Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 20 czerwca 2006 r.
III SA/Łd 152/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska.

Sędziowie: NSA Janusz Furmanek, Asesor, WSA Ewa Alberciak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) nr (...) i decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 9 października 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1897/00 Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę J. K., uchylił zaskarżoną decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) Nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia (...) Nr (...) o braku podstaw do uznania rozpoznanych u J. K. zmian chorobowych za chorobę zawodową.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. zaniechał przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego co do ewentualności zaistnienia choroby zawodowej u skarżącego, skutkiem czego nie doprowadził do uzyskania niezbędnych danych, o jakich mowa w § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zaniechanie przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego spowodowało, że ustaleniami wynikającymi z takiego dochodzenia nie dysponowały jednostki orzecznicze, wydające orzeczenia, ani organy orzekające obu instancji.

Sąd powołując treść dwóch orzeczeń Poradni Chorób Zawodowych w Ł. z dnia (...) wskazał na sprzeczność zawartych w nich wniosków co do tego, czy nadmierny wysiłek głosowy jest czynnikiem etiologicznym chorób nowotworowych krtani. W ocenie Sądu również stwierdzenie zawarte w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia (...), iż brak jest podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem krtani a pracą zawodową, nie zostało w żaden sposób umotywowane. Ponadto Sąd, odnosząc się do stwierdzenia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., że schorzenia chorobowe skarżącego nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych zwrócił uwagę, iż rozpoznano u skarżącego raka krtani oraz przewlekły nieżyt gardła suchy, a w załączniku do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w pkt 6 do chorób zalicza się m.in. nieżyt błon śluzowych gardła, zaś w pkt 9 nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy.

W wydanej ponownie decyzji z dnia (...) Nr (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., w oparciu o orzeczenie lekarskie Nr (...) Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. oraz o orzeczenie lekarskie Nr (...) Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., nie stwierdził u J. K. choroby zawodowej pod postacią nowotworu krtani powstałego w następstwie działania czynników rakotwórczych, występujących w środowisku pracy, wymienionej w poz. 9 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu podano, że J. K. został skierowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi Wydział II z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 1897/00, w celu ponownego rozpoznania choroby zawodowej pod postacią nowotworu krtani, powstałego w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy. W wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich J. K. uzyskał dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, mające charakter opinii biegłego w myśl art. 84 § 1 k.p.a. Orzeczenie lekarskie Nr (...) zawiera informację, że u badanego rozpoznano raka krtani, który jest wymieniony w wykazie chorób zawodowych, jednak na stanowisku pracy J. K. nie stwierdzono, w oparciu o ocenę narażenia zawodowego dokonaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., narażenia na działanie czynników rakotwórczych chemicznych lub fizycznych, natomiast nadmierny wysiłek głosowy, na który był narażony J. K. w trakcie zatrudnienia, nie jest czynnikiem rakotwórczym. O rozpoznaniu choroby zawodowej, decyduje nie tylko typowy obraz kliniczny choroby, ale także praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego o działaniu kancerogennym mogącego tę chorobę wywołać. W tym przypadku ten drugi warunek nie został spełniony. Orzeczenie lekarskie Nr (...) potwierdziło informacje zawarte we wcześniej wymienionym orzeczeniu lekarskim. Rozpoznany u J. K. nowotwór ma etiologię pozazawodową.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydał w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej oraz o orzeczenia lekarskie specjalistycznych, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia.

Ponadto organ wskazał, iż inspektor sanitarny nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jeśli właściwa jednostka orzecznicza nie dokonała rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiada się w danej sprawie negatywnie, co w tej sprawie miało miejsce dwukrotnie.

W wydanej decyzji z dnia (...) Nr (...) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie stwierdził u J. K. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu podano, iż w wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich J. K. uzyskał dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, mające charakter opinii biegłego w myśl art. 84 § 1 k.p.a. Orzeczenie lekarskie Nr (...) z dnia (...) zawiera informację, że u badanego rozpoznano przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani, skrzywienie przegrody nosa, dysfonię hyperfunkcjonalną. Orzeczenie lekarskie Nr (...) z dnia (...) zawiera informację, że u J. K. rozpoznano również przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej krtani, dysfonię hyperfunkcjonalną.

Organ wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada1983 r. w sprawie chorób zawodowych podstawą do uznania przewlekłej choroby narządu głosu za chorobę zawodową jest rozpoznanie guzków głosowych, zmian przerostowych bądź niedowładów fałdów głosowych, a tych zmian u badanego nie stwierdzono. Podstawą do rozpoznania choroby zawodowej nie jest tylko praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego (w tym przypadku nadmiernego wysiłku głosowego), ale również określone skutki zdrowotne wywołane jego działaniem, a ten drugi warunek w przypadku J. K. nie został spełniony. W żadnym z badań nie stwierdzono schorzeń wymienionych w wykazie chorób zawodowych. które mogłyby być podstawą do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. podał, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydał w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej, gdzie uwzględniono narażenie zawodowe J. K. oraz o orzeczenia lekarskie dwóch specjalistycznych, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia, które nie rozpoznały u J. K. choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Od powyższych decyzji odwołał się J. K.

Decyzją z dnia (...) Nr (...), wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. Nr 90 z 1998 r. poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, nr 132 poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał zaskarżone decyzje w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że J. K. był zatrudniony w latach 1960-1962 na stanowisku wychowawcy, a w latach 1962-1990 na stanowisku nauczyciela w pełnym wymiarze godzin w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy oraz w latach 1992-1997 (po przejściu w 1990 r. na emeryturę) na stanowisku nauczyciela w niepełnym wymiarze godzin w narażeniu na wysiłek głosowy. Ostatnie miejsce pracy na pełen etat - Zespół Szkół Mechanicznych Nr (...) w Ł. ul. A 34.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., odnosząc się do rozpoznanego u odwołującego się raka krtani, wskazał, że nie może być on uznany za powstały w następstwie czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy, bowiem nadmierny wysiłek głosowy nie jest czynnikiem rakotwórczym w środowisku pracy i z tego powodu nie został umieszczony w wykazie będącym załącznikiem wydanym na podstawie art. 222 Kodeksu pracy tj. rozporządzenia MZiOS z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników rakotwórczych w środowisku pracy oraz nadzoru nad stanem zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 1996 r. Nr 121, poz. 571), zmienionego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 280. poz. 2771). Zaś odnosząc się do rozpoznanego schorzenia krtani, organ odwoławczy wskazał, że nie wszystkie zmiany chorobowe narządu głosu, nawet mające związek z wykonywaną pracą, są uznane za choroby zawodowe, lecz jedynie te, które wymienione są w wykazie chorób zawodowych (poz. 7) tj. przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe).

Zdaniem organu II instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu usunięto niejasności, które wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku i wykazano ponad wszelką wątpliwość, że u J. K. brak jest podstaw do stwierdzenia schorzeń zawodowych.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wyjaśnił, iż wszystkie ewentualne choroby zawodowe były rozpatrywane w jednym postępowaniu, zatem nie zachodziła potrzeba wydania w sprawie dwóch odrębnych decyzji dla każdej z chorób. J. K. wniósł jedno odwołanie, w którym zaskarżył dwie decyzje wydane w sprawie przez PPIS w Ł. Z tych względów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. uznał, iż uzasadnione jest rozstrzygnięcie odwołania jedną decyzją, odnoszącą się do obu zaskarżonych decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podał, iż zaskarżona decyzja jest dla niego niesprawiedliwa i krzywdząca. Zdaniem skarżącego rozpoznane u niego schorzenia są wymienione w poz. 7 wykazu chorób zawodowych. Skarżący podał, iż ma trudności w wydawaniu dźwięków rano oraz okresy bezgłosu i chrypki. Leczy się w Poradni Laryngologicznej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska powołano argumenty podniesione w motywach zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazał, iż wprawdzie nieżyt błon śluzowych gardła jest wymieniony pod poz. 6 wykazu chorób zawodowych, aby jednak mógł być uznany za chorobę zawodową musi być wywołany działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym występującym w procesie pracy na danym stanowisku, a takie czynniki szkodliwe w procesie pracy nauczyciela nie występują.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1)

uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2)

stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3)

stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy administracji naruszyły przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Wskazać także należy, że rozporządzenie to utraciło moc, a weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jednak z mocy § 10 nowego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że ocena legalności zarówno decyzji pierwszej, jak i drugiej instancji winna być dokonywana z punktu widzenia zgodności z przepisami wskazanego wyżej rozporządzenia z 1983 r.

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzje wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 1897/00.

Ocena prawna wyrażona przez ten Sąd, stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wiąże zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i organy ponownie rozstrzygające sprawę.

W omawianym wyroku Sąd zarzucił organom administracji zaniechanie przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, podważył zasadność orzeczeń lekarskich obu instancji z powodu braku odpowiedniego uzasadnienia oraz zarzucił organom administracji pominięcie w uzasadnieniach decyzji oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd stwierdził także, iż domniemanie prawne wyprowadzone z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, ma charakter wzruszalny i może zostać obalone dowodem przeciwstawnym. Dla obalenia tego domniemania niezbędne jest wykazanie, że mimo wykonywania pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej została ona spowodowana przyczynami pozazawodowymi lub że warunki szkodliwe nie mogły wywołać stwierdzonego u pracownika schorzenia. Okoliczności takich w sprawie nie ustalono.

Uchylenie decyzji powyższym wyrokiem NSA z dnia 9 października 2003 r. wymagało więc uzupełnienia postępowania. Jak wynika z akt skarżący został poddany ponownym badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Orzeczenie tej jednostki odnosi się wyłącznie do choroby zawodowej określonej w poz. 9 wykazu chorób zawodowych. Zauważyć należy, że skoro przeprowadzone, zgodnie z zaleceniem Sądu, dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż praca skarżącego na stanowisku nauczyciela wykonywana była przez okres 30 lat w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy powodujący schorzenie narządu głosu (karta oceny narażenia zawodowego - k.18 akt administracyjnych), to Poradnia Chorób Zawodowych winna również wypowiedzieć się co do istnienia choroby zawodowej wymienionej w poz. 7 wykazu tj. przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Powyższe orzeczenie nie zawiera żadnego odniesienia także do chorób wskazanych w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, co nie czyni zadość wytycznym zamieszczonym w wyroku NSA z dnia 9 października 2003 r.

Dodatkowo zauważyć należy, że organ administracji dopiero w odpowiedzi na skargę ustosunkował się do rozpoznanego u skarżącego nieżytu błon śluzowych krtani, wymienionego w poz. 6 wykazu i nie rozważył, czy skarżący prowadząc np. kółko fotograficzne (k.15 - akt administracyjnych) nie był narażony na działanie substancji uczulających.

Z protokołu dochodzenia epidemiologicznego z dnia 9 grudnia 2003 r. wynika, iż skarżący od 1985 r. pozostaje pod stałą opieką Przychodni Specjalistycznej Poradni Laryngologicznej w Ł. W orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych brak jest odniesienia do wcześniej zgromadzonej dokumentacji lekarskiej skarżącego, co powoduje, iż orzeczenie nie odpowiada wymogom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Opinia biegłego oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny.

Ponadto dodać należy, iż opinia wyżej wymienionej jednostki orzeczniczej wskazuje jako jedną z przyczyn powstania nowotworów złośliwych, a więc jednostki chorobowej rozpoznanej u skarżącego, częste przewlekłe stany zapalne błon śluzowych, zwłaszcza postacie przerostowe. Brak odniesienia się do wyników badań, którym poddawany był skarżący od 1985 r., powoduje, iż nie zostało wyjaśnione, czy nadmierny wysiłek głosowy nie był przyczyną powstania przewlekłych stanów zapalnych u skarżącego i nie spowodował takiego osłabienia funkcji ochronnych organizmu, które przyczyniło się do wyzwolenia choroby nowotworowej - raka krtani.

Instytut Medycyny Pracy A w swojej opinii z dnia 23 listopada 2004 r. o braku podstaw do uznania rozpoznanego u skarżącego raka krtani za chorobę zawodową (poz. 9 wykazu) powołał rozporządzenie MZiOP z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników rakotwórczych w środowisku pracy oraz nadzoru nad stanem zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki i stwierdził lakonicznie, że dochodzenie epidemiologiczne nie wykazało, iż skarżący narażony był na chemiczne i fizyczne czynniki rakotwórcze oraz że nadmierny wysiłek nie jest wymieniony w tym wykazie. W ocenie Sądu nie można przyjąć, iż powołanie się wyłącznie na wykaz czynników rakotwórczych, zamieszczonych w powołanym przez Instytut rozporządzeniu, jest wystarczający dla oceny przyczyn wywołujących nowotwór - raka krtani. Instytut winien uwzględnić również inne przyczyny powstawania nowotworów krtani, chociażby ustosunkować się do tych wskazanych przez Poradnię Chorób Zawodowych, a nie tylko powołać się na chemiczne i fizyczne czynniki rakotwórcze. Obie jednostki orzecznicze, skoro stwierdziły u J. K. nowotwór złośliwy mieszczący się w wykazie chorób zawodowych, to powinny w sposób obiektywny, na podstawie całej zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej dotyczącej stanu jego zdrowia, ocenić przyczyny powstania tej choroby, biorąc pod uwagę, iż wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość.

W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia (...) stwierdzono obserwację negatywną w kierunku przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 7 wykazu). W uzasadnieniu podano, iż orzeczenie oparto na analizie całej dokumentacji dołączonej do skierowania, w tym dokumentacji lekarskiej z Poradni Laryngologicznej w Ł. oraz kart informacyjnych leczenia szpitalnego na Oddziale Laryngologicznym Szpitala im. B w Ł. oraz Regionalnego Ośrodka Onkologicznego w Ł. Brak jest jednak szerszego odniesienia do tej dokumentacji, co nie pozwala ocenić przyjętego toku rozumowania.

Uzyskany w ten sposób materiał dowodowy nie jest jednoznaczny i nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez organy administracji, zwłaszcza w kontekście wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 października 2003 r. i uzupełnionego materiału dowodowego, z którego wynika, że skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uzupełnić postępowanie uwzględniając powyższe uwagi oraz ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji.

Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie, w trybie art. 152 powołanej ustawy, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.