Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2007626

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 10 marca 2016 r.
III SA/Kr 283/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w dniu 10 marca 2016 r. w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2015 r. znak: (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2015 r. znak: (...) R. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, ponieważ konieczność zapłaty kwoty 24.000 zł negatywnie wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, a może nawet spowodować konieczność jej likwidacji. Podkreślono, że skarżący nie dysponuje środkami wystarczającymi do zapłaty nałożonej kary. Do wniosku załączono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2014, wyrok dotyczący obowiązku alimentacyjnego skarżącego, umowę leasingu z 19 września 2014 r. zawartą przez skarżącego, umowę kredytu mieszkaniowego z 27 października 2006 r., której stroną jest R. K., opiewającą na kwotę 220.000 zł oraz umowę o kredyt inwestycyjny z 25 stycznia 2008 r. na kwotę 90.000 zł. Ponadto we wniosku powołano się na postanowienie WSA w Rzeszowie z 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 650/15, którym wstrzymano wykonanie decyzji nakładającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04).

Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego, skoro zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Tymczasem, w ocenie Sądu, w badanej sprawie takie okoliczności nie zostały przez skarżącego wskazane, a tym samym należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (tak NSA w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto wskazać trzeba, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło.

Zdaniem Sądu sytuacja finansowa skarżącego nie została w wystarczający sposób zobrazowana. Nadesłano jedynie zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2014, z którego wynika, że z prowadzonej pozarolniczej działalności skarżący uzyskał przychód w wysokości przekraczającej jeden milion złotych, który to przychód został zredukowany podatkowo przez wysokie i również przekraczające milion złotych koszty uzyskania przychodów. Sąd uznał, że przedstawione przez skarżącego dane nie pozwalają na rzetelna ocenę tego, czy w dacie orzekania w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie podano żadnych informacji dotyczących dochodów uzyskiwanych przez skarżącego w 2015 r., czy też posiadanych przez niego środkach pieniężnych. Tylko dysponując takimi danymi, Sąd mógłby prawidłowo ocenić, czy zapłata kwoty 24.000 zł grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za mało wiarygodne Sąd uznał twierdzenie zawarte we wniosku, że prowadzona przez skarżącego działalność nie przynosi żadnych dochodów. Zauważyć należy, że instytucje finansowe zawarły ze skarżącym umowy leasingu na samochód o wartości przekraczającej 30.000 zł, udzieliły mu kredytu mieszkaniowego z miesięczną rata wynoszącą około 1.300 zł, a także udzieliły skarżącemu kredytu inwestycyjnego. Zatem na dzień zawarcia tych umów zdolność skarżącego do spłaty zaciągniętych zobowiązań został oceniona pozytywnie. Natomiast we wniosku o wstrzymanie skarżący nie podał żadnych konkretnych danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową.

Skoro więc skarżący przedstawił swoją sytuację finansową w sposób niepełny, to nie można było zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody i jaki poniósłby uszczerbek w wyniku ewentualnego egzekwowania przez organ określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw, by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić trzeba, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wyjaśnić też trzeba, że z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez skarżącego do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Jak bowiem wskazano powyżej, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonania decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie - jak już wyżej podano-skarżący okoliczności takich nie wykazał.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.