Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 29 listopada 2005 r.
III SA/Kr 425/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Dąbek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 marca 2004 r., nr (...) w przedmiocie określenia warunków sanitarnych

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

II.

orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane

III.

zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...).2004 r. Nr (...), na podstawie wyników kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu (...)2004 r. w Sklepie Ogólnospożywczym "Z" nałożył na stronę obowiązek przedłożenia aktualnego wyniku badania wody oraz doprowadzenia do należytego stanu sanitarno-technicznego ściany w sali sprzedaży. Jako uzasadnienie prawne organ pierwszej instancji przyjął, że stwierdzony w czasie kontroli brak aktualnego wyniku badania wody jest naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów: art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 z późn. zm.), przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych zakładów i wymagań dotyczących higieny w procesie produkcji i w obrocie artykułami oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami (Dz. U. Nr 234, poz. 1979), przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji w zakładach produkujących lub wprowadzających żywność do obrotu (Dz. U. Nr 6, poz. 77), przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności (Dz. U. Nr 21, poz. 186).

Stanowisko to podzielił organ odwoławczy tj. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny i decyzją z dnia 17 marca 2004 r., nr (...) utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z § 10 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności (Dz. U. Nr 21, poz. 186), oceny prawidłowości prowadzenia dokumentacji i zapisów dotyczących realizacji zasad dobrej praktyki higienicznej dokonuje się m.in. na podstawie kontroli aktualności i prawidłowości badania wody - na podstawie wyników tych badań. Na osobie kierującej zakładem spoczywają określone obowiązki związane z zapewnieniem bezpieczeństwa żywności - produkcja i obrót środkami spożywczymi powinny być tak realizowane, aby gwarantowały bezpieczeństwo żywności. Jakość wody przeznaczonej do celów spożywczych i gospodarczych używanej w kontakcie z artykułami spożywczymi w produkcji i obrocie środkami spożywczymi wchodzi w zakres kontroli wewnętrznej.

Zgodnie z przepisem § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad produkcji w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających żywność do obrotu (Dz. U. Nr 6, poz. 77), kontrola wewnętrzna w zakresie przestrzegania zasad higieny obejmuje ocenę jakości wody stosowanej w procesie produkcji. Czynności te są dokumentowane przez zakład (§ 8). Fakt zaś korzystania z doprowadzenia wody w wodociągu nie daje pełnej gwarancji jej przydatności do używania gospodarczego w obrocie artykułami spożywczymi, ponieważ istnieje możliwość jej zanieczyszczenia w instalacji wewnętrznej odbiorcy.

W skardze na tę decyzję T. C. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji jako wydanych bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu wskazała, że Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. 234 poz. 1979) w sprawie wymagań higieniczno - sanitarnych zakładów i wymagań dotyczących higieny w procesie produkcji i w obrocie artykułami oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami w § 23 określa, że zakład musi mieć odpowiednie zaopatrzenie w wodę pitną, a woda do celów gospodarczych nie może łączyć się z systemami instalacji wody pitnej (§ 2 pkt 1 i 2). Realizując powyższy przepis wodę do celów gospodarczych dostarcza się do sklepu z sieci miejskiej, natomiast do celów spożywczych (kawa, herbata) używana jest dostępna w handlu niegazowana woda źródlana w pojemnikach 5 l

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 (Dz. U. 6, poz. 77) w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji w zakładach produkujących lub wprowadzających żywność do obrotu w § 5 pkt 3 zobowiązuje do kontroli wewnętrznej "oceny jakości wody stosowanej w procesie produkcji". Skarżąca podnosi, ze w sklepie, który prowadzi nie produkuje się żadnych wyrobów, w związku z czym powoływanie się przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na ten przepis stanowi według niej nadinterpretację prawa.

Odnośnie stwierdzenia PWIS, iż "Fakt korzystania z doprowadzenia wody z wodociągu nie daje pełnej gwarancji jej przydatności do używania gospodarczego w obrocie artykułami spożywczymi, ponieważ istnieje możliwość jej zanieczyszczenia w instalacji wewnętrznej odbiorcy" skarżąca podkreśla, że organ nie bierze w ogóle pod uwagę jej wyjaśnienia podanego w odwołaniu, dotyczącego ochrony wodociągowej instalacji wewnętrznej. Twierdzenie PWIS przyjmuje z góry możliwość zanieczyszczenia wody na kilku metrach bieżących przyłącza, podczas gdy praktyka gospodarki wodą nie notuje w ogóle takich przypadków. Przecież nawet w prawie karnym stosuje się zasadę domniemania niewinności. Tu jest odwrotnie. W takiej sytuacji zdaniem skarżącej inspekcja sanitarna może na własny koszt i ryzyko pobierać próbki wody, a tylko w przypadkach złych wyników nakazać wykonanie czyszczenia przyłącza i pokrycie kosztu badania wody.

Także powoływanie się PWIS w uzasadnieniu na Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności (Dz. U. 21 poz. 186) - § 10 pkt 1 jest zdaniem skarżącej nietrafne. Rozporządzenie jest instrukcją sposobu prowadzenia kontroli przez służby sanitarne. Trudno natomiast tym przepisem zobowiązać skarżącą do przeprowadzenia badania wody, szczególnie w kontekście stanu prawnego podanego powyżej.

W skardze skarżąca podała także, że sklep spożywczy "Z" prowadzi od grudnia 2000 r. na podstawie pozytywnej decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr (...) z dnia (...).2000 r. Do uzyskania ww. decyzji przeprowadzone zostało m.in. pełne badanie wody, co w sytuacji nowej instalacji było normalnym. Decyzja pozwala na obrót pełnym asortymentem artykułów spożywczych, w tym również mięsem i wędlinami. Faktycznie sprzedaży mięsa i wędlin nie prowadzi, a woda służy tylko do celów gospodarczych. Przyłącze wody i instalacja wewnętrzna nie uległy zmianie od czasu uruchomienia, stąd świadectwo badania wody jest, zdaniem skarżącej, aktualne. Sklepik ma 30 m2 powierzchni i wyposażony jest w: ubikację, 2 umywalki, 1 zlewozmywak dwukomorowy. Konkurencja hiper-i super-marketów powoduje, że utargi są coraz mniejsze, a średniomiesięczny dochód netto w 2003 r. wyniósł zaledwie (...) zł. Sklepik prowadzi skarżąca pomimo że jest emerytką, gdyż stanowi on dla niej i męża rodzaj terapii przeciwdepresyjnej, a chciałaby, aby dochód z tego działania mógł pokrywać koszt zakupu niezbędnych leków. Niemniej wobec braku możliwości dopłacania do sklepu z dniem (...) b.r. musiała zwolnić pracownika, który zatrudniony był na 1/2 etatu. Nakaz badania wody, którego koszt wynosi około (...) zł to koszt miesięcznej pracy skarżącej i męża. Za rok 2003 koszt zużycia wody wyniósł (...) zł, co stanowi 42,9% potencjalnego kosztu jej badania. Skarżąca podkreśla też, że nie wie dlaczego badanie wody ma przeprowadzić do końca sierpnia, a nie np: grudnia czy maja. Również zarządzenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego "Przedłożyć aktualny wynik badania wody", utrzymane w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, choć wydane jej zdaniem bezprawnie, nie precyzuje zakresu nakazanego badania wody, które to określenie sprawiałoby choć pozory legalności, inny bowiem winien być zakres badania wody dla przetwórni, które wodę używają do wyrobu produktów spożywczych (masarnie, piekarnie), a inny dla sklepiku, który używa jej do zmywania posadzek czy półek. Od zakresu zaś badania wody zależy koszt tego badania.

W związku z wykazaną bezprawnością działania w zakresie objętym skargą, skarżąca prosi o anulowanie decyzji I i II instancji jako wydanych bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, produkcję żywności, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych składników żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością lub obrót nimi wolno prowadzić, jeżeli zostaną spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością będzie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Przestrzeganie właściwej jakości zdrowotnej żywności i zasad higieny w procesie produkcji i obrotu żywnością jest - zgodnie z art. 28 cyt. wyżej ustawy - zapewnione przez kontrolę wewnętrzną. Obejmuje ona m.in. czynności niezbędne do sprawdzenia przestrzegania warunków i zasad higieny w celu zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z tymi artykułami w toku produkcji, obrotu, przechowywania (art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy). Jakość wody przeznaczonej do celów spożywczych i gospodarczych używanej w kontakcie z artykułami spożywczymi w produkcji i w obrocie środkami spożywczymi wchodzi w zakres kontroli wewnętrznej.

Zgodnie z przepisem § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad produkcji w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających żywność do obrotu (Dz. U. Nr 6, poz. 77), kontrola wewnętrzna w zakresie przestrzegania zasad higieny obejmuje ocenę jakości wody stosowanej w procesie produkcji. Czynności te są dokumentowane przez zakład (§ 8).

Zgodnie z treścią § 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19.12.2002 w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych zakładów i wymagań dotyczących higieny w procesie produkcji i w obrocie artykułami oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami (Dz. U. Nr 234, poz. 1979) - produkcje artykułów oraz obrót nimi prowadzi się w sposób zapewniający na wszystkich etapach bezpieczeństwo i właściwą jakość zdrowotną żywności. Kwestie zaopatrzenia w wodę reguluje § 23 ww. rozporządzenia.

Z kolei z przepisu § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności (Dz. U. Nr 21, poz. 186) - oceny prawidłowości prowadzenia dokumentacji i zapisów dotyczących realizacji zasad dobrej praktyki higienicznej dokonuje się m.in. na podstawie kontroli aktualności i prawidłowości badania wody, na podstawie wyników tych badań.

W podanych wyżej przepisach prawa znajduje umocowanie do nałożenia przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązku przeprowadzenia przez zakład produkujący lub wprowadzający do obrotu żywność badania wody używanej do celów gospodarczych i potwierdzenia jej jakości wynikami badań laboratoryjnych.

Z powyższych też względów, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przytoczoną przez skarżącego argumentację na dowód niewłaściwego zastosowania przepisów prawa i bezprawne działanie w zakresie nałożonego obowiązku uznał za nietrafną i jej nie podzielił.

Zauważono nadto, że fakt korzystania z doprowadzenia wody z wodociągu nie daje pełnej gwarancji jej przydatności do używania gospodarczego w obrocie artykułami spożywczymi, bowiem istnieje realna możliwość jej zanieczyszczenia w instalacji wewnętrznej odbiorcy. W trakcie dystrybucji jakość wody pod względem bakteriologicznym może ulec pogorszeniu, bakterie grupy coli i inne mogą pojawić się w wodzie która uległa wtórnemu zanieczyszczeniu po opuszczeniu stacji uzdatniania w wyniku rozwoju bakterii w osadach wewnątrz przewodów doprowadzających wodę do odbiorcy lub na nieodpowiednich materiałach będących w kontakcie z wodą (np. uszczelki, wykładziny rur, tworzywa sztuczne stosowane w rurach i zaworach czerpalnych). Wewnętrzna korozja rur i armatury ma bezpośredni wpływ na stężenie niektórych składników wody, dla których zostały ustalone limity i może prowadzić do pogorszenia jakości wody pod względem chemicznym lub mikrobiologicznym.

Pismem z dnia (...).2005 r. skarżąca T.C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie bez wzywania stron. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na wezwanie Sądu wyraził zgodę na skierowanie sprawy ze skargi T.C. do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 i nast. ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec zatem braku wniesienia przez inne strony postępowania, w ustawowym terminie, żądania przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie, rozpoznano ją w trybie uproszczonym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ograniczono się do wskazania jedynie podstaw procesowych, tj. art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jeżeli natomiast chodzi o materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, dopiero z uzasadnienia decyzji zdaje się wynikać, że stanowią ją § 10 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności oraz § 5 i § 8 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających żywność do obrotu. Brak powołania podstawy prawnej decyzji stanowi istotny brak formalny decyzji, naruszając art. 107 § 1 k.p.a.

Należy również stwierdzić, że w zakresie materialnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istnieje niewyjaśniona przez organ niespójność pomiędzy zaskarżoną decyzją, a decyzją organu I instancji. Organ I instancji bowiem powołał się na art. 27 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia z 11 maja 2001 r., art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych zakładów i wymagań dotyczących higieny w procesie produkcji i w obrocie artykułami oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z tymi artykułami, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i metod wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej żywności i przestrzegania zasad higieny w procesie produkcji w zakładach produkujących lub wprowadzających żywność do obrotu oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności.

Wadą jest także niewskazanie dokładnie przepisów tych aktów prawnych, które organ uwzględnił rozstrzygając niniejszą sprawę, nieprawidłowe jest bowiem ograniczenie się jedynie do wskazania ogólnie ustaw lub rozporządzeń.

Zastrzeżenia budzą również niewystarczające uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wskazał jedynie, że "stwierdzony brak aktualnego wyniku badania wody i nieprawidłowe, brudne ściany w sali sprzedaży naruszają cytowane przepisy (...) w tych okolicznościach zachodzi uzasadniona konieczność wykonania wszystkich zarządzeń z decyzji. Nie można uznać, że uzasadnienie to w sposób pełny i przekonywujący uzasadnia treść dokonanego rozstrzygnięcia. Równie lapidarne jest orzeczenie decyzji organu II instancji.

W odniesieniu do uzasadnienia decyzji organu II instancji należy zgodzić się także z zarzutem skargi, że argumentacja uzasadnienia jest niezrozumiała. Odwołano się do bowiem do przepisów adresowanych nie do skarżącej, lecz do organów przeprowadzających kontrolę, a dotyczących sposobu i podstaw jej przeprowadzenia (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie przeprowadzania urzędowej kontroli żywności), jak również do obowiązków dotyczących zakładów, które używają wody do produkcji środków spożywczych, podczas gdy skarżąca nie produkuje środków spożywczych a jedynie prowadzi zakład dokonujący obrotu tymi środkami.

Z treści zatem decyzji obu instancji i ich uzasadnień nie wiadomo dokładnie, na jakiej podstawie i z jakich powodów organ administracyjny wydał tej treści rozstrzygnięcie.

Mając powyższe to na uwadze należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" stanowiąc podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Dodatkowo podnieść należy, że w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia prawa materialnego. Organy administracyjne nieprecyzyjnie, niespójnie i błędnie wskazują różne podstawy prawne swego rozstrzygnięcia. Żaden z przywołanych przez organy administracyjne przepisów wprost nie umożliwia nałożenia na stronę obowiązku przeprowadzenia badań wody. Dodatkowo Sąd zauważa, że do dnia (...).2003 r. obowiązywało Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami dodatkowymi dozwolonymi, którego § 7 ust. 3 stwierdzał, że przydatność wody używanej w zakładzie wprowadzającym artykuły spożywcze do obrotu powinna być potwierdzona wynikami badań laboratoryjnych które powinny być przechowywane w dokumentacji zakładu i udostępniane organom nadzoru sanitarnego. Przepis ten już nie obowiązywał w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Nawet jednak w czasie obowiązywania tego przepisu przyjmowano, że z przepisu tego wynikał jedynie obowiązek przechowywania i udostępniania wyników badania wody przez podmiot prowadzący zakład, natomiast szczegółowe reguły dotyczące tego, kto takie badania przeprowadza i kto ponosi ich koszty regulowała ustawa z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Z art. 4 pkt 3 tej ustawy wynikało i nadal wynika, że kontrola przestrzegania przepisów określających warunki higieniczne i zdrowotne w zakresie sprzedaży żywności pozostaje w zakresie bieżącego nadzoru sanitarnego, a więc że obciąża to organy Inspekcji Sanitarnej, natomiast z art. 36 ust. 2 wynikało i wynika nadal, że nie pobiera się opłat za badania w ramach nadzoru bieżącego, jeżeli w ich wyniku nie stwierdzono naruszenia wymagań sanitarnych. Cytowane przepisy o nadzorze bieżącym znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem z treści protokołu kontroli z dnia (...).2004 r. znajdującego się w aktach sprawy wyraźnie wynika, że przeprowadzona w dniu (...).2004 r. kontrola była przeprowadzana na postawie art. 4 i art. 25 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Rozstrzygnięcie w sprawie braku możliwości wykonywania decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia, uwzględniając przy wydawaniu tego rozstrzygnięcia zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero takie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.