III SA/Kr 641/17, Skierowanie na badania lekarskie; zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2370057

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2017 r. III SA/Kr 641/17 Skierowanie na badania lekarskie; zaburzenie afektywne dwubiegunowe

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.).

Sędziowie WSA: Halina Jakubiec Hanna Knysiak-Sudyka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta decyzją z dnia (...) 2016 r. znak: (...), działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627), orzekł o skierowaniu K. P. - dalej skarżącego, na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, posiadającego prawo jazdy kat. A, B.

W uzasadnieniu wskazano, iż w toku wszczętego z urzędu postępowania ustalono, iż skarżący posiada schorzenia, które mogą stanowić przeszkodę w prowadzeniu pojazdów mechanicznych. Nadto był również leczony psychiatrycznie między innymi ze względu na urojeniową interpretację rzeczywistości oraz depresję, z zaleceniami kontynuowania leczenia w warunkach ambulatoryjnych. organ, Skarżący od grudnia 2015 r. zaprzestał leczenia.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą uzasadnione przesłanki do skierowania go na badania lekarskie, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zawiadomienia go o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił m.in., iż organ nie wskazał na podstawie jakich dowodów i dokumentów ustalił stan jego zdrowia. Jak podkreślił, jego pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w listopadzie 2016 r. i wówczas organ dysponował jedynie Kartą Leczenia Szpitalnego z dnia 21 lutego 2014 r., która została przedłożona do wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania złożonego przez jego syna. Dokumentacja medyczna podlega ochronie prawnej, a on nie upoważnił syna do zapoznania się, odbioru ani przetwarzania w żaden sposób jego dokumentacji medycznej oraz karty informacyjnej z dnia 21 lutego 2014 r., a zatem w jego ocenie, karty takiej nie należy traktować jako dowód w sprawie. Nadto podał, że złożył do akt sprawy zaświadczenie od lekarza psychiatry z 8 listopada 2016 r. wraz z pismem przewodnim, w którym wskazał, iż nie jest wymagane w jego przypadku leczenie farmakologiczne. Od ponad 4 lat utrzymuje abstynencję alkoholową, brak jest zatem u niego aktywnej formy uzależnienia. Skarżący podkreślił, że prowadząc samochód nigdy nie został zatrzymany przez Policję pod wpływem alkoholu, nie spowodował żadnego wypadku ani kolizji. Przedstawił zaświadczenie od lekarza psychiatry, które jego zdaniem wskazuje, że nie wymaga dalszego leczenia farmakologicznego, a co za tym idzie jakiegokolwiek innego leczenia związanego z zaburzeniami psychicznymi. Opacie przedmiotowej decyzji na wniosku syna, z którym skarżący jest w konflikcie oraz na karcie leczenia szpitalnego, która została bezprawnie użyta przez niego jest, w jego ocenie, naruszeniem podstawowych zasad administracji, a przede wszystkim zasady legalności działania i zasady prawdy obiektywnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 kwietnia 2017 r. znak: (...), działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ wskazał na stosowne w tym przedmiocie przepisy ustawy o kierujących pojazdami.

Następnie Kolegium podkreśliło, że nie ulega wątpliwości, że u skarżącego stwierdzono zaburzenie afektywne dwubiegunowe (Karta Informacyjna Leczenia Szpitalnego z dnia 21 lutego 2014 r.), a z uwagi na fakt, że jak wiadomo, choroba ta ma zróżnicowaną postać i przebieg, to nie jest ono w stanie w żaden sposób ocenić czy choroba ta wpływa na możliwość prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych. Okoliczność ta może być stwierdzona wyłącznie przez lekarzy wykonujących badanie lekarskie, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż stan zdrowia skarżącego może budzić poważne zastrzeżenia i rodzić wątpliwości co do jego zdolności do kierowania pojazdami. Przywołane okoliczności są niewątpliwie informacjami o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, mogącymi powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Organ podkreślił, iż wydając decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie należy mieć na uwadze, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Uzasadnieniem określenia przez ustawodawcę okoliczności, które stanowią przesłanki do skierowania na badania w przypadku wątpliwości co do określonego stanu zdrowia osoby, której przyznano uprawnienia, jest ochrona zdrowia i życia ludzkiego. Powszechnie wiadomo, iż ruch drogowy stanowi istotne ryzyko dla tych wartości, które jednak, z uwagi na oczywiste korzyści, ustawodawca sankcjonuje, niemniej jednak ściśle określając zasady, na jakich odbywa się dopuszczanie do ruchu drogowego pojazdów oraz udzielanie uprawnień do kierowania nimi (które uwarunkowane jest m.in. koniecznością wykazania się określonym stanem zdrowia). Istotne jest, iż dla bezpieczeństwa ruchu niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. IV SA/GI 152/06), omawiane regulacje mają na celu nie tylko niedopuszczenie do udziału w ruchu w charakterze kierujących osób nie mających wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych osób, które utraciły warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy. Organ wskazał, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy, a jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach. Organ administracyjny nie może kierować na badania lekarskie w sposób dowolny, ale tylko wtedy, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, przy czym zastrzeżenia te muszą być uzasadnione i poważne. W niniejszej sprawie te warunki zostały spełnione. Zdaniem Kolegium niewątpliwe jest, iż zachodzą uzasadnione podejrzenia co do możliwości wpływania stanu zdrowia, w jakim znajduje się skarżący, na zdolność kierowania pojazdami. W ocenie Kolegium występują przesłanki ku temu, iż stan zdrowia może (choć nie musi - to ocenią upoważnieni lekarze) wpływać na zdolność kierowania pojazdami. Należy przy tym podkreślić, iż skierowanie na badania następujące w niniejszej sprawie nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, iż nie jest możliwe (czy nie jest wskazane) kierowanie przez skarżącego pojazdami mechanicznymi. Podstawą skierowania na badania nie jest kategoryczne stwierdzenie, iż dana osoba nie jest zdolna do prowadzenia pojazdów mechanicznych, ani też nie jest wykazanie, że istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdem - to stwierdza bowiem dopiero uprawniony lekarz. Do skierowania wystarcza natomiast powzięcie uzasadnionych i poważnych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, a takie wątpliwości niewątpliwie pojawiają się po uzyskaniu informacji, iż u skarżącego stwierdzono zaburzenie afektywne dwubiegunowe. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy jest zatem wystarczający do skierowania K. P. na przedmiotowe badanie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że z punktu widzenia przedmiotowej sprawy nie jest istotne w jaki sposób organ I instancji wszedł w posiadanie karty informacyjnej, zwłaszcza, że skarżący nie zarzuca, iż dokument ten został sfałszowany, a jedynie podnosi, iż osoba, która przekazała go organowi nie była uprawniona do rozporządzania nim. Faktem jest natomiast to, że dokumentacja zalegająca w aktach sprawy nie pozwala na odpowiedź na pytanie czy uzależnienie skarżącego od alkoholu jest w czynnej formie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie wystarczającego postępowania dowodowego. Trafny jest też zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., z tym, że jak podkreśliło Kolegium, kserokopia karty informacyjnej znajdowała się już w aktach sprawy, w czasie zaznajamiania się z nimi przez pełnomocnika skarżącego. Naruszenia powyższe nie miały więc wpływu na rozstrzygnięcie, a to z przyczyn opisanych powyżej. W ocenie Kolegium wystarczającą podstawą do skierowania K. P. na badania lekarskie jest fakt, iż stwierdzono u niego zaburzenie afektywne dwubiegunowe.

W skardze do WSA w Krakowie skarżący zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą uzasadnione przesłanki do skierowania go się na badania lekarskie;

- naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. - art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy dana okoliczność została udowodniona, a nie zostało to uczynione;

- art. 10 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zawiadomienia strony w celu umożliwienia zapoznania się z końcowym materiałem dowodowym,

- art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o skierowaniu na badania lekarskie,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2017 r. znak: (...) utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia (...) 2016 r. znak: (...), orzekającą o skierowaniu K. P. na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, posiadającego prawo jazdy kat. A,B.

Materialnoprawną podstawą wydania powyższej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.) - dalej "u.o.k.p.". W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zgodnie natomiast z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Z powołanych unormowań prawnych nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.o.k.p. Przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, a więc zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Należy więc pamiętać, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1051/16). Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Przy czym wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest prawdopodobieństwo w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Oznacza to równocześnie, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy prawa jazdy. Jego celem jest natomiast wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może zaś prowadzić bądź do stwierdzenia istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości przez uprawniony personel medyczny.

W niniejszej sprawie okolicznością potwierdzającą istnienie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jest Karta Informacyjna Leczenia Szpitalnego (k. 15 akt adm.) z której bezspornie wynika, że u skarżącego stwierdzono zaburzenie afektywne dwubiegunowe i jak zaznaczono, schorzenie to ma różnoraką postać i przebieg, a charakteryzuje się nawracającymi objawami, które mogą być rozdzielone okresami bez ich występowania. Dlatego też słusznym jest twierdzenie organu, że tylko lekarz wykonujący badanie lekarskie, o którym mowa w ww. art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. jest w stanie stwierdzić, czy choroba ta wpływa na możliwość prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego.

Trafnie zatem organy rozpoznające przedmiotową sprawę uznały, iż stan zdrowia skarżącego może budzić poważane zastrzeżenia i rodzić wątpliwości co do jego zdolności do kierowania pojazdami. Niewątpliwie bowiem choroba na którą cierpi skarżący może powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Skoro więc organy powzięły uzasadnione i poważne (na podstawie ww. karty informacyjnej) zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego w kontekście jego możliwości bezpiecznego (dla niego i innych) czynnego uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie decyzji kierującej wymienionego na badanie lekarskie, celem zweryfikowania powyższych, było nie tylko uprawnieniem, ale także obowiązkiem organów. Nie może mieć przy tym żadnego znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, iż skarżący nie spowodował nigdy wypadku ani kolizji. Stwierdzić bowiem należy, że skarżący jest dotknięty następstwami choroby, które mogą mieć istotny wpływ na możliwość bezpiecznego poruszania się samochodem po drogach publicznych. Tak więc nawet dotychczasowy brak kolizji z udziałem skarżącego, nie może kategorycznie dowodzić, że nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. O tym jednak, czy tak jest czy też nie, mogą orzec tylko uprawnione w tym zakresie podmioty.

Reasumując, organy prawidłowo oceniły przesłanki wydania przedmiotowej decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu, opierając się w tym względzie na dostatecznym materiale dowodowym, który - co już wyżej zaznaczono - nie musiał wykazywać jednoznacznie istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami, a jedynie uprawdopodobnić występowanie zastrzeżeń, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p.

Wskazać też należy, że twierdzenia skarżącego zawarte zarówno w odwołaniu jak i w skardze, a dotyczące przedłożonego przez niego zaświadczenia lekarza psychiatry z dnia 8 listopada 2016 r., iż nie wymaga on leczenia farmakologicznego, są całkowicie chybione. Nie można bowiem przyznać racji skarżącemu, jakoby organ mylnie zinterpretował dowód z ww. dokumentu. Z zaświadczenia tego (k. 17 akt. adm.) bezsprzecznie wynika bowiem, że skarżący był leczony psychiatrycznie do grudnia 2015 r., a po tej dacie brak jest kontynuacji ww. leczenia. Nie można zatem stwierdzić, jak podnosi skarżący, że z zaświadczenia tego wynika, iż jest on już zdrowy i nie wymaga dalszego leczenia.

Wobec powyższego w ocenie Sądu organy, zgodnie z postanowieniami art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) - zwanej dalej k.p.a., zgromadziły i właściwie oceniły materiał dowodowy, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie. Motywy podjętych rozstrzygnięć są jasne i wskazują co legło u podstaw wydania przez organy takiego, a nie innego rozstrzygnięcia z odwołaniem się do wskazanych w uzasadnieniu decyzji przepisów prawnych, mających zastosowanie. Wszystkie więc wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. zostały zachowane. Przepisy te zostały także w sposób prawidłowy zinterpretowane i zastosowane. W kontrolowanych decyzjach nie tkwią kwalifikowane wady prawne skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy też wznowieniem postępowania. Nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej wynik.

W świetle powyższego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie zostały podważone przesłanki skierowania skarżącego na badanie lekarskie.

Orzeczono zatem jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.