Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2012519

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 23 marca 2016 r.
III SA/Łd 177/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

D. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...). nr (...) w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów transportu drogowego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia zagrożeniem utraty licencji, które to zagrożenie wynika z treści art. 15 ust. 1 lit. e ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego utrata licencji spowoduje niepowetowaną szkodę zarówno dla skarżącego jak i dla jego pracowników.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na merytoryczne rozpatrzenie, co w konsekwencji obligowało Sąd do umorzenia wszczętego tym wnioskiem postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z przyczyn podanych poniżej.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a." zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W niniejszej sprawie karę pieniężną wymierzono m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, organ właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli. Zgodnie zaś z treścią art. 93 ust. 2 tej ustawy, przedmiotowa decyzja, posiadająca atrybut ostateczności, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), cofnięcia skargi (pkt 2), lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3).

Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego do czasu wydania jednego ze wskazanych wyżej orzeczeń kończących postępowanie sądowe nastąpiło już z mocy prawa, na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tego względu postępowanie wszczęte z wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy za bezprzedmiotowe. Brak jest bowiem możliwości wydania kolejnego postanowienia dodatkowo wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, orzekł jak w sentencji.

e.o.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.