Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 21 marca 2006 r.
III SA/Kr 363/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (sprawozdawca).

Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel, WSA Elżbieta Kremer.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na orzeczenie (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia 9 stycznia 2004 r. Nr: (...) w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i ukarania karą dyscyplinarną s k a r g ę o d d a l a

Uzasadnienie faktyczne

Orzeczeniem Nr (...) z dnia 14 stycznia 2004 r. do (...) Komendant Miejski Policji w K. po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko komisarzowi W. W. - specjaliście Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji II w K. obwinionemu o to, że: "w dniu (...) maja 2003 r. nie wykonał polecenia wynikającego z Decyzji (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) maja 2003 r. w sprawie wprowadzenia w tym dniu od godz. 8.00 dwunastogodzinnego systemu służby policjantów garnizonu małopolskiego, celem zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa małopolskiego, w związku z działaniami "Prezydent" oraz zagwarantowania pełnej mobilności biorących w nich udział sił i środków, gdyż w tym dniu w godzinach 8.00 - 17.00 nie przebywał w miejscu zamieszkania oraz spożywał alkohol, przez co wprowadził się w stan uniemożliwiający ewentualne podjęcie zadań służbowych, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.)" -uznał W. W. winnym powyższego czynu i na podstawie art. 134 pkt 1 cyt. ustawy o Policji wymierzył za to karę dyscyplinarną nagany.

Na uzasadnienie podano, że w związku z wizytą w Krakowie w dniu 30 maja 2003 r. Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej - (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał Decyzję nr (...) z dnia (...) maja 2003 r. w sprawie wprowadzenia dwunastogodzinnego systemu pracy dla policjantów garnizonu małopolskiego, w której zobowiązał wszystkich policjantów jednostek organizacyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. do przebywania po godzinach pracy w miejscu zamieszkania. Stosownie do polecenia, z treścią tej Decyzji zapoznał się kom. W. W.- dyżurny Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji II w K., co potwierdził własnoręcznym podpisem na stronie drugiej decyzji (k. 34 - 35 akt postępowania dyscyplinarnego). W dniu (...) maja 2003 r. W. W. razem z sierż. szt. K. F. zaraz po godzinie 8.00 udali się lokalu "(...)" w pobliżu komisariatu, gdzie spożywali alkohol w postaci piwa (po ok. 4 półlitrowe butelki na osobę). Następnie policjanci taksówką udali się na ul. (...) do salonu tatuażu, gdzie W. W. w ciągu 2-3 godzin wykonywał sobie tatuaż. Po wyjściu z salonu tatuażu obaj policjanci udali się do pubu piwnego na skrzyżowaniu ul. (...) i (...), gdzie w dalszym ciągu spożywali alkohol w postaci piwa do godziny 17.00, kiedy to zostali zatrzymani i przewiezieni do Komendy Miejskiej w K. w związku z czynem dokonanym z telefonu komórkowego będącego w tym dniu w użytkowaniu sierż. szt. K. F., a W. W. został obwiniony także o to, że "w dniu (...) maja 2003 r. w K. wprowadził w błąd Policję poprzez fałszywe zawiadomienie telefoniczne o podłożonym na terenie Dworca Kolejowego PKP w K. ładunku wybuchowym, przez co wywołał niepotrzebne czynności kompetentnych służb, tj. Policji, Straży Pożarnej, Pogotowia Ratunkowego i Straży Ochrony Kolei, czym naruszył art. 66 § 1 kodeksu wykroczeń".

Organ I instancji na poparcie tych twierdzeń powołał m.in. dowody z dokumentów zalegających w aktach postępowania dyscyplinarnego oraz jednoznaczne zeznania świadków - podkom. J. F. (podkom. Sekcji Kryminalnej KMP w K.), sierż szt. K. F. i mł. insp. M. P. (Komendanta Komisariatu Policji II w K.). Jako podstawę prawną podano art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.).

W odwołaniu na powyższe orzeczenie W. W. wniósł o uchylenie tego orzeczenia i o uniewinnienie go od stawianego zarzutu. Odwołujący się zarzucił, że orzeczenie dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., albowiem podpisał je w zastępstwie Komendanta Miejskiego Policji w K. - jego I Zastępca, który winien powołać się na przepis uprawniający go do takiego podpisu. Zarzucił, że Decyzja (...) Komendanta Policji w K. z dnia (...) maja 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (bez podstawy prawnej) oraz nie dotyczyła go bezpośrednio, gdyż miał udzielony w tym dniu dzień wolny. Zarzucił także, że (...) Komendant Wojewódzki Policji w K. nie jest uprawniony do wydawania zarządzeń określających gdzie i w jaki sposób jego podwładni będą spędzać czas wolny. W odwołaniu stwierdził, że nie zostało mu udowodnione pozostawanie pod wpływem alkoholu w dniu (...) maja 2003 r., gdyż - jego zdaniem

2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wykonania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2, (...) ".

"Art. 132a. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi,

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. "

Mając powyższe na względzie - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy stwierdzić, że organy administracyjne przeprowadziły prawidłowo postępowanie w niniejszej sprawie i prawidłowo zastosowały obowiązujące ich przepisy. Skoro Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w niniejszej sprawie przez organy administracyjne - przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.