ocenie organu odwoławczego skarżący na dzień 12 stycznia 2002 r. legitymował się ogólnym stażem pracy wynoszącym 26 lat 4 miesiące i 3 dni. Ustaleń powyższych dokonano w oparciu o przedstawione przez skarżącego świadectwa pracy, potwierdzające zatrudnienie w następujących okresach: l/ od 2 września 1965 r. do 9 września 1966 r. w A w Ł., 2/ od 3 listopada 1966 r. do 25 czerwca 1968 r. w B w Ł., 3/ od 28 czerwca 1968 r. do 16 czerwca 1970 r.- Służba Wojskowa, 4/ od 15 sierpnia 1970 r. do 31 grudnia 1987 r. w MSW w W., 5/ od 17 września 1997 r. do 12 stycznia 2002 r. w PH C Sp. z o.o. w Ł.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżący w ww. okresach był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Do stażu pracy ustalonego zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy nie zaliczono natomiast okresu prowadzenia działalności gospodarczej od 15 lutego 1989 r. do 28 grudnia 1999 r., gdyż skarżący nie przedstawił dowodu potwierdzającego podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia tej działalności.

Wojewoda (...) stwierdził, iż na dzień 12 stycznia 2002 r. Z. Rz. nie spełnił warunku dotyczącego stażu pracy, wieku, a także nie spełnił podstawowego warunku, określonego w art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 37j ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj. w okresie od 17 września 1997 r. do 12 stycznia 2002 r. nie był osobą bezrobotną z prawem do zasiłku, a zatem nie mógł nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie cytowanych przepisów art. 150a ust. 1 i 2. W tym czasie był on zatrudniony w PH C Sp. z o.o. w Ł. w pełnym wymiarze czasu pracy.

Zdaniem organu odwoławczego przyjęcie odmiennej wykładni cytowanych przepisów stawiałoby w korzystniejszej sytuacji osoby obecnie ubiegające się o zasiłek przedemerytalny, niż osoby, które uzyskały prawo do tego zasiłku w latach 1994-2001. Osoby te musiały bowiem najpierw utracić zatrudnienie, a potem dokonać rejestracji we właściwym Urzędzie Pracy i złożyć stosowny wniosek, aby móc ubiegać się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego.

Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podał, iż żaden przepis prawa obowiązującego wówczas nie gwarantował zachowania uprawnień do zasiłku przedemerytalnego osobom zatrudnionym, wykonującym pracę zarobkową, prowadzącym działalność gospodarczą, pobierającym rentę bądź zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne bądź niezdolnym do pracy, tylko z uwagi na długi staż. Długoletni staż pracy sam w sobie nigdy nie uprawniał do zasiłku przedemerytalnego.

Zdaniem Wojewody (...) obecna nowelizacja ma naprawić błąd ustawodawcy przy wprowadzaniu nowelizacji z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy (...) o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793), przez który zostały naruszone interesy osób spełniających wówczas wszystkie warunki do uzyskania zasiłku (w szczególności warunek do uzyskania statusu i prawa do zasiłku). Trudno natomiast uznać, że wprowadzenie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. naruszyło interesy osób, które w tym czasie były zatrudnione, były pracownikami wykonującymi pracę zarobkową, prowadziły działalność gospodarczą. Nie można również pominąć faktu, że w 2003 r. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) osoby, które spełniły warunki do uzyskania zasiłku przedemerytalnego do dnia 12 stycznia 2002 r. mogły uzyskać zasiłek przedemerytalny najwcześniej od dnia 6 lutego 2003 r. (tj. od dnia wejścia w życie tej ustawy). Obecna nowelizacja, powstała na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powinna przede wszystkim służyć naprawieniu szkody wyrządzonej tym osobom.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. i przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego - przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; 2) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy; 3) niewzięcie pod uwagę, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego uznającego, że ustawa zmieniająca od dnia 1 stycznia 2002 r. zasady przyznawania zasiłków i świadczeń przedemerytalnych jest niezgodna z Konstytucją; 4) nierozważenie całokształtu sytuacji wnioskodawcy na tle zmieniających się przepisów i całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż w miesiącu kwietniu 2002 r. spełnił wymagane warunki do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego. Został zwolniony z pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, a jego staż pracy wynosił 32 lata, w tym 17 lat pracy w szczególnych warunkach (szczególnym charakterze). Podniósł, iż zdaję sobie sprawę, że długoletni staż pracy sam w sobie nie uprawnia do zasiłku przedemerytalnego, ale nie może być sytuacji, w której osoba świadcząca pracę znajduje się w sytuacji mniej korzystnej od osoby, która w tym czasie nie pracuje z różnych względów.

Skarżący podniósł ponadto, iż w treści zaskarżonej decyzji organ administracji powołał się na rzekome niespełnienie przez niego warunku wymaganego stażu pracy - nieudowodnienie spełnienia tego warunku, gdy tymczasem przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wezwał go do składania jakichkolwiek dokumentów, czy innych dowodów, nie pouczył go o tej możliwości oraz przed zakończeniem postępowania nie umożliwił mu zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Skarżący podał, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazał argumenty i okoliczności, które nie zostały wzięte pod uwagę przez organ drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, iż skoro skarżący do dnia 12 stycznia 2002 r. nie był osoba bezrobotną z prawem do zasiłku, nie jest niezbędne udokumentowanie innego stażu pracy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1)

uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2)

stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3)

stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - zgodnie, z którym prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1). Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (ust. 2).

Z treści powołanych przepisów wynika, iż określone w nich świadczenia przysługują na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z treścią art. 37j ust. 1 wymienionej ustawy zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli; 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Oznacza to, iż do przyznania osobie zasiłku przedemerytalnego konieczne jest spełnienie przez nią do dnia 12 stycznia 2002 r. warunków do uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu status bezrobotnego przysługuje wyłącznie osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem wskazanym w ustawie, nieuczącej się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowanej we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli przy tym nie zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a-j wyłączających status bezrobotnego.

Osobą bezrobotną jest zatem tylko osoba, która nie jest zatrudniona, a więc nie pozostaje w stosunku pracy, bądź nie wykonuje innej pracy zarobkowej, czyli nie świadczy pracy na podstawie innego stosunku prawnego niż stosunek pracy. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był on zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę podzielił stanowisko organów administracyjnych, iż w sprawie pozostaje poza sporem, że Z. Rz. do dnia 12 stycznia 2002 r. nie był osobą bezrobotną i nie posiadał prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie spełniał więc dwóch pierwszych przesłanek, określonych w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego. Skarżący bowiem zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 27 stycznia 2003 r., a prawo do zasiłku dla bezrobotnego otrzymał od dnia 4 lutego 2003 r. Skarżący w okresie od 17 września 1997 r. do 31 lipca 2002 r., jak wynika ze świadectwa pracy z dnia 31 lipca 2002 r., był osoba zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w Przedsiębiorstwie Handlowym C sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

Organ odwoławczy przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżący na dzień 12 stycznia 2002 r. legitymował się stażem pracy wynoszącym 26 lat 4 miesiące i 3 dni, a więc nie spełniał również warunku posiadania wymaganego okresu pracy uprawniającego do zasiłku. Natomiast zdaniem skarżącego legitymuje się on okresem zatrudnienia wynoszącym 32 lata, w tym 17 lat pracy w warunkach szczególnych, a organ administracji winien przed wydaniem decyzji wezwać go do przedłożenia dodatkowych dokumentów, czy innych dowodów oraz umożliwić mu zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, czego nie uczynił.

W ocenie Sądu, naruszenie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie można przyjąć, iż skarżący w ogóle nie brał udziału w postępowaniu. Organy administracji oparły się na dokumentach, które zostały załączone przez skarżącego do akt sprawy - dowodach potwierdzających jego okresy zatrudnienia. Jak wynika z karty danych rejestracyjnych z dnia 29 stycznia 2003 r., znajdującej się w aktach sprawy (k.18), skarżący został zapoznany w tym dniu z historią jego pracy zawodowej oraz z ilością lat pracy (26 lat 10 miesięcy i 22 dni) ustaloną przez Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 w Ł. na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów. Podpisując w dniu 29 stycznia 2003 r. powyższą kartę potwierdził, iż jest świadom ustaleń dokonanych przez organ administracji i że zgadza się z nimi.

Podkreślić należy, iż decydujące znaczenie dla oceny przez organy obu instancji, że skarżącemu nie przysługuje zasiłek przedemerytalny miało niespełnienie przez niego do dnia 12 stycznia 2002 r. dwóch pierwszych przesłanek określonych w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a mianowicie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Staż pracy skarżącego nie był więc podstawą odmowy przyznania mu prawa do zasiłku.

Zdaniem Sądu, niezapewnienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ administracji przed wydaniem decyzji mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli naruszenie to miałoby istotny wpływu na treść rozstrzygnięcia, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 ONSA/WSA 2005/4/66).

Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, iż osoba świadcząca pracę znajduje się w sytuacji mniej korzystnej od osoby, która w tym czasie nie świadczy pracy. Nie ulega wątpliwości, iż jak wynika z art. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz z art. 1 obecnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zadaniem państwa jest łagodzenie skutków bezrobocia.

Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż organy administracji nie wzięły pod uwagę wyroku z dnia 30 marca 2005 r. Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K.19/02 (sentencja została ogłoszona 12 kwietnia 2005 r. w Dz. U. Nr 59, poz. 517). Art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, został dodany przez art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1366), zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 1 listopada 2005 r., a więc po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.