Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 23 czerwca 2004 r.
III SA/Kr 414/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 marca 2004 r. Nr (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: skargę odrzucić

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2003 r. z powołaniem na upoważnienie Prezydenta Miasta Oświęcimia, Dyrektor Zarządu Budynków Mieszkalnych w Oświęcimiu orzekł o przyznaniu W. K. dodatku mieszkaniowego.

Rozpatrując odwołanie M. i W. K. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, opisaną w sentencji postanowienia decyzją z dnia 15 marca 2004 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia z powołaniem na przepisy art. 39 ust. 1 i ust. 4 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j. z 20-01 Dz. U. Nr 142, poz. 1591) wskazano, że upoważnienie dla organu wykonawczego jednostki pomocniczej oraz organów jednostek i podmiotów utworzonych (w celu wykonywania zadań - art. 9 ust. 1 ustawy) do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej może być udzielone przez radę gminy, a nie jej organ wykonawczy, stąd decyzję wydał organ niewłaściwy co uzasadniło rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oznaczoną jako skarga "Gminy Miasta Oświęcim reprezentowanej przez Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych" złożył pełniący obowiązki Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych. W skardze zakwestionowano przesłanki rozstrzygnięcia powołując się na Uchwałę Rady Miejskiej w Oświęcimiu z 14 grudnia 1994 r. uprawniającą (§ 1 ust. 1 pkt 2) Dyrektora Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Oświęcimiu do wydawania w imieniu Prezydenta Miasta Oświęcimia decyzji administracyjnych w sprawach dodatków mieszkaniowych i na uchwałę Rady Miejskiej przekształcającą MZGKiM w Zarząd Budynków Mieszkalnych oraz nadającą statut tej jednostce organizacyjnej Miasta Oświęcimia.

Skarga powołuje się także na udzielone dnia 22 listopada 2002 r. pełnomocnictwo przez Prezydenta Miasta Oświęcimia Dyrektorowi Zarządu Budynków Mieszkalnych a umocowujące Dyrektora ZBM do "wszelkich czynności nie przekraczających zwykłego zarządu związanych z działalnością ZBM".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż wnoszący skargę organ I instancji nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skargę czyni niedopuszczalną.

Zarzucono także, że nie zostało wykazane, iż Prezydent Miasta Oświęcimia udzielił pełnomocnictwa Dyrektorowi Zarządu Budynków Mieszkalnych Oświęcimiu do reprezentowania Miasta w tej sprawie Wskazano, że pełnomocnictwo w takim zakresie nie wynika także z powołanej uchwały Rady Miejskiej Oświęcimia z dnia 14 grudnia 1994 r. oraz pełnomocnictwa z 22 listopada 2002 r. udzielonego innemu Dyrektorowi ZBM p. S. B.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym wniesienia skargi, jak każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Według § 2 uprawnionych do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powyższe regulacje oznaczają, że jeśli nie zachodzi sytuacja określona w § 2 to o dopuszczalności wniesienia skargi przez podmioty inne niż te, które wyczerpująco oznacza § 1 in fine decyduje przymiot interesu prawnego.

Zaskarżona decyzja zapadła pod rządem ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 tej ustawy organem uprawnionym do wydawania decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Krąg podmiotów, które upoważnić może wójt do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu, określa przepis art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591) stanowiąc, ze wójt, (burmistrz, prezydent miasta) upoważnić może swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych.

Natomiast przepis art. 39ust. 4 przewiduje, że do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy upoważnić może również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1.

Właśnie na przeoczeniu przez organ odwoławczy tego upoważnienia oparta jest skarga. Upoważnienie ewentualne Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych przez Radę Gminy do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie dodatków mieszkaniowych, nie oznaczało jednak umocowania do reprezentowania Gminy, a tylko umocowanie do załatwiania w drodze decyzji spraw, dla których z mocy ustawy organem uprawnionym jest wójt. Umocowany zatem Dyrektor Zarządu Budynków Mieszkalnych miał w zakresie umocowania przymiot organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a.

Wyjaśnione już zostało w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z 9 stycznia 2001 r. III RN 189/01 - OSNP 2002/8/171, z 8.10.2002 III RN 177/01 OSNP 2003/20/479 czy wyrok z dnia 7.06.2001 III RN 104/00 OSNP 1/2002/4), że wójt gminy w zakresie w jakim wydaje decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, działa w granicach własnych ustawowo przyznanych mu kompetencji, nie zaś w granicach interesu prawnego gminy, a jako organ gminy nie ma i nie może mieć własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi. Stanowisko takie przyjęte jest także w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie NSA - z dnia 16.12.2003 II SA/Kr 2259/03 czy z 20.12.2002 II SA/Kr 3146/02) Identyczna sytuacja zachodzi, gdy w zakresie przysługującej wójtowi kompetencji do załatwiania spraw indywidualnych w sprawach z zakresu administracji publicznej upoważniony jest w trybie szczególnym (art. 39 ust. 4) inny podmiot określony w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Nie może zatem budzić wątpliwości, iż Dyrektorowi Zarządu Budynków Mieszkalnych jako umocowanemu organowi jednostki pomocniczej gminy do wydawania decyzji w sprawach dodatków mieszkaniowych, nie służy interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję organu wyższego stopnia rozstrzygającą o decyzji tego dyrektora wydanej w charakterze organu I instancji.

Nie jest natomiast wyłączone, iż interes prawny we wniesieniu skargi na taką decyzję służyć może gminie.

Wprawdzie skarga określa jako podmiot wnoszący skargę właśnie "Gminę Miasta Oświęcim" jednakże nie odwołuje się do jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, które przydawałyby Gminie Miasta interes prawny we wniesieniu skargi, rozumiany jako wynikającą z prawa materialnego moc kształtowania stosunku administracyjnego będącego przedmiotem rozstrzygnięcia organu gminy załatwiającego sprawę indywidualną z zakresu administracji publicznej.

Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że w znajdujące się w aktach administracyjnych uchwały Rady Miasta i pełnomocnictwo Prezydenta Miasta nie mogą stanowić umocowania pełniącego obowiązki Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych do reprezentowania Gminy Miasta Oświęcimia w tej sprawie. Nie wynika takie umocowanie także z przepisów powołanej ustawy o samorządzie gminnym.

Z tych względów skarga w istocie ma charakter skargi wniesionej nie przez Gminę Miasta Oświęcim reprezentowaną przez Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych, lecz charakter skargi Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych jako organu wykonawczego jednostki organizacyjnej gminy, umocowanego do wydawania decyzji w sprawie dodatków mieszkaniowych.

Taka skarga ulega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji