Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2584838

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 25 października 2018 r.
III SA/Kr 913/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak, Barbara Pasternak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r., sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną przez B. T. (dalej skarżący) decyzją z dnia 21 czerwca 2018 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) i art. 2 pkt 2, pkt 14, pkt 16, pkt 19, art. 4, art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 1 i ust. 3, art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1851, zwanej dalej ustawą o pomocy państwa w wychowaniu dzieci), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia (...) 2018 r., znak: (...), odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko S. T. na okres od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 30 września 2018 r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący zwrócił się wnioskiem z dnia 4 maja 2018 r. do Burmistrza o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko S. T.

Burmistrz decyzją z dnia (...) 2018 r., znak (...), odmówił przyznania skarżącemu prawa świadczenia wychowawczego na dziecko S. T. na okres od dnia 1 maja 2018 r. do dnia 30 września 2018 r. ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego. Organ I instancji ustalił bowiem, że miesięczny dochód członka rodziny skarżącego (3 osoby) wynosi 1035,33 zł i przekracza kryterium dochodowe o kwotę 235,33 zł. Na dochód złożyły się: kwota w wysokości 1646,52 zł za maj 2017 r., tj. za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu w związku z podjęciem zatrudnienia z dniem 18 kwietnia 2018 r. oraz kwota w wysokości 1459,48 zł za miesiąc grudzień 2017 r., tj. za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu w związku z podjęciem zatrudnienia z dniem 1 listopada 2017 r. Dochody te zostały wzięte pod uwagę, gdyż obydwa stosunki pracy nadal trwają a pomiędzy kolejnymi umowami nie nastąpiła przerwa powyżej 3 miesięcy. Dochody skarżącego oraz jego żony za 2016 r. nie zostały wliczone w związku z ich utratą spowodowaną utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Odwołując się od powyższej decyzji, skarżący zarzucił dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie wysokości dochodu przypadającego na członka rodziny wskazując, że organ niezasadnie uwzględnił dochód z dwóch niezależnych od siebie miesięcy, tj. z miesiąca maja 2017 r. ze stosunku pracy z firmą "A" (1 646,52 zł), jak i z miesiąca grudzień 2017 r. ze stosunku pracy z firmą "B" (1459,48 zł). Organ niezasadnie przyjął, że pobierał co miesiąc wynagrodzenie z dwóch stosunków pracy. Tymczasem, jak wyjaśnił, od miesiąca kwietnia 2017 r. do października 2017 r. pracował na umowę zlecenie w firmie " A", od listopada 2017 r. do grudnia 2017 r. w firmie "B" na umowę o pracę a od stycznia 2018 r. podjął pracę na 1/2 etatu w firmie "A" i jednocześnie przeszedł na 1/2 etatu w firmie B. Obecnie jego dochód wynosi kwotę 531,67 zł na osobę.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu Kolegium przywołało na wstępie treść przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w szczególności dotyczących sposobu obliczenia dochodu przypadającego na członka rodziny wnioskującego o świadczenie wychowawcze. Następnie Kolegium dokonało przeliczenia dochodu rodziny skarżącego, wskazując, że dochód rodziny (osiągany wyłącznie przez skarżącego) składał się z następujących składników: kwoty 1646,52 zł za miesiąc maj w związku z zawarciem z firmą "A" umowy zlecenia od dnia 18 kwietnia 2017 r. oraz kwoty 1459,48 zł za grudzień 2017 r. z tytułu zatrudnienia w firmie "B" (w związku z nawiązaniem stosunku pracy).

Jak Kolegium wyjaśniło, dochód skarżącego wynikający z ww. tytułów winien zostać wliczony w toku badania przesłanek do uzyskania świadczeń. Pomimo, że zmieniała się podstawa świadczenia pracy na rzecz pracodawcy, dochód z ww. tytułów nie może zostać uznany za utracony. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą.

W żadnym z przypadków nie nastąpiła w przypadku skarżącego przerwa w zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej wynosząca u pracodawcy powyżej 3 miesięcy, a uzasadniająca uznanie dochodu za utracony.

W związku z powyższym ustalono, że miesięczny dochód rodziny skarżącego wyniósł 3106,00 zł, co na jednego członka trzyosobowej rodziny daje kwotę 1035,33 zł na osobę, która to kwota przekracza kryterium dochodowe wynikające z przepisów prawa.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszenie zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP,

- naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie wysokości dochodu rzeczywiście osiąganego przez skarżącego.

W treści skargi skarżący podniósł, że orzekające w sprawie organy pominęły okoliczność, iż uzyskując na nowo zatrudnienie w A i B wykonywał pracę na 1/2 etatu, w związku z czym wynagrodzenie nie uległo zwiększeniu. Organ winien uwzględnić realną wysokość członka rodziny.

Przywołał na potwierdzenie stanowiska wyroki sądów administracyjnych, przykładowo wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 596/16 i NSA z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 759/12.

Wskazał ponadto, że przyjmując wykładnię dokonaną przez orzekające w sprawie organy, doprowadza się do absurdalnej sytuacji, w której wynagrodzenie będzie bezzasadnie podwojone.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona według wyżej wskazanych kryteriów kontrola wydanych w niniejszej sprawie decyzji, wykazała, że przy ich wydawaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz prawa procesowego, skutkującą ich uchyleniem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1851, zwanej dalej ustawą o pomocy państwa w wychowaniu dzieci).

Świadczenie wychowawcze, jak stanowi art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu albo opiekunowi prawnemu dziecka (ust. 2), do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 3), w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (art. 5 ust. 1).

Zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł.

W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych, natomiast, w myśl art. 2 pkt 4 ww. ustawy, jeżeli jest w niej mowa o dochodzie rodziny - oznacza to sumę dochodów członków rodziny, przy czym dochód członka rodziny - w myśl pkt 2 tego artykułu - oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3a.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadzała się kwestii prawidłowości ustalenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie skarżącego ze względu na dochody utracone i uzyskane w 2017 i 2018 r.

Zdaniem orzekających organów, stosownie do treści z art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, stanowiącym, że przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą, zdarzeń związanych z utratą i uzyskaniem dochodu w 2017 i 2018 r. nie można było uwzględniać. W ocenie organów obydwa stosunki pracy w firmach: "A" A. M. oraz B Ł. M. bowiem nadal trwają a pomiędzy kolejnymi umowami nie nastąpiła przerwa powyżej 3 miesięcy, o której mowa w przytoczonym art. 7 ust. 3a ustawy.

Skarżący natomiast stanowisko to uważa za niezasadne, gdyż utracił on dochód z tytułu pracy świadczonej na rzecz dwóch podmiotów: firmy "A" A. M. oraz "B" Ł. M., a następnie uzyskał zatrudnienie jedynie na pół etatu w obu tych firmach, przez co jego dochód nie uległ powiększeniu.

Podnieść należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych), do której w kwestii rozumienia dochodu odsyła w art. 2 pkt 1 ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci dochód członka rodziny oznacza to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3a.

W art. 7 ust. 1-3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca przewidział regulacje umożliwiające korektę dochodu rodziny z uwagi na zaistniałe zdarzenia zmian w strukturze dochodów rodziny tak, by możliwe było ustalenie dochodu zbliżonego do dochodu faktycznie uzyskiwanego.

Zmiany te mogą polegać zarówno na utracie dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego lub po tym roku, w efekcie czego przy ustalaniu dochodu nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 1), jak też na uzyskaniu dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego (ust. 2) oraz po roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego (ust. 3), skutkującego odpowiednim jego zaliczeniem. Ustawą z 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 1428), z dniem 1 sierpnia 2017 r. do ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci został wprowadzony art. 7 ust. 3a o treści: "przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą."

Rzeczywiście z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący od dnia 18 kwietnia 2017 r. do 31 lipca 2017 r. oraz od dnia 1 sierpnia 2017 r. do dnia 31 października 2017 r. zatrudniony był na podstawie umów zlecenia w firmie "A" za wynagrodzeniem 2 200 zł brutto miesięcznie, zaś od 2 stycznia 2018 r. w tej samej firmie został zatrudniony na umowę o pracę na czas określony w wymiarze 1/2 etatu od 2 stycznia 2018 r. do 31 lipca 2020 r. i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1050 zł brutto miesięcznie. Od 1 listopada 2017 r. skarżący był też zatrudniony na umowę o pracę w firmie "B" i otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 2 000,00 zł miesięcznie. Z dniem 2 stycznia 2018 r. umowa ta została zmieniona w ten sposób, że dotychczasowy pracodawca "B" zatrudnił skarżącego na 1/2 etatu. Pozostałe warunki pozostały bez zmian.

Zgodnie z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci za utratę dochodu rozumie się utratę dochodu spowodowaną m.in. utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a w orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że nie chodzi jedynie o utratę zatrudnienia w całości ale dla przyjęcia utraty dochodu wystarczająca jest utrata zatrudnienia w części, np. wskutek zmniejszenia wymiaru czasu pracy i płacy (por m. in wyrok WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1728/17; CBOSA; zob. także wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1449/06 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt P 45/08). Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 20 lit. c uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane m.in. uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy, niewątpliwie skarżący z chwilą zakończenia umowy zlecenia w dniu 31 października 2017 r. w firmie "A" A. M. utracił dochód w wysokości 2 200 zł miesięcznie brutto. Co istotne dochodu tego nie "uzyskał" podejmując od 2 stycznia 2018 r. zatrudnienie w firmie "A" A. M. na podstawie umowy o pracę, gdyż nowe wynagrodzenie to 1050 zł brutto.

Wobec powyższego, stanowisko organów, że z uwagi na to, iż nie nastąpiła przerwa w zatrudnieniu skarżącego wynosząca u tego samego pracodawcy powyżej 3 miesięcy (uzasadniająca uznanie dochodu za utracony), to zgodnie z art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do oceny sytuacji dochodowej skarżącego, nie można uznać za prawidłowe.

Zdaniem składu orzekającego Sądu w tej sprawie stanowisko to uwzględnia bowiem jedynie brak przerwy w zatrudnieniu skarżącego powyżej 3 miesięcy, a w zupełności pomija fakt, że dochody osiągane przez skarżącego w 2018 r. u tego samego pracodawcy - "A" A. M. nie są takie same - bo są mniejsze od osiąganych w 2017 r.

W ocenie Sądu przepisy art. 7 ust. 1-3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, należy odczytywać podobnie jak w całym systemie pomocy społecznej, a mianowicie nie można ich interpretować w oderwaniu od przepisów art. 2 pkt 19 lit. c i art. 2 pkt 20 lit. c ustawy. Skoro przepis art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy w przypadku uzyskania dochodu pozwala na powiększenie dochodu członka rodziny o kwotę osiągniętego dochodu jedynie wówczas jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo doświadczenia wychowawczego, to nie można przy kontynuacji zatrudnienia pominąć faktu i wysokości dochodu. Zdaniem Sądu przepis art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci należy odczytywać w ten sposób, że przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się, jeżeli członek rodziny utraci dochód m.in. z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyska go ponownie u tego samego pracodawcy. Co istotne, nie chodzi jednak o uzyskanie jakiegokolwiek dochodu ale dochodu w wysokości co najmniej odpowiadającej dochodowi utraconemu. Aby organ mógł zastosować przepis art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci musi zaistnieć nie tylko kontynuacja zatrudnienia u tego samego pracodawcy (bez względu na podstawę prawną tego zatrudnienia) ale też kontynuacja w uzyskiwaniu dochodu (dochód uzyskany w okresie 3 miesięcy nie może być niższy niż dochód utracony). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżący, jak wyżej podano, nie podjął zatrudnienia na tych samych warunkach i w okresie 3 miesięcy nie uzyskał dochodu w tej samej wysokości, gdyż w 2018 r. w firmie "A" A. M. otrzymał wynagrodzenie 1050 zł w miejsce wynagrodzenia 2200 zł brutto, jakie w tej firmie uzyskiwał do 31 października 2017 r. Ustalając zatem dochód rodziny skarżącego nie można uwzględniać dochodu za miesiąc maj 2017 r. gdyż podpisując umowę o pracę od dnia 2 stycznia 2018 r. skarżący nie uzyskał dochodu w dotychczasowej wysokości, który utracił z chwilą zakończenia umowy zlecenia.

Wobec powyższego zdaniem Sądu zarówno SKO, jak i Burmistrz dokonali błędnej wykładni art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów, a w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia sytuacji dochodowej rodziny skarżącej. "Jeżeli przesłanką przyznania określonego świadczenia jest wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, to nie można wysokości tego dochodu ustalać nie uwzględniając wysokości rzeczywistej tego dochodu" (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1449/06). Naruszono zatem i przepisy postępowania - art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organy, uwzględniając powyższe stanowisko Sądu, ponownie ustalą dochód rodziny i ocenią, czy skarżący spełnia kryterium dochodowe uprawniające do przyznania mu żądanego świadczenia, przyjmując, że zakończenie z firmą "A" A. M. umowy zlecenia (trwającej do 31 października 2017 r.) oznacza utratę dochodu z powodu utraty zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, a zawarcie umowy o pracę (rozpoczętej z dniem 2 stycznia 2018 r.), oznacza uzyskanie dochodu z powodu uzyskania zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.