III SA/Kr 745/18, Środek zapobiegawczy zawieszenia studenta w prawach studenta. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2617598

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2019 r. III SA/Kr 745/18 Środek zapobiegawczy zawieszenia studenta w prawach studenta.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek.

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak (spr.), Maria Zawadzka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 8 maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą,

II.

zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego A. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Rektor Uniwersytetu (...) w K. decyzją z dnia 7 marca 2018 r. znak: (...), działając na podstawie art. 214 ust. 5 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183) - dalej u.p.o.s.w. oraz art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) - dalej k.p.a., zawiesił skarżącego A. S. z powodu uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, w prawach studenta na kierunkach: II r. psychologii stosowanej i I r. filmoznawstwa i wiedzy o nowych mediach prowadzonych na Wydziale (...) (...). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na uzasadnione obawy pokrzywdzonych studentów zaniepokojonych o swoje bezpieczeństwo zachowaniem A. S.

Nadto, na polecenie Rektora (...) zostało wszczęte przez Rzecznika Dyscyplinarnego w dniu 7 marca 2018 r. postępowanie wyjaśniające.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. S. wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, uchylenie decyzji w całości, przeprowadzenie postępowania z zapewnieniem jego udziału, nadto po uchyleniu decyzji - ugodowego zakończenia sprawy poprzez udzielenie mu urlopu na leczenie.

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie praw strony postępowania administracyjnego poprzez brak zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, możliwości zajęcia stanowiska, zapewnienia prawa przedstawienia dowodów, zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz wypowiedzenia się co do jego treści, brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto w ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji rażąco narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Rektor Uniwersytetu (...) w K. decyzją z dnia 8 maja 2018 r. znak: (...), na podstawie art. 104 i art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 214 ust. 5 w zw. z art. 207 ust. 1 u.p.o.s.w., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 214 ust. 5 u.p.o.s.w., w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez studenta przestępstwa, rektor jednocześnie z poleceniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może zawiesić studenta w jego prawach do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną.

W niniejszej sprawie Rektor (...) dnia 7 marca 2018 r. wydał Rzecznikowi Dyscyplinarnemu polecenie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w stosunku do A. S. Jednocześnie, Rektor (...) postanowił zawiesić skarżącego w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną uznając, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa.

Rektor wskazał w tym miejscu na dowody w postaci wydruków postów zamieszczanych w mediach społecznościowych, które w jego ocenie, mogą nosić cechy treści, które przypuszczalnie mogłyby zostać zakwalifikowane jako znieważające lub zniesławiające, zaś niektóre z opublikowanych przez skarżącego wpisów mogły, ze względu na ich zawartość, wzbudzić w innych osobach poczucie zagrożenia ich życia lub zdrowia. Dodatkowo, w posiadaniu organu znajdują się informacje na temat toczącego się postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K. (sygn. akt (...) (...); czynności dochodzenia zostały zlecone Komisariatowi Policji - sygn. akt (...)) dotyczącego okoliczności stanowiących podstawę zawieszenia w prawach studenta, które zostało zainicjowane w wyniku złożenia wniosku przez studentów zaniepokojonych otrzymywanymi od skarżącego wiadomościami, a także zamieszczanymi treściami. Ponadto, w aktach sprawy znajdują się oświadczenia studentów, z których wynika, że kierował on do nich wiadomości zawierające niepokojące treści, które wywołały w nich poczucie niebezpieczeństwa a także używał przy tym wyrażeń które mogą być uznane za poniżające lub znieważające.

W opinii organu, na podstawie zebranego materiału dowodowego zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez A. S. i dlatego też postanowiono zawiesić go w prawach studenta. Niezależnie od tego Rektor stwierdził, że postępowanie skarżącego, abstrahując od prawnokarnej oceny wskazanego zachowania, czy też uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przestępstwa, stanowi niewątpliwie czyn uchybiający godności studenta, co pośrednio godzić może w dobre imię uczelni.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania dowodowego oraz braku ustalenia okoliczności mogących wyłączyć dopuszczalność przypisania skarżącemu winy organ odwoławczy wskazał, że decyzja o zawieszeniu w prawach studenta nie stanowi w istocie sankcji ani też nie rozstrzyga o winie studenta, gdyż weryfikacja i rozstrzygnięcie tej kwestii stanowi przymiot postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego. Możliwość wydania decyzji o zawieszeniu w prawach studenta nie jest uzależniona od udowodnienia winy, zaś gdyby było inaczej w praktyce instytucja zawieszenia w prawach studenta przez rektora nie mogłaby być stosowana, co godziłoby w sens tej instytucji. Jest ona bowiem swego rodzaju "środkiem zapobiegawczym", który może być zastosowany niejako przy okazji wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i nie rozstrzyga ona w żadnym wypadku o winie lub braku winy studenta. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jeżeli zgromadzony w sprawie przez organ materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zawieszenia w prawach studenta, ze względu na specyfikę tegoż postępowania, nie jest wymagane podejmowanie dodatkowych działań w postępowaniu dowodowym. Dodatkowo, decyzja w sprawie zawieszenia w prawach studenta ma charakter uznaniowy, co implikuje, że na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego organ powinien wyciągnąć odpowiednie wnioski, natomiast swój wybór powinien w sposób wyczerpujący uzasadnić. W niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy, w ocenie Rektora (...), prowadzi do wniosku, że uzasadnione jest podejrzenie popełnienia przestępstwa przez A. S. Z uwagi na to, że decyzja w sprawie zawieszenia w prawach studenta ma charakter uznaniowy, zaś zgromadzone w aktach sprawy dowody doprowadziły Rektora (...) do przekonania, że w okolicznościach sprawy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, przy uwzględnieniu konieczności podjęcia natychmiastowych działań, wydanie decyzji o zawieszeniu w prawach studenta jest w pełni uzasadnione.

Ponadto organ wskazał, że uprawnienie do zawieszenia w prawach studenta jest uprawnieniem szczególnym, nadanym przez ustawę rektorowi uczelni, mającym umożliwić mu dbanie o bezpieczeństwo studiujących i pracujących na uczelni a stosowane powinno być wtedy, kiedy zawieszenie jest niezbędne dla zapewnienia poczucia bezpieczeństwa na uczelni lub w trosce o jej dobre imię. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wydruków postów zamieszczanych w mediach społecznościowych przez skarżącego wynikało, m.in. że znajdować się on może w posiadaniu broni, co w zestawieniu z niepokojącymi oświadczeniami publikowanymi na portalu internetowym dotyczącymi potencjalnej możliwości dopuszczenia się czynów zagrażających zdrowiu lub życiu innych osób, a także agresywnym zachowaniem podczas zajęć na uczelni, co wynika z pisemnego oświadczenia osoby prowadzącej zajęcia, które to oświadczenie znajduje się w aktach sprawy, wymagało podjęcia natychmiastowych działań mających na celu ochronę studentów i pracowników uczelni, stąd też zarzut przedwczesności wydanej decyzji jak również jej bezzasadności, w kontekście wskazanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji dowodów, wydaje się być bezpodstawny.

W odniesieniu do wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności Rektor wskazał, że rozstrzygnięcie tej kwestii zostało wyłączone do odrębnego rozpoznania. W zakresie dotyczącym udzielenia urlopu dziekańskiego organ wyjaśnił, że nie jest on organem właściwym do rozstrzygnięcia w tej kwestii.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. S. wskazał, że decyzje organu I i II instancji naruszają jego prawa zarówno w ich wymiarze niematerialnych (prawo do nauki, rozwoju intelektualnego, korzystania na równych zasadach z osobami zdrowymi z dostępu do kształcenia na poziomie wyższym), ale także materialne - prawo do korzystania ze zniżek związanych ze statusem studenta. Decyzje te uderzyły także, w jego ocenie, w jego prawa podmiotowe, gdyż Rektor (...) potraktował go przedmiotowo, pozbawiając jakichkolwiek praw procesowych w postępowaniu.

Zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności praw strony, a to: zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, możliwości zajęcia stanowiska, zapewnienia prawa przedstawienia dowodów, zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do jego treści, tj. naruszenia art. 7-10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., 73, 74, 77 oraz 79 k.p.a.

W ocenie skarżącego, organ nie rozpoznał rzetelnie żadnego z zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, multiplikując naruszenia prawa oraz pogłębiając poczucie pokrzywdzenia poprzez inkwizycyjny sposób załatwienia sprawy. Organ nie wyjaśnił żadnych istotnych okoliczności sprawy, poprzestając na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia jednostronnie dobranych faktów, bez zbadania czy polegają one na prawdzie i czy źródłem zdarzeń, które miały miejsce jest jego osoba. Jak podkreślił skarżący, Rektor (...) przypisał mu popełnienie czynów, których skutkiem jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, mimo że w żaden sposób nie ustalił on relacji pomiędzy rzekomymi czynami, a ewentualną potrzebą niezwłocznej reakcji - przy poszanowaniu zasady równości i proporcjonalności stosowanych środków ochrony prawnej, poprzestając na zawieszeniu go w prawach studenta, mimo iż organ był w posiadaniu wiedzy, że przypisanie konsekwencji ewentualnych czynów jest wątpliwe.

Skarżący wskazał, że wbrew temu, co podał organ, postanowienie o utrzymaniu w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, wydane jest pod sygnaturą główną ((...)). Trudno więc zdaniem skarżącego przyjąć, że doszło do wyłączenia do odrębnego postępowania wątku wykonalności oraz zgodzić się z potrzebą takiego wyłączenia. Taki manewr procesowy może wskazywać na próbę dokonania biurokratycznego zabiegu, efektem którego byłaby konieczność realizowania praw strony w dwóch postępowaniach.

Ponadto skarżący wskazał, że decyzje wydane przez Rektora (...) są nienależycie uzasadnione, nie podają żadnego uzasadnienia ani motywów dla pozbawienia go jakichkolwiek praw podmiotowych w postępowaniu.

W ocenie skarżącego decyzje Rektora (...) w sposób skrajny naruszają wewnętrzną politykę (...) dotyczącą wsparcia dla studentów chorujących psychicznie. Można wręcz zauważyć, że przeprowadzone postępowanie jest dowodem zaprzeczenia istnienia jakiejkolwiek pomocy dla studentów chorych psychicznie (mimo składanych oświadczeń w prasie) i chwalenia się programem "na zewnątrz" oraz wyrazem lęku środowiska akademickiego wobec osób z zaburzeniami.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 9 listopada 2018 r. do którego pełnomocnik skarżącego załączył postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie doprowadzenia skarżącego namową lub przez udzielenie pomocy do targnięcia się na własne życie poprzez zastrzelenie się w dniu 27 lutego 2018 r. w K., tj. o czyn z art. 151 k.k. zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej, wniósł o przeprowadzenie z niego dowodu na okoliczność, że skarżący nie popełnił żadnego czynu zabronionego, przeciwnie miał status pokrzywdzonego w sprawie.

Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego podała, że postępowanie w sprawie ewentualnego zagrożenia ze strony skarżącego dla innych osób (postępowanie in rem) zostało umorzone postanowieniem o sygn. akt (...), a skarżący nigdy nie był w tym postępowaniu przesłuchany jako podejrzany ani jako świadek. Nadto pełnomocnik oświadczyła, że nie kwestionowała wcześniej, że wpisy umieszczone w Internecie pochodzą od skarżącego, dlatego, że Rektor nie ustalił, że pochodzą od niego. Zarzuciła również brak przesłuchania studentów jako świadków. Pismo pani J. według niej jest niewystarczające. W uzasadnieniach decyzji nie przytoczono konkretnych dowodów. W przypadku podejrzenia prawdziwości pisma, iż skarżący ma broń to organ powinien zapytać o to chociaż ojca skarżącego. Pełnomocnik podkreśliła, że już w dniu 27 lutego a więc przed wydaniem decyzji I instancji odbyły się przeszukania w domu skarżącego oraz jego rodziców i nie znaleziono żadnej broni, o czym organ wiedział bo oparł się na tym co twierdzili studenci. Zwróciła ona również uwagę, że obecnie nie toczy się postępowanie dyscyplinarne a jedynie postępowanie wyjaśniające, które zostało podjęte 4 miesiące temu, a wcześniej było niezasadnie zawieszone. Według pełnomocnika zagrożenie nie zostało wykazane.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie-w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga jest zasadna.

Podkreślić należy, że tzw. decyzje uznaniowe w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Rozstrzyganie w ramach uznania wymaga zatem od organu nie tylko poczynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zatem obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę.

Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd stwierdził, że organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego ponieważ ich argumentacja w uzasadnieniach faktycznych decyzji nie wskazała źródła tych ustaleń bądź wskazała je bardzo ogólnie oraz, co szczególnie istotne, w żaden sposób, nawet po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie zweryfikowano ich prawdziwości, czy choćby nie wysłuchano pełnomocnika strony. W ocenie Sądu, główne motywy ze względów na które organ wydał zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z kolei bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie budzącego wątpliwości, nie sposób ocenić, czy organ mógł skorzystać z możliwości zawieszenia skarżącego w prawach studenta. Wydając taką decyzję organ bowiem winien mieć na względzie, co zresztą podkreśla on w treści decyzji, że zawieszenie studenta w prawach studenta do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną jest swego rodzaju środkiem zapobiegawczym, jednakże nie może on być stosowany jako surogat kary dyscyplinarnej. Świadczy to o tym, że wyłączona jest dowolność motywacji rektora i wymagana jest odpowiedna waga przyczyny skorzystania przez rektora z takiej możliwości jaką jest omawiane zawieszenie w prawach studenta.

Podstawą do kontroli przez Sąd zaskarżonej decyzji są akta sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, na którym Rektor oparł przedmiotowe rozstrzygnięcie, świadczący, w jego ocenie, o uzasadnionym podejrzeniu popełniania przez skarżącego przestępstwa to: korespondencja skarżącego z innymi studentami w postaci wydruków postów zamieszczonych w mediach społecznościowych, które w ocenie organu mogły nosić cechy treści znieważających lub zniesławiających, czy też niektóre z nich mogły wzbudzić u innych osób poczucie zagrożenia ich życia lub zdrowia (k. (...) do (...) akt adm.); notatka wykładowcy skarżącego o jego agresywnym, zdaniem Rektora, zachowaniu podczas zajęć (k. (...) akt adm.); mail pełnomocnika Rektora ds. Bezpieczeństwa studentów i doktorantów z dnia 27 lutego 2018 r. skierowany do Komendanta Policji, dotyczący zamieszczonych przez skarżącego w mediach społecznościowych ww. obraźliwych postów, zawierających również informacje o zamiarze popełnienia samobójstwa, podjęciu próby samobójczej, czy też o posiadaniu przez skarżącego broni, którą miał on ukraść swojemu ojcu (k. (...) akt adm.); pisma ww. pełnomocnika z dnia 2 marca 2018 r. oraz 5 marca 2018 r. adresowane do Prorektora (...) ds. dydaktyki z wnioskiem o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania wyjaśniającego w stosunku do skarżącego (k. (...) akt adm.), jak również z prośbą zapewnienia na każdym z etapów tegoż postępowania anonimizacji osób pokrzywdzonych oraz świadków (k. (...) akt. adm.), maile z dnia 6 marca 2018 r. skierowane do trójki studentów odnośnie potwierdzenia złożenia przez nich zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa (k. (...) akt adm.) oraz do osoby prowadzącej sprawy dyscyplinarne od strony administracyjnej z informacjami w sprawie (k. (...) akt adm.); oraz maile trójki studentów z dnia 6 i 8 marca 2018 r., w których to w jednym załączono screeny postów, które wywołały u nadawcy "największy niepokój", w drugim załączono pismo opisujące zaistniałą sytuację wskazującą na znieważanie tej osoby przez skarżącego, z kolei w trzecim zawarto prośbę o kontakt telefoniczny w sytuacji sprawy pilnej (k. (...) akt adm.).

W ocenie Sądu, tak zebrany materiał dowodowy, bez jego jakiejkolwiek jego weryfikacji nie daje wystarczających podstaw do wydania przedmiotowej decyzji. Owszem załączona do akt korespondencja pomiędzy, jak podaje organ, skarżącym a innymi studentami, może nosić cechy treści znieważających lub zniesławiających, czy też wzbudzić u innych poczucie zagrożenia życia lub zdrowia, jednakże podkreślić należy, że organy w ogóle nie ustaliły, czy osobą wysyłającą owe posty faktycznie był skarżący, brak jest bowiem wskazania z czyjego komputera, czy też telefonu zostały one wysyłane. Dodatkowo nadmienić przy tym należy, że na 60 stron załączonych wydruków tylko część odpowiada ww. treściom. Odnosząc się natomiast do załączonego przez organ oświadczenia wykładowcy skarżącego z 27 lutego 2018 r., które świadczyć miało o agresywnym zachowaniu skarżącego, to wskazać należy, że zachowanie to polegało na "agresywnym komentowaniu wypowiedzi i zachowaniu innych studentów", przy czym zaznaczono, że zachowanie to "zdecydowanie odbiegało" od wcześniejszego sposobu zachowywania się studenta. W sytuacji otrzymania takiego pisma, zdaniem Sądu, organ powinien zwrócić się do innych nauczycieli akademickich o zajęcie stanowiska w tej sprawie i wypowiedzenia się w kwestii zachowania skarżącego, czego jednak nie uczynił. Nie wiadomo bowiem, czy było to incydentalne zachowanie czy też np. powtarzające się w ostatnim okresie. Brak wysłuchania skarżącego w tej mierze również nie przyczyniło się do wyjaśnienia tej kwestii. Kolejna wątpliwość Sądu dotycząca odpowiedniego wyjaśnienia sprawy i zebrania w tym celu dowodów, to sytuacja, gdy pomimo faktu, że organ zwrócił się do policji o rozważanie możliwości sprawdzenia czy skarżący posiada broń, to nie czekał on na odpowiedź policji, a nawet nie zwrócił się do Komendanta Policji z zapytaniem co w tym temacie zostało ustalone. Rektor nie zwrócił się również do rodziców skarżącego, czy taka sytuacja (zabranie broni) mogła zaistnieć, mimo, że jak wynika z treści załączonych do akt wiadomości, to właśnie ojcu broń ta miała zostać zabrana. W aktach sprawy brak jest także, wbrew temu co twierdzi organ, chociaż pisemnych oświadczeń studentów, z których miałoby wynikać, że skarżący kierował do nich wiadomości zawierajcie w ich odczuciu niepokojące treści. Za takie bowiem nie można uznać niepodpisanych maili trójki studentów, w których mieli wskazać na ich zaatakowanie, znieważenie oraz na obawę o swoje życie i zdrowie. Brak także chociaż oświadczeń studentów odnośnie złożenia przez nich zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. W aktach sprawy nie znajduje się też wykaz osób pokrzywdzonych, z którymi, jak wynika z pisma pełnomocnika Rektora (...) ds. bezpieczeństwa studentów i doktorantów z dnia 2 marca 2018 r., odbyło się spotkanie w obecności zastępczyni dyrektora instytutu ds. dydaktyki oraz prodziekana ds. dydaktyki i specjalisty ds. bezpieczeństwa. Organ nie dokonał przesłuchania studentów jako świadków, czy też samego skarżącego. Nie wysłuchał nawet jego pełnomocnika na okoliczność zaistniałych wydarzeń i oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Powyższe oznacza, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z tym brak było wystarczających podstaw do uznania, że wystąpiła przesłanka uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, która była główną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Nie uzasadniono też i nie wskazano dowodów, z których wynikałoby, że student uchybił godności studenta (przy uwzględnieniu jego stanu zdrowia) czy też dobremu imieniu uczelni.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ bez pominięcia strony i jego pełnomocnika przeprowadzi postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami i normami postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia, czy zachodzą podstawy do zawieszenia skarżącego w prawach ucznia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania na podstawie art. 200 oraz art. 205 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności dotyczących wydatków na adwokata lub radcę prawnego oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. W oparciu o powyższe Sąd zasądził od organu kwotę (697 zł) stanowiącą należności z tytułu zastępstwa procesowego (480 zł) dla pełnomocnika - adwokata na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.), zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz zwrot uiszczonego wpisu (200 zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.