III SA/Kr 262/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3064469

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2020 r. III SA/Kr 262/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner.

Sędziowie WSA: Bożenna Blitek, Maria Zawadzka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 grudnia 2019 r., nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z 30 grudnia 2019 r., nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z (...) 2019 r., nr (...), w sprawie wymierzenia kary pieniężnej M. C. (dalej: skarżąca) w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 13 kwietnia 2013 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w lokalu PUB "A" M. C., ul. F w M, stwierdzono dwa automaty do gry, z których jeden o nazwie CG był włączony i gotowy do gry. Nie stwierdzono żadnych informacji o numerach zezwoleń, świadectw rejestracji, nazwie właściciela. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu kontrolujący ustalili, że na powyższym automacie można prowadzić gry z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych.

Po przeprowadzonym postępowaniu, organ I instancji, uznając skarżącą za podmiot urządzający gry na przedmiotowym automacie, decyzją nr (...) z (...) 2015 r., wymierzył skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na jednym automacie poza kasynem gry, w wysokości 12 000 zł.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją nr (...) z dnia (...) 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. III SA/Kr 1108/15 skargę oddalił.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy, od wyroku I instancji skarżąca złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. II GSK 489/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż za przedwczesne należy uznać ustalenia organu, co do spełnienia przez skarżącą warunku podmiotu "urządzającego gry" na automacie i podlegania przez nią karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem NSA materiał dowodowy sprawy wymagał uzupełnienia. Sąd wskazał, że z faktu, iż skarżąca była właścicielem kontrolowanego lokalu, w którym ujawniono automat do gier oraz nie okazała organom umowy najmu/dzierżawy odnoszącej się do ujawnionego urządzenia, nie sposób wyprowadzić wniosku, że była ona podmiotem urządzającym gry na tym automacie.

W konsekwencji powyższego Naczelnik Urzędu Celno -Skarbowego, jako organ właściwy od 1 marca 2017 r. do wymierzania kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr (...) z dnia 24 września 2019 r., wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną decyzją z 30 grudnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia niniejszej kary administracyjnej i powołując się na treść art. 189g § 1 i art. 189h § 4 k.p.a. wprowadzonych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935.), dalej: "u.g.h" oraz dotychczasowy przebieg postępowania stwierdził, że ulega ona przedawnieniu 1 grudnia 2021 r.

Następnie powołując się na treść art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 6 ust. 1 i 4, art. 14 ust. 1oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) stwierdził, że skarżącą należy uznać za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry. Przede wszystkim wskazał, że skontrolowane urządzenie spełnia wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., co potwierdził to eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych. Ponadto stwierdził, że skarżąca umożliwiała w prowadzonym przez siebie lokalu rozgrywanie nielegalnych gier na automatach; nawiązała współpracę z osobami wstawiającymi nielegalne urządzenia do jej lokalu w celu uzyskania korzyści materialnej; wydzieliła miejsce w lokalu i udostępniła tę przestrzeń tak aby grający mogli swobodnie korzystać z nielegalnych urządzeń; włączała i wyłączała automat do zasilania; w przypadku jakichkolwiek awarii zobowiązała się niezwłocznie poinformować o tym dzierżawcę w formie telefonicznej. Zdaniem organu skarżąca osiągała też korzyści finansowe z tytułu dzierżawy lokalu pod automaty poprzez opłaty czynszowe. Uznano, że przez zobowiązanie o nie prowadzeniu działalności konkurencyjnej skarżącą należy traktować jako biorącą udział we wspólnym przedsięwzięciu z faktycznym dzierżawcą i właścicielem automatów. Organ odwoławczy podkreślił również, że za prawidłowością uznania skarżącej za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry przemawia treść wyroku Sądu Rejonowego, z dnia 30 czerwca 2015 r. w którym uznano skarżącą za winną popełnienia przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s., tj. tego, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. tj. od dnia zawarcia umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym do dnia 13 kwietnia 2013 r. tj. do dnia kontroli urządzała i prowadziła w Pubie "A" z siedzibą w miejscowości M przy ul. F nr (...), wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w szczególności bez wymaganego zezwolenia, gry o charakterze losowym na jednym automacie do gry o nazwie CG, bez numeru, bez jego uprzedniej rejestracji przez Naczelnika Urzędu Celnego (sygn. akt (...)). Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt (...) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła błędne ustalenie, ze skarżąca urządzała gry na automacie o nazwie CG poza kasynem gry w prowadzonym przez siebie lokalu, podczas gdy gry były urządzane przez kogoś innego. Zdaniem skarżącej ktoś inny był właścicielem tego automatu, wstawił go do lokalu, zajmował się nim, serwisował i czerpał z niego korzyści podczas gdy skarżąca wynajęła jedynie powierzchnię na ten automat w swoim lokalu i nie podejmowała żadnych czynności, które mogłyby zostać uznane za urządzanie gier na automatach. Za taką czynność zdaniem skarżącej nie może być uznane włączanie automatu do prądu i wyłączanie z sieci na koniec dnia gdyż jest to normalna czynność, którą wykonuje się z wszelką elektroniką gdy lokal zostaje zamknięty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową dokumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane po ponownym przeprowadzeniu postępowania na skutek wyroku NSA z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 489/17, którym to uchylono wyrok WSA w Krakowie z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1108/15 oddalający skargę skarżącej oraz uchylono decyzję organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku poczynił zalecenia co do konieczności uzupełnienia materiału dowodowego.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy zastosowały się do zaleceń NSA w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Ujawniono dodatkowo, że wyrokiem Sądu Okręgowego, wydział IV Karny Odwoławczy z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt (...) utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt (...). Wyrokiem tym skarżąca została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 107 k.k.s., tj. tego, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 13 kwietnia 2013 r. urządzała i prowadziła w Pubie "A" w M, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), w szczególności bez wymaganego zezwolenia, gry o charakterze losowym na 1 szt. automatu do gry o nazwie "CG" bez numeru, bez jego uprzedniej rejestracji przez właściwy organ celny, a tym samym niedopuszczonego do eksploatacji zgodnie z wymogami przepisu art. 23a ust. 1-3 ustawy o grach hazardowych.

Zgodnie z treścią art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Tym samym orzekający w niniejszej sprawie sąd jest związany ustaleniem ww. prawomocnego wyroku skazującego sądu karnego co do faktu, że skarżąca urządzała gry na automacie poza kasynem gry.

Co do przepisów prawnych zarówno materialnych jak i procesowych, które znajdą zastosowanie w sprawie to trzeba zaznaczyć, że z uwagi na fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2013 r., a dotychczas wydane w sprawie decyzje zostały uchylone ww. wyrokiem NSA z 10 kwietnia 2019 r., to:

- odnośnie k.p.a. zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017.935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Wynika to z treści art. 16 cyt. wyż. ustawy, gdzie stwierdzono, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

- odnośnie ustawy o grach hazardowych zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017.88), która weszła w życie 1 kwietnia 2017 r. Wynika to z treści art. 6 cyt. wyż ustawy, gdzie stwierdzono, że postępowania, o których mowa w art. 2 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wynosi w takim przypadku 12 000 zł.

A zatem wobec związania orzekającego sądu prawomocnym wyrokiem karnym skazującym co do faktu urządzania przez skarżącą gry na automacie CG poza kasynem gry oraz prawidłowego wymierzenia kary przez organ - skargę należało oddalić.

Podkreślić jedynie należy, że organ odwoławczy w motywach rozstrzygnięcia bezpodstawnie zastosował art. 189g i art. 189h k.p.a. i na tej podstawie rozważał kwestię przedawnienia kary pieniężnej. Przepisy te znajdujące się w dziale IV a k.p.a. zostały weszły w życie 1 czerwca 2017 r. i jak już wyżej wspomniano nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Uchybienie to jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy albowiem uprzednio przedawnienie kary pieniężnej nie było w ogóle prawnie przewidziane.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.