Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 2 marca 2006 r.
III SA/Kr 325/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec.

Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek, NSA Grażyna Danielec (Spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2006 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody (...) z dnia 19 lutego 2004 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej H. G. kwotę 355,- (trzysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 19 lutego 2004 r. Nr (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) grudnia 2003 r. Nr (...) orzekającej o odmowie wymeldowania A. G. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. N. (...) w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji odmówił wymeldowania A. G. z pobytu stałego z lokalu nr (...) przy ul. N. (...) w K. z uwagi na fakt, iż wyżej wymieniony nie opuścił w sposób trwały przedmiotowego lokalu, wprawdzie sporadycznie, ale w nim przebywa oraz, że ma dostęp do mieszkania, albowiem jest wpuszczany do tego lokalu przez H. G. Od powyższej decyzji do Wojewody (...) odwołanie złożyła H. G. Odwołująca podnosi, iż wydana decyzja jest niesprawiedliwa i domaga się jej weryfikacji. Twierdzi, że mąż - A. G. nie mieszka w przedmiotowym lokalu oraz nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania, nie łoży też żadnych kwot na utrzymanie rodziny. Kilka lat temu w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały. Jest właścicielem domu w N. i swoje życie skoncentrował poza mieszkaniem nr (...) przy ul. N. (...) w K. W dalszej części odwołania H. G. przyznaje jednak, iż A. G. po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania o jego wymeldowanie po kilkuletniej nieobecności pojawił się w tym lokalu i do tego lokalu przychodzi. Wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przesłuchanie zawnioskowanych w odwołaniu świadków na okoliczność niezamieszkiwania A. G. w lokalu, który poprzednio zajmowali tj. przy ul. B. (...) w K. jak i obecnie w zajmowanym lokalu. Organ II instancji rozpatrując sprawę w wyniku złożonego odwołania, podniósł, że wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego w obecnie obowiązującym stanie prawnym w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych może nastąpić, gdy: 1/ osoba opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo 2/ gdy osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Zaznacza przy tym organ, że opuszczenie lokalu musi być dobrowolne i nie może nosić znamion przymusu. Dalej organ podnosi, że z akt sprawy wynika, że lokal przy ul. N. (...) w K. został przydzielony H. i A. G. w 1999 r. i wyżej wymienione osoby są na równych prawach najemcami przedmiotowego lokalu (karta nr 1-6 akt). W oparciu o ustalenia wykazane zostało, że A. G. nie opuścił w sposób trwały lokalu nr (...) przy ul. N. (...) w K. Przed organem I instancji w dniu (...) listopada 2003 r. - wnioskująca o wymeldowanie H. G. do protokołu zeznała, że maż A. G. nie mieszka w lokalu przy ul. N. (...) w K. Opuścił przedmiotowe mieszkanie kilka lat temu zabierając z niego wszystkie rzeczy osobiste. Wyjaśniła także, że mąż nie posiada kluczy do mieszkania, albowiem sama osobiście odebrała je A. G., gdyż nie dokładał się do żądnych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Oświadczyła również, iż mąż wcześniej przychodził do tego mieszkania w celach odwiedzin, a ostatnio przyszedł w asyście policji i pozostał w tym mieszkaniu na noc (karta 11 akt). W trakcie rozprawy administracyjnej, która odbyła się przed organem I instancji w dniu (...) grudnia 2003 r. H. G. podtrzymała wyżej złożone wyjaśnienia. Dodała natomiast, że A. G. od czasu do czasu przychodzi do tego lokalu, pozorując zamieszkiwanie, pozostaje w tym mieszkaniu kilka godzin, a następnie z niego wychodzi, zdarza się też, że w mieszkaniu tym pozostaje na noc. Nie zaprzecza, że wpuszcza do mieszkania męża jak przyjdzie. H. G. oświadczyła, iż złożyła pozew do sądu o rozwiązanie małżeństwa. Podtrzymała jednak wniosek o wymeldowanie męża - A. G. z przedmiotowego lokalu. Uważa też, że skoro mąż posiada własny dom i ma gdzie mieszkać oraz nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania to powinien być z tego lokalu wymeldowany (karta nr 29 akt). Fakt przebywania A. G. w lokalu przy ul. N. (...) w K. potwierdziła również słuchana do protokołu przed organem I instancji w dniu (...) grudnia 2003 r. mieszkająca w tym mieszkaniu córka - A. G. Wyjaśniła wówczas, iż ojciec A. G. wprawdzie kilka lat nie mieszkał w tym lokalu, ale od pewnego czasu do tego mieszkania przychodzi, pozostaje w nim jeden dzień, a później wyjeżdża, ale zdarza się, że w lokalu tym pozostaje na noc. Wyjaśniła także, że ojciec A. G. nie posiada w przedmiotowym lokalu żadnych rzeczy osobistych ani też kluczy od mieszkania (karta nr 20 akt). Fakt przebywania A. G. w lokalu przy ul. N. (...) w K. potwierdziła również kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji Komisariatu V w K. podczas, których to czynności kontrolnych funkcjonariusze Policji zastali A. G. w przedmiotowym mieszkaniu (karta nr 19 akt). W świetle powyższych wyjaśnień organ uznał, że A. G. nie opuścił w sposób trwały lokalu nr (...) przy ul. N. (...) w K. Wprawdzie nie posiada kluczy od przedmiotowego lokalu, gdyż klucze zostały Mu zabrane przez żonę H. G. to jednak jest do tego lokalu wpuszczany i może w tym lokalu przebywać - co potwierdzają obydwie strony postępowania. W tej sytuacji nie można uznać, że nastąpiło opuszczenie bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cyt. Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniesione w złożonym przez Panią H. G. odwołaniu argumenty nie mogą skutkować zmiany przedmiotowej decyzji. Fakt opuszczenia w sposób trwały lokalu mieszkalnego musi zostać stwierdzony ponad wszelką wątpliwość. W niniejszym przypadku tak nie jest. Okoliczności przebywania Pana A. G. w lokalu nr (...) przy ul. N. (...) w K. zostały szczegółowo wyjaśnione w trakcie toczącego postępowania. Jak długo Pan A. G. będzie miał dostęp do tego lokalu i będzie w tym lokalu przebywał tak długo wymeldowanie wyżej wymienionego na podstawie decyzji administracyjnej w oparciu przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nastąpić nie będzie mogło. Również zarzut zawarty w odwołaniu - któremu organ odwoławczy w pełni daje wiarę - że wcześniej Pan A. G. nie zamieszkiwał w przedmiotowym mieszkaniu nie może być uwzględniony i nie może powodować zmiany decyzji, albowiem wydając decyzję w przedmiocie wymeldowania nie bierze się pod uwagę faktu, że w przeszłości osoba w lokalu nie zamieszkiwała, gdyż orzeka się na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. Organ odwoławczy odstąpił również od przesłuchania zawnioskowanych przez Wymienioną wyżej w odwołaniu świadków, albowiem przesłuchanie tych osób w świetle wyjaśnień H. G., że od pewnego czasu wpuszcza do przedmiotowego lokalu męża nie wniesie nic nowego do sprawy, ani też nie spowoduje uchylenia, ani zmiany zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę wziął również pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającego, że art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP, co oznacza, że orzekając zarówno o zameldowaniu jak i o wymeldowaniu organy administracji państwowej nie badają kwestii uprawnień strony do lokalu. W przedmiotowej sprawie orzekając o odmowie wymeldowania Pana A. G. badana była jedynie przesłanka dotycząca opuszczenia lub nie miejsca pobytu stałego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła H. G.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez ustalenie, że A. G. mieszka w przedmiotowym lokalu, podczas, gdy faktycznie od wielu lat już w nim nie mieszka, a jedynie czasem przychodzi. Zarzuciła, że organy pominęły dowód z zeznań zawnioskowanych świadków przez co nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako jedną z przesłanek do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.

W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.

Z zebranego materiału dowodowego nie wynika wprost aby A. G. faktycznie mieszkał w K. przy ul. N. (...). W tym przedmiocie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Z przeprowadzonej przez Policję dyscypliny meldunkowej wynika, co prawda, że w przedmiotowym lokalu zastano A. G. Jednakże z tego samego pisma Policji wynika, że sąsiadki oświadczyły, że w przedmiotowym mieszkaniu widują tylko kobietę z córkami, a nigdy nie widziały mężczyzny.

Do tej okoliczności nie ustosunkował się ani organ I ani II instancji, odmawiając przesłuchania tych osób w charakterze świadków. Również zeznania córki stron potwierdzają fakt, że ojciec nie mieszka z nimi, a jedynie czasami przychodzi do tego mieszkania, zresztą wpuszczany przez wnioskodawczynię, gdyż nie posiada kluczy od lokalu.

Stwierdzić należy, iż nie zostało w sposób jednoznaczny ustalone czy A. G. faktycznie mieszka w przedmiotowym lokalu, co musiało skutkować uchyleniem decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie wszystkich zawnioskowanych dowodów i dokonanie ich oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ winna być swobodna, lecz nie dowolna.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.