Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1523000

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 25 marca 2014 r.
III SA/Łd 120/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.).

Sędziowie WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda, Krzysztof Szczygielski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) nr (...);

2.

orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku;

3.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz A. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2, art. 105, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I i pkt 11, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty (...) z dnia 30 września 2013 r., nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji nr (...) z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. i umorzenia postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następuje ustalenia faktyczne.

Decyzją z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr (...) Starosta (...) uznał A. R. z dniem 3 sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 3 sierpnia 2011 r.

Decyzją z dnia 8 listopada 2011 r., nr (...) Starosta (...) przyznał A. R. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

Kolejną decyzją z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr (...) Starosta (...) orzekł o utracie przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. z uwagi na przyznane jej, na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednorazowo środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej.

W dniu 26 września 2012 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w W. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w Ł. Inspektorat w W., w którym poinformowano, że w okresie od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. A. R. z tytułu wykonywania umowy zlecenia była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego i ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek, tj. A Spółkę z o.o. z siedzibą w S.

W dniu 19 października 2012 r. A. R. złożyła w PUP w W. oświadczenie wskazując, że będąc pracownikiem firmy B musiała podpisać również umowę zlecenia z firmą A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W momencie kiedy rozwiązała umowę z firmą B sądziła, że skutkuje to równocześnie rozwiązaniem umowy z firmą A. Po otrzymaniu świadectwa pracy z firmy B dokonała rejestracji w PUP w W. w dniu 3 sierpnia 2011 r. Podniosła, że w dniu 7 sierpnia 2011 r. otrzymała pismo z firmy A. o rozwiązaniu umowy zlecenia z zachowaniem okresu 3 -miesięcznego wypowiedzenia. Do pisma załączone zostały dokumenty dające stronie możliwość skrócenia okresu wypowiedzenia. A. R. wyjaśniła, że zastosowała się do wskazówek zawartych w piśmie i listem zwykłym odesłała do zleceniodawcy dokumenty dotyczące skrócenia okresu wypowiedzenia. Skontaktowała się z firmą A. w celu wyjaśniania okoliczności sprawy i uzyskała informację, że jej korespondencja nie dotarła do firmy. Do oświadczenia załączyła kopię pisma z dnia 4 sierpnia 2011 r. firmy A. oraz umowę zlecenia zawartą w dniu 14 stycznia 2005 r.

Postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. Starosta (...) na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami:

1)

z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr 225/08/11 o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 3 sierpnia 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011 r.;

2)

z dnia 8 listopada 2011 r. nr 230/11/11 o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku,

3)

z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr 970/04/12 o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Z kolei decyzją z dnia 24 października 2012 r., nr (...) Starosta (...) uchylił własną ostateczną decyzję nr (...) z dnia 5 sierpnia 2011 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 sierpnia 2011 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011 r.; decyzją z dnia 24 października 2012 r., nr (...) Starosta (...) uchylił własną ostateczną decyzję nr (...) z dnia 8 listopada 2011 r. o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Natomiast decyzją z dnia 25 października 2012 r., nr (...) Starosta (...) uchylił własną ostateczną decyzję nr (...) z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie. Wskazane powyżej postanowienie oraz trzy decyzje Starosty (...) zostały skutecznie doręczone stronie w dniu 31 października 2012 r. w siedzibie PUP w W.

Nie zgadzając się z treścią ww. decyzji oraz postanowienia, A. R. wniosła odwołania.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił decyzję Starosty (...) z dnia 24 października 2012 r. nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił decyzję Starosty (...) z dnia 24 października 2012 r., nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości decyzję Starosty (...) z dnia 25 października 2012 r.,. nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wszystkich trzech decyzji Wojewoda (...) zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia okoliczności związanych z rozwiązaniem umowy zlecenia zawartej pomiędzy A. R. a Spółką A. i wyjaśnienie czy w okresie od dnia 4 sierpnia 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. A. R. świadczyła usługi na rzecz ww. firmy, oraz czy otrzymała z tego tytułu wynagrodzenie. Ponadto organ wskazał na konieczność przesłuchania w charakterze świadka M. R. i ustalenia, czy po dniu 3 sierpnia 2011 r. skarżąca zgłaszała w PUP w W. fakt otrzymania z firmy A. Sp. z o.o. pisma z dnia 4 sierpnia 2011 r. i komu tę informację przekazała.

W dniu 17 stycznia 2013 r. do PUP w W. wpłynęło pismo Spółki A. z siedzibą w S. z dnia 10 stycznia 2013 r. w którym wskazano, że informacja o dacie wypowiedzenia umowy jest zapisana w wypowiedzeniu umowy. Do wypowiedzenia były dołączone czyste druki (wniosek i porozumienie dot. rozwiązania), które może wypełnić zleceniobiorca i przesłać do A. i na tej podstawie następuje przerwanie okresu wypowiedzenia i rozwiązanie umowy za porozumieniem stron z datą bieżącą. Rozwiązanie umowy zlecenia z A. R. nastąpiło w dniu 30 listopada 2011 r., co oznacza, że firma nie otrzymała przesłanego przez stronę wniosku i porozumienia dołączonych do pisma z dnia 4 sierpnia 2011 r. W okresie od dnia 4 sierpnia 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. nie były naliczane, ani wypłacane prowizje A. R. W dniu 5 października 2012 r. A. R. skontaktowała się ze spółką drogą elektroniczną prosząc o korektę dotyczącą daty wypowiedzenia umowy, tj. zmiany daty z "4 sierpnia 2011 r." na dzień "2 sierpnia 2011 r." Spółka nie wyraziła zgody na powyższą zmianę, o czym drogą elektroniczną w dniu 12 października 2012 r. poinformowała A. R.

W dniu 28 stycznia 2013 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną. Z zeznań złożonych w trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej przez stronę i świadków wynika, że A. R., po otrzymaniu wypowiedzenia umowy zlecenia, odesłała do zleceniodawcy dokumenty dotyczące wcześniejszego rozwiązania umowy zlecenia, aniżeli 3-miesięczny okres wypowiedzenia. Strona uczyniła to za pośrednictwem poczty listem zwykłym, w związku z powyższym nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego wysłanie przedmiotowych dokumentów. Okoliczność tą potwierdzają natomiast powołani w sprawie świadkowie - M. R. i A. S.- A. R. wskazała, że w dniu rejestracji w PUP w W. nie informowała o wiążącej ją z firmą A. Sp. z o.o. umowie zlecenia, gdyż zapomniała o tej umowie. Strona nie kontaktowała się również z PUP w W. bezpośrednio po otrzymaniu od zleceniodawcy wypowiedzenia umowy zlecenia. Podniosła, że do urzędu pracy zgłosiła się dopiero gdy organ był już w posiadaniu informacji przekazanej przez ZUS o rozbieżnościach powstałych na jej koncie jako osoby ubezpieczonej. Strona nie podała daty zgłoszenia się do PUP w W., obsługujący ją pracownik urzędu poinformował ją, że w związku z zaistniałą sytuacją nie powinna była uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Wówczas A. R. - jak sama wskazuje - wystąpiła do firmy A. Sp. z o.o. z prośbą o zmianę daty wypowiedzenia umowy z dnia 4 sierpnia 2011 r. na 2 sierpnia 2011 r., jednakże otrzymała negatywną odpowiedź zleceniodawcy w tej kwestii. Strona nie wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka pracownika PUP w W., który rozmawiał z nią w sprawie informacji przekazanej przez ZUS, a dotyczącej rozbieżności na jej koncie jako osoby ubezpieczonej.

Decyzją z dnia 14 lutego 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję nr (...) z dnia 5 sierpnia 2011 r. o uznaniu strony z dniem 3 sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 3 sierpnia 2011 r. i odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011 r. Decyzją z dnia 14 lutego 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił ostateczną decyzję z dnia 8 listopada 2011 r., nr (...) o przyznaniu A. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzją z dnia 14 lutego 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr (...) o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Od powyższych decyzji A. R. złożyła trzy odrębne odwołania.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2013 r. nr (...) Wojewoda (...) w orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z dnia 19 października 2012 r. nr (...) oraz decyzji Starosty (...) z dnia 14 lutego 2013 r., nr (...) i jednocześnie umorzył postępowanie pierwszej instancji. Dwoma kolejnymi decyzjami z dnia 11 kwietnia 2013 r., Wojewoda (...) uchylił dwie pozostałe ww. decyzje Starosty (...), i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. nr (...) Starosta (...) wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr (...), z dnia 8 listopada 2011 r., nr (...) oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr (...). Następnie decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r. nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr (...) i odmówił uznania A. R. za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011 r. Decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję z dnia 8 listopada 2011 r., nr (...) i umorzył postępowanie w sprawie przyznania A. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Z kolei decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r., nr (...) i umorzył postępowanie w sprawie utraty przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Od powyższych decyzji strona złożyła odwołanie.

Decyzją z dnia 26 lipca 2013 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości decyzję Starosty (...) z dnia 12 czerwca 2013 r. nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że Starosta (...) uchylając decyzję o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej i odmowie przyznania prawa do zasiłku orzekł jedynie o uprawnieniach strony co do statusu osoby bezrobotnej, natomiast pominął kwestię zasiłku. Wojewoda (...) nakazał ponadto wyjaśnienie kwestii, czy odprowadzone zostały składki na ubezpieczenia społeczne przez spółkę A., a jeśli tak to za jaki okres, z jakim dniem ww. spółka dokonała wyrejestrowania A. R. i czy związane było to z brakiem naliczania i wypłacania prowizji i jaki ostatecznie charakter ma złożone przez stronę w dniu 2 lipca 2013 r. w PUP w W. pismo. Decyzji z dnia 29 lipca 2013 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości decyzję Starosty (...) z dnia 12 czerwca 2013 r., nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na brak powołania pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Natomiast decyzją z dnia 29 lipca 2013 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości decyzję Starosty (...) z dnia 12 czerwca 2013 r., nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzji tej organ odwoławczy zarzucił brak powołania pełnej podstawy prawnej oraz niewyjaśnienie, czy w tym przypadku zachodziły podstawy do umorzenia postępowania, tj. czy rzeczywiście od dnia 25 kwietnia 2012 r. A. R. nie spełniała warunków pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych prowadzonej przez PUP w W. ze względu na fakt, że otrzymała jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, czy przedmiotowy status winna utracić wcześniej.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję nr (...) z dnia 5 sierpnia 2011 r. o uznaniu A. R. z dniem 3 sierpnia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011 r. oraz odmówił uznania A. R. za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 3 sierpnia 2011 r. Decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję nr (...) z dnia 8 listopada 2011 r. o przyznaniu A. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję nr (...) z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Od powyższych decyzji A. R. złożyła odwołania. Zaskarżonym decyzjom strona zarzuciła wydanie ich na podstawie błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 11 jak i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podniosła, że w okresie od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. nie wykonywała pracy i nie świadczyła usług na podstawie umowy zlecenia. Świadczenie usług w ramach umowy zlecenia było faktycznie i prawnie niemożliwe po rozwiązaniu umowy o pracę ze B z siedzibą w G, w ramach której zawierała umowy kredytu, do których z kolei zawierała z kredytobiorcami umowy ubezpieczenia tych kredytów już w ramach umowy zlecenia zawartej z A Sp. z o.o. z siedzibą w S. Strona wskazała również, że skoro nie wykonywała umowy zlecenia, to również nie otrzymywała z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, a co za tym idzie zdaniem strony, nie były za ten okres odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne. Zdaniem skarżącej wykładnia przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, prowadzi do wniosku, że do podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia koniecznym jest wykonywanie pracy na podstawie tejże umowy zlecenia i nie jest przy tym wystarczające samo zawarcie umowy zlecenia.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 30 września 2013 r., nr (...) o uchyleniu decyzji nr (...) z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. i umorzeniu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r., i wskazał, że A. R. w dniu 3 sierpnia 2011 r. została zarejestrowana w PUP w W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku od dnia 3 sierpnia 2011 r. Potwierdzała to decyzja ostateczna Starosty (...) z dnia 5 sierpnia 2011 r. nr (...). Następnie Starosta (...) mając na uwadze przepisy art. 71 i 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzją z dnia 8 listopada 2011 r. nr (...) przyznał A. R. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. w wysokości 761,40 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Okoliczność, że A. R. od dnia 23 lipca 2011 r. zgłoszona była jako osoba wykonująca umowę zlecenia na rzecz płatnika, tj. "A" i podlegała z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu była istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia 25 kwietnia 2012 r. nową okolicznością faktyczną, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Istniały w tej sytuacji podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zaskarżoną decyzją Starosta (...) uchylił decyzję nr (...) z dnia 25 kwietnia 2012 r. Wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji powołał się w całości na art. 105 k.p.a. Tymczasem § 2 tego przepisu nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż strona wyraźnie oświadczyła, że nie wnosiła o umorzenie postępowania w sprawie przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Jej żądanie zawarte w piśmie, które wpłynęło do Starostwa w W. w dniu 2 lipca 2013 r. dotyczyło uchylenia zaskarżonej decyzji. Świadczy o tym treść pisma A. R. z dnia 16 września 2013 r. Z niezrozumiałych zatem dla Wojewody (...) przyczyn w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał art. 105 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że do sprawy A. R. ma zastosowanie § 1 art. 105 k.p.a.

Wojewoda (...) stwierdził, że podniesiony przez stronę w odwołaniu od decyzji zarzut dotyczące błędnej interpretacji pojęcia "bezrobotny" nie jest zasadny. Istotne jest bowiem to, że organ uzyskał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że strona od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. zgłoszona była do ubezpieczeń społecznych. Jak ustalił organ I instancji A. R. łączyła z "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. umowa zlecenia, którą strony zawarły w dniu 14 stycznia 2005 r. Rozwiązanie umowy nastąpiło natomiast w dniu 30 listopada 2011 r. Niezależnie od tego czy skarżąca wykonywała jakieś czynności na rzecz ww. spółki, czy też nie, łączyła ją z tą spółką umowa zlecenia i z tytułu tej umowy - jak wynika z uzyskanych informacji - podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Strona związana była umową zlecenia z A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w okresie od dnia 14 stycznia 2005 r. do dnia 30 listopada 2011 r. W dniu 4 sierpnia 2011 r. spółka dokonała wypowiedzenia umowy ze względu na fakt, że A. R. z dniem 22 lipca 2011 r. rozwiązała umowę o pracę ze B. Formalnie zatem była związana z A. Sp. z o.o. umową zlecenia (choć de facto nie mogła jej wykonywać z uwagi na rozwiązanie przez nią umowy o pracę ze B poprzez fakt, że obowiązywał ją 3 - miesięczny okres wypowiedzenia i w tym okresie podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym.

Organ odwoławczy wskazał, że A. R. nawiązała stosunek pracy ze B w dniu 6 sierpnia 2003 r., natomiast umowę zlecenia z A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. zawarła w dniu 14 stycznia 2005 r. Wskazane umowy, tj. umowa o pracę i umowa zlecenia zostały zawarte z dwoma różnymi podmiotami. Strona natomiast biorąc pod uwagę charakter wykonywanej przez nią pracy jak i świadczonych usług, zdaniem Wojewody (...), nie dołożyła należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw i nie rozwiązała wiążącej ją z A. Sp. z o.o. umowy niezwłocznie po rozwiązaniu stosunku pracy ze B, a przed dniem 3 sierpnia 2011 r., tj. przed dniem rejestracji w PUP w W. Spółka A. w dniu 4 sierpnia 2011 r. wypowiedziała stronie przedmiotową umowę zlecenia ze skutkiem na dzień 30 listopada 2011 r.

Wojewoda (...) podzielił przyjęty przez sądy administracyjne pogląd, zgodnie z którym okresem wykonywania pracy zarobkowej jest okres, w którym stronę wiąże umowa zlecenia, nawet jeśli nie towarzyszy mu faktyczne wykonywanie pracy (por. wyrok NSA w Rzeszowie z dnia 27 marca 2003 r., sygn. akt SA/Rz 2215/02, Prawo Pracy 2004/6/39, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 577/06, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ II instancji stwierdził, że w tych okolicznościach organ I instancji zasadnie uznał, że strona nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a w szczególności w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Starosta (...) zobligowany był do zastosowania dyspozycji art. 33 ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy i orzeczenia o odmowie uznania A. R. za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011 r. Biorąc pod uwagę fakt, że organ I instancji uznał, że A. R. od dnia 3 sierpnia 2011 r. nie mogła legitymować się statusem osoby bezrobotnej, to nie mogła utracić z dniem 25 kwietnia 2012 r. statusu, który jej nie przysługiwał. Wobec powyższego należało uznać, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji w kwestii pozbawienia A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. stało się bezprzedmiotowe.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymując zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w okresie od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. nie była osoba bezrobotną, ponieważ z tytułu umowy zlecenia zawartej z A. Spółką z o.o. z siedzibą w S. podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wstrzymanie jej wykonania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. 270) - dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ww. ustawy).

Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody (...) z dnia 12 grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 30 września 2013 r., wydaną po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z uwagi na obowiązującą w procedurze administracyjnej zasadę trwałości decyzji ostatecznej, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną wymaga ścisłego przestrzegania reguł wznowienia określonych w przepisach art. 145-153 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z treści art. 149 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie Starosta (...) postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzjami ostatecznymi: z dnia 5 sierpnia 2011 r. o uznaniu A. R. za osobę bezrobotną z dniem 3 sierpnia 2008 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, decyzja z dnia 8 listopada 2011 r. o przyznaniu A. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 2 listopada 2011 r. do dnia 1 lutego 2012 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. Starosta (...) za podstawę faktyczną wznowienia postępowania przyjął okoliczność, że skarżąca w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej podlegała ubezpieczeniu społecznemu, tj. od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. z tytułu umowy zlecenia przez płatnika składek - "A" Spółkę z o.o. z siedzibą w S. Okoliczność tę organ przyjął za "nową okoliczność faktyczną" w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który wydał decyzję w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Starosty (...) z dnia 30 września 2013 r., wydaną po wznowieniu postępowania, która uchyla ostateczną decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz umarza postępowanie w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r.

Przechodząc do dalszej części rozważań przede wszystkim podkreślić należy, że pomiędzy wydanymi w trybie zwykłym decyzjami, tj. z dnia 5 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., występuje tożsamość podmiotowa i łączność przedmiotowa spraw. W tym miejscu przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną ww. decyzji ostatecznych, tj. z dnia 5 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.).

Podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 sierpnia 2011 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Stosownie do treści powyższego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, I, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spełniającą dodatkowe kryteria zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a - I. Z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy wynika zaś, że za bezrobotnego uznana może być osoba, która - nie podlega na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Z kolei z art. 2 ust. ust. 1 pkt 11 ustawy stanowi, że pojęcie inna praca zarobkowa oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Natomiast podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który otrzymał pożyczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności pozarolniczej lub rolniczej albo otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności.

Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od spełnienia określonych w ustawie kryteriów. Przy czym uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego jest w pewnych sytuacjach ściśle ze sobą powiązane.

Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że A. R. była zatrudniona od dnia 6 sierpnia 2003 r. do 22 lipca 2011 r. na podstawie umowy o pracę w firmie B z siedzibą w G. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron - art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy (świadectwo pracy z dnia 26 lipca 2011 r.). Jednocześnie skarżąca zawarła w dniu 14 stycznia 2005 r. umowę zlecenia z "A" Spółką z o.o. z siedzibą w S. Wskazane umowy, tj. umowa o pracę i umowa zlecenia zostały zawarte z dwoma różnymi podmiotami. Skarżąca nie rozwiązała wiążącej ją z "A" Spółką z o.o. umowy zlecenia przed dniem 3 sierpnia 2011 r., tj. przed dniem rejestracji w PUP w W. Spółka A. w dniu 4 sierpnia 2011 r. wypowiedziała stronie przedmiotową umowę zlecenia ze skutkiem na dzień 30 listopada 2011 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że skoro w okresie od dnia 23 lipca do dnia 30 listopada 2011 r. nie wykonywała pracy i nie świadczyła usług na podstawie umowy zlecenia, to spełniała warunku do uznania jej za osobę bezrobotną. Wykonywaniem pracy w ramach umowy zlecenia jest bowiem okres na jaki umowa zlecenia została zawarta, nawet jeśli nie towarzyszy temu faktyczne wykonywanie pracy. Zgodnie z § 16 pkt 1 ww. umowy z dnia 14 stycznia 2005 r. została ona zawarta na czas nieokreślony, z tym że mogła być rozwiązana przez każdą ze stron za uprzednim trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia (...). Natomiast w § 17 ww. umowy zawarte zostały postanowienia dotyczące rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym. Powyższa umowa została przez skarżącą podpisana, co oznacza, że znany był jej tryb rozwiązania przedmiotowej umowy. Ponadto w okresie od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu wykonywania umowy zlecenia przez płatnika - A. Spółka z o.o. z siedzibą w S. (pismo ZUS II Odział w Ł. Inspektorat w W. z dnia 25 września 2012 r.). Podkreślić też należy, że spółka wypowiedziała skarżącej umowę zlecenia z dniem 4 sierpnia 2011 r. ze skutkiem na dzień 30 listopada 2011 r., a więc już po rejestracji w urzędzie pracy (pismo Spółki A. z dnia 4 sierpnia 2008 r.). Brak jest także dowodów na to, że skarżąca skorzystała z możliwości wcześniejszego rozwiązania umowy, zaś wyrejestrowanie z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz ubezpieczenia zdrowotnego nastąpiło dopiero z dniem 1 grudnia 2012 r. (pismo Spółki A. z dnia 12 sierpnia 2013 r.).

Wobec powyższego, skoro skarżąca nie rozwiązała umowy zlecenia przed dniem rejestracji w urzędzie pracy, to nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. Podkreślić też należy, że w dniu rejestracji, tj. 3 sierpnia 2011 r. skarżąca podpisała oświadczenie, że nie wykonuje innej pracy zarobkowej, nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (pkt 1 i pkt 8 część C karty bezrobotnego), oraz że dane zawarte w pkt 24 karty bezrobotnego są zgodne z przedłożonymi przez nią świadectwami pracy (innymi dokumentami).

Mając powyższe na uwadze za niezasadne należy zatem uznać zarzuty skargi dotyczącej błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, że w okresie od dnia 23 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. nie była osobą bezrobotną, oraz że podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu. Odnosząc się do argumentów skargi, a w szczególności do powołanego w uzasadnieniu skargi wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I UK 402/07 oraz wyroku z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt II UK 93/11 wskazać należy, że orzeczenia te dotyczą innego stanu faktycznego i nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Powołane wyroki SN dotyczą bowiem sytuacji, gdy umowa zlecenia, czy umowa o pracę nakładczą były pozornymi czynnościami prawnymi, gdyż na ich podstawie nie była wykonywana praca, jedynym celem, jaki przyświecał stronom było objęcie ubezpieczeniem społecznym. Z akt rozpoznawanej sprawy, w tym twierdzeń Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skarżącej oraz Spółki "A" nie wynika, że umowa zlecenia nigdy faktycznie nie była wykonywana.

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem stwierdził, że skoro A. R. od dnia 3 sierpnia 2011 r. nie mogła legitymować się statusem osoby bezrobotnej, to nie mogła utracić tego statusu z dniem 25 kwietnia 2012 r. Oznacza to, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej z powodu niespełnienia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia 3 sierpnia 2011 r., a nie z powodu otrzymania środków na podjęcie działalności gospodarczej i dlatego w wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy we wznowionym postępowaniu należało uchylić decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r. o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. Sąd nie podziela jednak poglądu organów, że w zaistniałej sytuacji należało rozstrzygnąć o istocie sprawy poprzez umorzenie postępowania w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r., z powodu jego bezprzedmiotowości. Powyższe ma istotne znaczenie z uwagi na konstrukcję art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie przez rozstrzygnięcie istoty sprawy rozumieć należy rozstrzygnięcie merytoryczne oraz rozstrzygnięcie niemerytoryczne (umorzenie postępowania) - patrz: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, 11 wydanie, Wydawnictwo.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 583. Jednak zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i umarzająca postępowanie administracyjne zostaje podjęta, gdy w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej sprawa podlega przekazaniu sądowi powszechnemu, lub gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego (por. wyrok NSA w Krakowie z dnia 6 marca 1984 r., SA/Kr 95/84, ONSA 1984, Nr 1, poz. 25, wyrok NSA w Krakowie z dnia 16 września 1993 r., SA/Gd 806/93, opublikowany w CBOSA). Kolejnym rodzajem decyzji jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia. Wchodzą tu w grę przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Taka sytuacja zachodzi, gdy np. organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności takiego postępowania. Nie dotyczy to więc braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OSK 1978/06, LEX nr 453469).

W rozpoznawanej sprawie nie zachodził żaden z wyżej wskazanych przypadków, a mimo to organ I instancji uchylił ostateczną decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej, nie powołując w podstawie prawnej art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko art. 105 § 1 i 2 k.p.a. Takie działanie organu I instancji, w ocenie sądu, narusza art. 151 k.p.a. Powoduje, że sprawa wznowienia postępowania nie została zakończona zgodnie z przepisami prawa. Jak już wyżej wskazano, a czego nie dostrzegły organy orzekające w rozpoznawanej sprawie, pomiędzy wydanymi w trybie zwykłym decyzjami, tj. z dnia 5 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., występuje tożsamość podmiotowa i łączność przedmiotowa spraw. Ostateczna decyzja z dnia 5 sierpnia 2011 r. przyznająca skarżącej status osoby bezrobotnej od 3 sierpnia 2011 r. jest nierozerwalnie związana z ostateczną decyzją dotyczącą utraty przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. W sytuacji bowiem, gdyby uprzednio nie posiadała statusu osoby bezrobotnej nie mogłaby go utracić w późniejszym czasie. W konsekwencji w wyniku wznowienia postępowań zakończonych ww. ostatecznymi decyzjami zachodzi konieczność rozstrzygnięcia o istocie tych spraw w taki sam sposób, w trybie art. 151 k.p.a.

Tymczasem Starosta (...), po wznowieniu postępowań, odrębnymi decyzjami z dnia 30 września 2013 r. uchylił ostateczną decyzję z dnia 5 sierpnia 2011 r. oraz ostateczną decyzję z dnia 25 kwietnia 2012 r.,i w pierwszym przypadku wydał nową merytoryczna decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, tj. o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od dnia 3 sierpnia 2011 r. oraz o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 3 sierpnia 2011 r. Natomiast w drugim przypadku organ I instancji wydał nową decyzję niemerytoryczną o umorzeniu postępowanie w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. W ocenie sądu, organ błędnie uznał, że rozstrzygnięcie o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej w wyniku wznowienia postępowania stało się bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy inną decyzją orzekł o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną, tj. o nieposiadaniu przez nią statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 sierpnia 2011 r. W takiej sytuacji w obrocie prawnym znalazły się bowiem dwie decyzje odmienne rozstrzygające w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej.

Oznacza to, że z naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a. Starosta (...) decyzją z dnia 30 września 2013 r. - wydaną po wznowieniu postępowania, wyeliminował z obrotu prawnego decyzję ostateczną przyznającą skarżącej status osoby bezrobotnej od 3 sierpnia 2011 r., i tą samą decyzją nie wyeliminował z obrotu prawnego decyzji ostatecznej o utracie przez A. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 25 kwietnia 2012 r. Przypomnieć bowiem należy, że decyzją z dnia 25 kwietnia 2012 r. skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej z powodu otrzymania środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej. Po wznowieniu postępowania powstała inna przyczyna, która stanowiła podstawę do wyeliminowania z obrotu decyzji ostatecznej z dnia 25 kwietnia 2012 r., a mianowicie brak statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 sierpnia 2011 r.

Powyższe uchybienie, bezpośrednio występujące w decyzji organu I instancji, nie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy. Z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) postępowania administracyjnego wynika zaś, że organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania powtórnie rozpatruje i rozstrzyga sprawą rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Tymczasem Wojewoda (...) nie tylko nie usunął uchybień organu I instancji, ale je powielił, uzasadnienie decyzji organu II instancji sporządzone zostało również z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., a jego treść dowodzi, że decyzja drugiej instancji wydana została z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Takie zaś działanie doprowadziło do sytuacji, że po wznowieniu postępowania administracyjnego wydana została decyzja rozstrzygająca o istocie sprawy w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, tj. o odmowie jego przyznania od dnia 3 sierpnia 2011 r. oraz decyzja niemerytoryczna rozstrzygająca o umorzeniu postępowania w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe rozważania, a w szczególności ponownie we wznowionym postępowaniu rozpoznają i rozstrzygną sprawę zakończoną ostatecznymi decyzjami Starosty (...) z dnia 5 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania należnych skarżącemu sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. d.j.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.