Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 17 stycznia 2006 r.
III SA/Kr 266/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski.

Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca, NSA Wiesław Kisiel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Zakładu Energetycznego (...) S.A. w (...) na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) 2004 r. Nr: (...) w przedmiocie nałożenia obowiązków sanitarnych

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji,

II.

orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane,

III.

zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) na rzecz strony skarżącej "(...)" Spółka Akcyjna w (...) kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) 2003 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w (...) nakazał w punkcie I zapewnić umywalkę do mycia rąk w gabinecie stomatologicznym i umywalkę i zlewozmywak w pokoju śniadań do dnia (...) 2004 r., zaś w punkcie III dostosować obiekt do wymogów rozporządzenia MZiOS z 21 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej w terminie do (...).2004 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 27 ust. 1 Ustawy o Inspekcji Sanitarnej i art. 104 k.p.a., w uzasadnieniu zaś powołano się ogólnie na naruszenie przepisów ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej.

Od decyzji tej wniósł odwołanie Zakład Energetyczny (...) S.A. w (...) zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i 3 oraz art. 6, 7, 8, 9 i 11 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia (...)2004 r., nr (...), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. punktu II i w jego miejsce zarządził wygospodarować pomieszczenie na składzik. Jako podstawę prawną powołano art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu ogólnie (bez wskazywania konkretnych artykułów) powołano przepisy prawne stanowiące podstawę prawną do nałożenia poszczególnych obowiązków sanitarnych.

W skardze na tę decyzję Zakład Energetyczny (...) S.A. w (...) kwestionując zasadność nałożonych na niego obowiązków powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wskazano, ze wymogi nałożone zaskarżoną decyzją wynikają z obowiązujących przepisów prawnych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Jak wynika z przedłożonego do akt odpisu z KRS, następcą prawnym skarżącego Zakładu Energetycznego (...) S.A. w (...) jest (...) Spółka Akcyjna w (...)

Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w sposób prawidłowy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powołano się w niej na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., z którego wynika kompetencja organu odwoławczego do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy. Tymczasem zaskarżona decyzja uchyla w części decyzję organu I instancji. Nieprawidłowe jest też samo wyrzeczenie decyzji, organ administracyjny bowiem uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej punktu II (mylnie zresztą oznaczonego, bo w decyzji I instancji nie ma punktu I) i w tym zakresie orzekł merytorycznie, natomiast brak w decyzji wyraźnej formuły o utrzymaniu w mocy pozostałej części decyzji. Już zatem z tego powodu należy uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów procesowych (art. 138 k.p.a.). Należy też podkreślić, że w zaskarżonej decyzji ograniczono się do wskazania jedynie podstaw procesowych, tj. art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej oraz przywołanego już art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak natomiast powołania materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji. Brak zaś powołania podstawy prawnej stanowi istotny brak formalny decyzji, naruszając art. 107 § 1 k.p.a. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wymieniono różne akty prawne, z których zdaniem organu wynikają obowiązki nałożone decyzją, niemniej jednak organ ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania tych aktów bez powołania konkretnych przepisów, czego nie można uznać za prawidłowe i wystarczające.

Analogiczne braki w zakresie podstawy prawnej zawiera też decyzja organu I instancji. W podstawie prawnej ograniczono się jedynie do powołania podstawy prawa procesowego, natomiast w uzasadnieniu jedynie ogólnie wskazano na naruszenie przepisów ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej. Także zatem decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a.

Zastrzeżenia budzą również niewystarczające uzasadnienia decyzji organu I i II instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie organu I instancji jest zaledwie jednozdaniowe, organ ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania dwóch aktów prawnych. W żaden sposób nie można uznać, że uzasadnienie to w sposób pełny i przekonywujący uzasadnia treść nałożonych decyzją obowiązków. Niewystarczające jest też uzasadnienie organu II instancji.

Z treści zatem decyzji obu instancji i ich uzasadnień nie wiadomo dokładnie, na jakiej podstawie i z jakich powodów organ administracyjny wydał tej treści rozstrzygnięcie. Co więcej, wobec przywołanych powyżej błędów w podstawie prawnej i treści zaskarżonej decyzji nie wiadomo nawet dokładnie jakie obowiązki i w jakim terminie ma skarżący wykonać.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" stanowiąc podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący wskazać podstawę prawną swego rozstrzygnięcia oraz należycie je uzasadnić, uwzględniając przy wydawaniu tego rozstrzygnięcia zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero takie rozstrzygnięcie będzie się nadawało do dokonania oceny jego zgodności z prawem materialnym.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty składają się: wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie (...) zł, koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie (...) zł oraz zwrot wpisu w kwocie (...) zł