Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1502697

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 6 lutego 2014 r.
III SA/Kr 706/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner.

Sędziowie WSA: Tadeusz Wołek Janusz Kasprzycki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 151, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia (...) 2013 r., nr (...), na mocy której orzeczono o: 1) uchyleniu decyzji Starosty z dnia (...) 2005 r. w sprawie wydania M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D oraz 2) o odmowie wydania M. S. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 3 listopada 2005 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego wniosek M. S. o wydanie prawa jazdy kategorii D po zdanym egzaminie. Do wniosku dołączono: orzeczenie lekarskie nr (...), wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami R. R., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: B, B+E, C, D, C+E, D+E, zaświadczenie z dnia 29 września 2005 r. nr (...), o ukończeniu przez M. S. kursu podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii D, wystawione przez Ośrodek Szkoleniowy "M" w N, kserokopię posiadanego prawa jazdy kategorii B, C, seria i nr druku E0281340, opłatę za wydanie prawa jazdy w kwocie 70 zł oraz opłatę ewidencyjną. Ponadto organ wskazał, że w części 6 wniosku o wydanie prawa jazdy egzaminator inż. Z. F. potwierdził uzyskanie dnia 26 października 2005 r. pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego w zakresie kategorii D.

W oparciu o powyższe dokumenty Starosta wydał w dniu (...) 2005 r. decyzję o przyznaniu M. S. prawa jazdy kategorii D, potwierdzeniem czego było wydanie dokumentu nr druku G 2244636.

W dniu 2 listopada 2012 r. do organu I instancji wpłynął sprzeciw od powyższej decyzji Prokuratora Prokuratury Rejonowej, w którym stwierdzono, że w toku postępowania karnego do materiału dowodowego M. S. zeznał, iż nie uczęszczał na kurs teoretyczny, ani praktyczny prawa jazdy, a zaświadczenie lekarskie załączone do wniosku potwierdza nieprawdę, gdyż nie uczestniczył osobiście w badaniu lekarskim. Prokurator wskazał również, że za uzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii D M. S. zapłacił stosowną kwotę, na skutek czego uzyskał pozytywny wynik na egzaminach końcowych.

W związku z powyższym Starosta w dniu 16 listopada 2012 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie, w toku którego z Sądu Rejonowego wpłynął odpis wyroku, sygn. akt (...), wydanego w sprawie karnej między innymi B. M. i R. R. (wyrok stał się prawomocny z dniem 3 marca 2012 r.). Z Prokuratury Apelacyjnej uzyskano natomiast informację, że w sprawie podejrzanego Z. F. postępowanie przygotowawcze jest nadal prowadzone.

Decyzją z dnia (...) 2013 r., nr (...), wydaną we wznowionym postępowaniu, Starosta uchylił decyzję własną z dnia (...) 2005 r. w sprawie wydania M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami wg kategorii D oraz odmówił wydania stronie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D.

W jej uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 88 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym) i podniósł, że warunkiem wydania prawa jazdy jest spełnienie łącznie wszystkich wymagań określonych w tych przepisach. W związku z tym organ stwierdził, że w przypadku M. S. nie są spełnione wymagania polegające na uzyskaniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a także odbyciu wymaganych dla danej kategorii szkoleń, bowiem z prawomocnie zakończonych postępowań karnych wobec R. R. oraz B. M. wynikało, że wystawione przez te osoby zaświadczenia poświadczały nieprawdę.

Mając natomiast na uwadze toczące się postępowanie przeciwko Z. F. organ wskazał, że rozstrzygnięcie tej sprawy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kwestia tego, czy strona uzyskała bezprawnie pozytywny wynik egzaminu państwowego w zakresie kategorii D nie stanowi warunku niezbędnego do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, gdyż M. S. nie spełnił innych wymagań koniecznych do wydania prawa jazdy kategorii D.

W oparciu o powyższe organ I instancji stwierdził, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a fałszywość dowodów stanowiących podstawę rozpatrzenia niniejszej sprawy została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego.

Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że nie zostały spełnione przez M. S. podstawowe wymagania, jakie Prawo o ruchu drogowym, a także ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), nakłada na osobę składającą wniosek o wydanie prawa jazdy kat. D. Organ podkreślił, że kierowanie pojazdem mechanicznym przez osobę niespełniającą wymogów określonych w ustawie prawo o ruchu drogowym prowadzić może do wypadku, w którym poszkodowany zostanie sam kierujący, jak również inni uczestnicy ruchu drogowego.

Od powyższej decyzji odwołał się M. S., podnosząc, że organ I instancji niezasadnie przyjął, iż odwołujący nie spełnia przesłanek wymaganych do uzyskania prawa jazdy.

W uzasadnieniu odwołujący podkreślił, że po roku 2005 przesłanki po jego stronie do kierowania pojazdami były wielokrotnie przez organ pozytywnie weryfikowane. W szczególności z uwagi na przekroczenie limitu punktów karnych w 2010 r. Odwołujący ponownie zdał z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikujący w zakresie kategorii B i D, a w 2012 r. w zakresie kategorii C.

W związku z powyższym, w oparciu o treść art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, odwołujący podniósł, że spełnia on wszystkie przesłanki do wydania mu prawa jazdy. Jednocześnie wskazał, że bezpodstawne w jego opinii jest stwierdzenie, iż może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, gdyż zaświadczenia lekarskie potwierdzają jego zdolność do prowadzenia pojazdów, nigdy też nie był sprawcą żadnego wypadku.

Następnie odwołujący podniósł, że od dnia 12 kwietnia 1995 r. posiada uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B, a od dnia 22 stycznia 2003 r. także pojazdami kategorii C. Wskazane uprawnienia poprzedzone były odbyciem kursów przygotowujących do ukończenia egzaminu państwowego. W ocenie odwołującego zakres wymienionych kursów w dużej mierze uznać należało za tożsamy. W związku z tym zdaniem odwołującego nie można w przedmiotowej sprawie mówić o nieodbyciu szkolenia, lecz jedynie o niewłaściwym przeprowadzeniu szkolenia. Późniejszy kilkukrotny pozytywny wynik egzaminu państwowego pozwala na stwierdzenie, iż odwołujący był należycie przygotowany do przystąpienia do egzaminu. Odwołujący przyznaje, że szkolenie przeprowadzono wadliwie, ale nie można jego zdaniem stwierdzić, że nie została wypełniona dyspozycja art. 90 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym (obecnie art. 11 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami).

Opisaną na wstępie, kwestionowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO przywołało na wstępie treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując, że orzekając we wznowionym postępowaniu, organ bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu orzekania. Powoduje to konieczność rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami, która weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r. Z tym samym dniem utraciły moc odpowiednie przepisy dotyczące powyższych kwestii zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.).

W opinii Kolegium, brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organu I instancji. Na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt (...), uznano R. R. za winnego popełnienia czynu polegającego na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne - w zakresie wystawienia orzeczenia lekarskiego na okoliczność badania lekarskiego M. S. Na mocy tego samego wyroku uznano również B. M. za winną popełnienia czynu polegającego na tym, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako kierownik Ośrodka Szkoleniowego Kierowców "M" w N poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w ten sposób, iż wystawiła i podpisała zaświadczenie, potwierdzające, że M. S. odbył szkolenie na prawo jazdy w zakresie kategorii D. Zatem dowody, na podstawie których orzeczono w sprawie - zaświadczenie lekarskie nr (...) oraz zaświadczenie nr (...) potwierdzające odbycie szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii D okazały się fałszywe, przez co zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

W związku z powyższym zasadne zatem stało się wznowienie postępowania w sprawie, a następnie, ze względu na wystąpienie przesłanki, o której mowa jest w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylenie decyzji o przyznaniu M. S. uprawnień w zakresie kierowania pojazdami określonymi kategorii D oraz odmówienie przyznania uprawnień do kierowania pojazdami tej kategorii.

W związku zaś z faktem, że wyszło na jaw, że M. S. nie spełnił wszystkich wymagań określonych przepisami do przyznania mu prawa jazdy kategorii D, należało orzec o odmowie przyznania mu uprawnień.

W ocenie SKO, nie ma w tym zakresie znaczenia, że M. S. następnie poddał się egzaminowi na prawo jazdy i zdał go, a także później prowadził samochód nie powodując wypadku, czy też poddawał się badaniom, czy innym weryfikacjom jego wiedzy i umiejętności w zakresie prowadzenia pojazdów. Przepisy bowiem warunkują poddanie się egzaminowi od odbycia kursu na prawo jazdy w części teoretycznej i praktycznej. Strona nie poddała się zatem szkoleniu, które jest wymagane w przypadku osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy kategorii D. Nie została zatem spełniona przesłanka, o której mowa jest w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności mających miejsce po dniu 3 listopada 2005 r., a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności wniosku z dnia 4 grudnia 2012 r. o wpis potwierdzenia kwalifikacji zawodowych dot. kategorii C wraz z załącznikami: aktualnym świadectwem kwalifikacji zawodowych, orzeczeniem lekarskim, orzeczeniem psychologicznym; wniosku z dnia 13 września 2012 r. o wpis potwierdzenia kwalifikacji zawodowych dot. kategorii D

wraz z załącznikami: aktualnym świadectwem kwalifikacji zawodowych, orzeczeniem lekarskim, orzeczeniem psychologicznym; pisma (...) z dnia 19 listopada 2010 r. - zawiadomienia o tym, że M. S. został poddany kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie kategorii D i B; orzeczenia psychologicznego z dnia 28 września 2010 r. w trybie art. 124 Prawa o ruchu drogowym;

- art. 146 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji z dnia (...) 2005 r. w sprawie wydania uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii D, pomimo iż w wyniku wznowienia postępowania zapaść mogła wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej;

a także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do wydania mu prawa jazdy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie były rozstrzygnięcia organów, wydane we wznowionym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją z dnia (...) 2005 r. o przyznaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii D.

W ocenie Sądu właściwe w sprawie wznowienia postępowania organy w sposób prawidłowy uruchomiły to nadzwyczajne postępowanie postanowieniem z dnia (...) 2012 r. i ustaliły we wznowionym postępowaniu wadliwość postępowania zwykłego.

Nie można zatem zarzucić im naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) - co do ustaleń zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy w sposób prawidłowy zwróciło uwagę i trafnie podniosło kwestię, które z przepisów prawa materialnego mają zastosowanie w tym przypadku, wskutek zmiany stanu prawnego, jaki nastąpił w toku tego postępowania. Trafnie, zdaniem Sądu, Kolegium wskazało na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), jako zasadniczą podstawę materialnoprawną orzekania we wznowionym postępowaniu, skoro ustawa ta weszła w życie 19 stycznia 2013 r., i z tym dniem utraciły moc odpowiednie przepisy dotyczące wydawania prawa jazdy, zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.).

Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. "Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1649/10, LEX nr 760030).

Organy orzekające we wznowionym postępowaniu, stosują zatem te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania przez nie, a nie na datę wydawania ostatecznej decyzji. W konsekwencji organ wydając nową decyzję

- po wznowieniu postępowania - powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej" (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1614/06, LEX nr 351085).

Zgodnie ze wskazanym art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która:

1)

osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;

2)

uzyskała orzeczenie:

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E

lub T;

3)

odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4)

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;

5)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.

Ponadto, jak stanowi ust. 4 ww. przepisu, dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy:

1)

kategorii C1, C, D1 lub D - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

Z prawidłowej wykładni powyższych przepisów wynika więc, że prawo jazdy kategorii D może być wydane osobie, która oprócz posiadania wymaganego dla danej kategorii wieku uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, orzeczenie o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy kategorii D, zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy tej kategorii i przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym bądź legitymuje się stosowny zaświadczeniem, że studiuje od 6 miesięcy.

Mając to na uwadze, wobec okoliczności, że Sąd Rejonowego, wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt (...), uznał: 1) wystawiającego zaświadczenie lekarskie nr (...) o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przez skarżącego za winnego poświadczenia w nim nieprawdy, 2) wystawiającą zaświadczenie nr (...), potwierdzające, że M. S. odbył szkolenie na prawo jazdy z zakresie kategorii D, za winną poświadczenia w nim nieprawdy, uznać należało, iż organy we wznowionym postępowaniu dokonały trafnej oceny co zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów orzekających, że dowody te okazały się fałszywe i na jako takich ustalono w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaszła jedna z przesłanek wznowieniowych, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Skoro, tak, to powyższe dowodzi, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją konkretyzującą uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami kategorii D z dnia (...) 2005 r. w związku z jego wnioskiem z tej samej daty, ustalenia istnych okoliczności faktycznych dla treści rozstrzygnięcia były wadliwe.

Wobec tego, w myśl art. 151 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której:

1)

odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2)

uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

§ 2 art. 151 k.p.a. stanowi natomiast, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Prawidłowo więc, orzekły organy uchylając decyzję o przyznaniu M. S. uprawnień w zakresie kierowania pojazdami kategorii D oraz odmawiając przyznania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii D, jak to nakazuje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wbrew wywodom skargi, nie zaistniał żaden z przypadków, o których mowa w art. 146 k.p.a. Z pewnością § 1 art. 146 k.p.a. nie miał zastosowania, skoro od doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej (decyzja z dnia (...) 2005 r.) nie minął jeszcze okres 10 lat.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty pełnomocnika skarżącego, że w związku z treścią § 2 art. 146 k.p.a. nie powinno dojść w tej sprawie do uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na to, że w wyniku wznowienia winna zapaść decyzja odpowiadającą decyzji dotychczasowej.

Stanowisko to jest całkowicie chybione. Już ze względów wyżej wskazanych, tj., nie spełnienia się przesłanek do wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii D, nie mogła zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Twierdzenia, że za tym przemawiają pozytywne wyniki egzaminów na prawo jazdy w kategoriach B, i nawet D oraz C nie jest trafna. Zwrócić bowiem należy uwagę, że osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy musi odbyć szkolenie i zdać egzamin państwowy w danej kategorii, ale i w związku ze złożonym przez tę osobę wnioskiem o otrzymanie konkretnych uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, który ulega następnie konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym, kończącym się decyzją w sprawie wydania uprawnień do prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Osoba taka musi zatem odbyć szkolenia i poddać się państwowemu egzaminowi na prawo jazdy tej kategorii o którą się ubiega i w okresie do tego przewidzianym. Późniejsze zatem nawet zdanie egzaminu kwalifikacyjnego w tej samej kategorii nie może sanować niezgodności z prawem, a z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku. Skarżący pozytywnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów kategorii B i D nie poddał się w 2005 r. w sposób wymagany przepisami i w związku z ubieganiem się o uzyskanie prawa jazdy kategorii D, lecz w 2010 r. a to, co także istotne, w wyniku przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podobnie, jeśli chodzi o prawo jazdy kategorii C. Poddanie się zatem egzaminom sprawdzającym kwalifikacje do prowadzenia pojazdów kategorii B. C i D było zatem konsekwencją tych naruszeń.

Istotnie, organy orzekając we wznowionym postępowaniu wydają rozstrzygnięcie w takim stanie procesowym, na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydawania decyzji w sprawie wznowienia, jak by decyzja nie była podjęta w postępowaniu zwykłym. Nie oznacza to jednak, że nie mogą nie widzieć zaistnienia jednej z przesłanek wznowieniowych, która daje właśnie podstawę do odmiennej oceny dowodów wówczas istniejących, co do spełnienia się przesłanek z kolei do wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii D. Argumentacja, że skarżący przecież spełnia te przesłanki, jest nie do zaakceptowania pod względem praworządności i jest argumentem ad absurdum. Ponadto, co także istotne dopiero, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a., a tak w tym stanie faktycznym i prawnym nie jest i być nie może.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.