Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1788284

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 7 lipca 2015 r.
III SA/Kr 2123/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz.

Sędziowie WSA: Dorota Dąbek (spr.), Janusz Kasprzycki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. O. i J. L. Zakładu Mechaniczno-Produkcyjno-Usługowego A s.c. w L na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2014 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2015 r.

Decyzją z dnia (...) 2014 r. nr (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. O. i J. L. Zakład Mechaniczno-Produkcyjno-Usługowy A s.c. w L karę pieniężną w wysokości 8900 zł. Kara ta stanowi sumę kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego, polegające na: 1) wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; 2) zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego - za każdą wykresówkę. Powyższe uchybienia zostały stwierdzone podczas kontroli pojazdu marki MAN nr rej. (...) przeprowadzonej w dniu 14 maja 2014 r. w J na drodze krajowej nr (...). Pojazdem kierował T. L., który okazał do kontroli m.in. umowę o pracę zawartą między kierowcą a wspólnikami spółki cywilnej "A" w dniu 31 lipca 2005 r. na czas nieokreślony, zaświadczenie nr (...) na przewozy na potrzeby własne ważne do 14 października 2007 r. oraz zaświadczenie nr (...) na przewozy na potrzeby własne ważne do 19 października 2012 r. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr (...). Organ I instancji wskazał, że kierowca T. L. rozpoczął w dniu 14 maja 2014 r. o godzinie 4:05 wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne w imieniu przedsiębiorców: B. O. oraz J. L. prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej Zakład Mechaniczny Produkcyjno-Usługowy "A" s.c., a wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr (...) wpłynął do Starostwa Powiatowego w dniu 14 maja 2014 r. w godzinach jego urzędowania. Oznacza to więc, że w chwili rozpoczęcia wykonywania przewozu drogowego w dniu 14 maja 2014 r. kontrolowani przedsiębiorcy nie posiadali ważnego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne, a wniosek o jego wydanie złożyli dopiero po zatrzymaniu pojazdu wraz z kierowcą do kontroli. Odnośnie naruszenia opisanego powyżej w pkt 2 organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie kontroli kierowca T. L. okazał do kontroli wykresówki opisane datami: 16 kwietnia 2014 r., 17 kwietnia 2014 r., 24 kwietnia 2014 r., 25 kwietnia 2014 r., 28 kwietnia 2014 r., 5 maja 2014 r., 6 maja 2014 r., 13 maja 2014 r. i 14 maja 2014 r. w ilości 9 sztuk. Na wszystkich ww. wykresówkach był wpisany numer rejestracyjny kontrolowanego pojazdu (...). Tabliczka znamionowa przyrządu kontrolnego-pomiarowego, tj. tachografu samochodowego produkcji firmy M Typ (...) o nr seryjnym (...), zainstalowanego w ww. pojeździe, określa właściwy typ wykresówek jako el-57 oraz zakres prędkości do 125 km/h. Natomiast na rewersie okazanych do kontroli wykresówek nie stwierdzono oznaczenia zgodnego z tym zapisem i brak symbolu el-57. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że zastosowano typ wykresówek niezatwierdzony dla danego typu urządzenia rejestrującego.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji B. O. i J. L. - wspólnicy Spółki Zakład Mechaniczno-Produkcyjno-Usługowy A s.c. w L - wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucili naruszenie art. 92a ust. 1 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz pkt 1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez nałożenie na nich kary pieniężnej, pomimo że w dacie kontroli posiadali aktualne zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Odwołujący się zarzucili również naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz poczynienie błędnych ustaleń stanu faktycznego poprzez uznanie, że podczas kontroli w dniu 14 maja 2014 r. przewóz wykonywano bez wymaganego zaświadczenia do wykonywania krajowych przewozów drogowych na potrzeby własne, pomimo że w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona przedłożyła stosowne zaświadczenie datowane na dzień 14 maja 2014 r. Odwołujący zarzucili także naruszenia art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz punktu 6.3.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy oraz art. 14 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 29 i 26 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, poprzez przyjęcie, że wykresówka nieoznaczona symbolem el-57 jest wykresówka niezatwierdzoną dla danego typu urządzenia rejestrującego. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że na dzień kontroli odwołujący się posiadali stosowne zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, a samo jego nieokazanie przez kierowcę do kontroli nie stanowi podstawy do nałożenia kary z Ip. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem odwołujących się, zaświadczenie odnosi skutek począwszy od dnia jego wydania, a niezależnie od tego, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza uzyskania zaświadczenia po kontroli drogowej, a organ nie jest uprawniony do wykraczania poza ramy czasowe kontroli drogowej. W odniesieniu do naruszenia z Ip. 6.3.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy strona wskazała, że wykresówki prawidłowo rejestrowały wszystkie wymagane dane i parametry, natomiast brak oznaczenia el-57 nie uzasadnia nałożenia kary, gdyż powyższe stanowisko nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa.

Decyzją z dnia 24 października 2014 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. z późn. zm.), Ip. 1.3 i 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) 2014 r. nr (...). Odnośnie naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 organ odwoławczy wskazał, że według danych Starostwa Powiatowego przedsiębiorcy J. L. i B. O., prowadzący wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" s.c., złożyli w dniu 14 maja 2014 r. wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne; przedmiotowe zaświadczenie zostało skarżącym wydane przez Starostę w tym samym dniu. Zgodnie natomiast z danymi Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD wspólnicy spółki cywilnej J. L. i B. O. nie zostali zarejestrowani w bazie Biura do dnia 23 maja 2014 r. Za bezsporne organ II instancji uznał więc, że strona nie posiadała zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w chwili rozpoczęcia zadania przewozowego o godz. 4:05 dnia 14 maja 2014 r., gdyż zarówno złożenie wniosku, jak i uzyskanie zaświadczenia mogło nastąpić jedynie w godzinach urzędowania Starostwa Powiatowego, tj. najwcześniej o godz. 7:30. Organ II instancji podkreślił, że wykonywanie przewozu na potrzeby własne może nastąpić dopiero po uzyskaniu ww. dokumentu, który potwierdza dokonanie zgłoszenia prowadzenia działalności przewozowej jako działalności pomocniczej.

Odnośnie natomiast naruszenia z lp. 6.3.2 załącznika nr do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu istnieje przepis nakazujący stosowanie właściwych wykresówek przystosowanych do używanego urządzenia rejestrującego, a jest nim art. 14 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, w myśl którego pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem, właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe. Natomiast podczas kontroli drogowej kierowca T. L. okazał 9 sztuk wykresówek, które okazały się być niezatwierdzone do tachografu zamontowanego w pojeździe. Tabliczka znamionowa urządzenia rejestrującego marki M Typ (...) nr seryjny (...) określiła właściwy typ wykresówek jako el-57 oraz zakres prędkości do 125 km/h. Okazane zaś przez kierowcę wykresówki nie zawierały oznaczenia typu el-57. W ocenie organu odwoławczego strona nie dochowała więc należytej staranności, aby zapewnić poprawne działanie urządzenia rejestrującego (tachografu) i jego odpowiednie stosowanie poprzez wydanie kierowcy dostosowanych do danego typu urządzenia wykresówek, zgodnie z treścią wskazanego przepisu.

Zdaniem organu II instancji, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ II instancji nie stwierdził również okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zaś odwołujący się nie przedłożyli w toku postępowania żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodzili się B. O. i J. L. Zakład Mechaniczno-Produkcyjno-Usługowy A s.c. w L i pismem z dnia 28 listopada 2014 r. wnieśli na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1.

art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz pkt 1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy poprzez nałożenie kary pieniężnej, pomimo że w dacie kontroli skarżący posiadali aktualne zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne;

2.

art. 75 § 1 p.p.s.a., 77 § 1 p.p.s.a. oraz 80 p.p.s.a. poprzez oparcie ustaleń będących podstawą do nałożenia kary pieniężnej na dokumentach, których prawidłowość została następnie zakwestionowana przez organ;

3.

art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz punktu 6.3.2 załącznika nr 3 do ww. ustawy oraz art. 14 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 29 i 26 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez przyjęcie, że wykresówka nie oznaczona symbolem el-57 jest wykresówką niezatwierdzoną dla danego typu urządzenia rejestrującego.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że w dacie kontroli posiadali stosowne zaświadczenie, które zostało przedłożone organowi I instancji w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżących, sam brak okazania zaświadczenia nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Przesłanką uzasadniającą nałożenie kary jest bowiem jedynie wykonywanie przewozu bez wymaganego zaświadczenia. Skarżący przyznali, że zaświadczenie rzeczywiście zostało wydane w dniu przeprowadzenia kontroli, jednak odnosi ono skutek począwszy od dnia jego wydania, bez względu na godzinę wydania. W związku z powyższym przeprowadzenie kontroli w dniu wydania zaświadczenia wyklucza tezę, jakoby w owym dniu przewóz był wykonywany bez wymaganego zaświadczenia, bez względu na godzinę przeprowadzenia kontroli. Skarżący wskazali, że wedle ustaleń organu poczynionych na podstawie wykresówek przewóz rozpoczął się o godzinie 4:05 dnia 14 maja 2014 r., a w związku z godzinami pracy urzędu wydającego zezwolenia mogło ono zostać wydane już po tej godzinie. Skarżący uważają jednak, że organ nie był uprawniony do stwierdzenia naruszeń powstałych przed kontrolą (rozpoczętą 14 maja 2014 r. o godz. 10:54) i nie był uprawniony do wykraczania poza ramy kontroli.

Skarżący stwierdzili, że swoje rozstrzygnięcie organ oparł na ustaleniu godziny rozpoczęcia zadania przewozowego. Ustalenia te zostały jednak dokonane w oparciu o dane wynikające z wykresówek, które - zdaniem organu - są wadliwe. W ocenie skarżących organ nie powinien więc czynić tak istotnych dla rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy ustaleń na podstawie wadliwych wykresówek, które nie powinny stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Skarżący uważają zatem, że skoro zostały zakwestionowane wykresówki, to brak jest dowodów na okoliczność godziny rozpoczęcia zadania przewozowego. W tej sytuacji, ramy kontroli powinny bezwzględnie ograniczać się do okresu rzeczywistej kontroli tj. godz. 10:54 dnia 14 maja 2014 r. W opinii skarżących, skoro posiadają oni zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne z dnia 14 maja 2014 r., to przy uwzględnieniu godzin pracy urzędu, możliwe było uzyskanie zaświadczenia przed rozpoczęciem kontroli, a zatem brak jest podstaw do nałożenia na nich kary za wykonywanie w dniu 14 maja 2014 r. przewozu bez zezwolenia.

Skarżący nie zgodzili się również ze stanowiskiem organu, że z uwagi na brak oznaczenia el-57 zastosowano wykresówki niezatwierdzone lub nieprzeznaczone dla danego typu urządzenia rejestrującego, gdyż nie znajduje ono uzasadnienia w przepisach prawa. Skarżący stwierdzili, że podczas kontroli okazano wykresówki, które prawidłowo rejestrowały wszystkie wymagane dane i parametry, a z treści powołanego przez organ art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. nie wynika obowiązek oznaczania wykresówek danym symbolem. Organ nie wskazał zaś innej podstawy prawnej kwestionowanego wymogu, nie wskazał także ewentualnego źródła zatwierdzonych typów wykresówek. Skarżący podnieśli również, że byli przekonani, iż używają prawidłowych wykresówek. Nie wiedzieli, że na rewersie wykresówek powinno znajdować się oznaczenie el-57. Skarżący zakupili je w punkcie sprzedaży i byli przekonani, że skoro wykresówki działają i rejestrują wymagane parametry, to są prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżących karę pieniężną w kwocie 8900 zł za stwierdzone podczas kontroli w dniu 14 maja 2014 r. naruszenia:

1)

wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.);

2)

zastosowanie typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Bezsporne w sprawie jest to, że w dniu 14 maja 2014 r. kierowca T. L. wykonywał krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne w imieniu i na rzecz przedsiębiorców B. O. i J. L., prowadzących dzielność gospodarczą w ramach spółki cywilnej Zakład Mechaniczny Produkcyjno-Usługowy A w L. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z kolei w myśl art. 33 ust. 1 tej ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Przedsiębiorca, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty (art. 87 ust. 2 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Z akt sprawy wynika, że w dniu 14 maja 2014 r. kierowca nie dysponował wypisem zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 ww. ustawy. Takie zaświadczenie skarżący przedłożyli organowi I instancji dopiero w dniu 27 maja 2014 r., po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego (k. 48 akt administracyjnych). Potwierdzają to zeznania kierowcy złożone do protokołu w dniu 14 maja 2014 r. oraz twierdzenia samych skarżących zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze. W ocenie Sądu, błędne jest stanowisko skarżących, że zaświadczenie wywołuje skutek począwszy od dnia jego wydania bez względu na godzinę wydania. Prowadziłoby to do sytuacji, że przedsiębiorca najpierw mógłby wykonać przewóz na potrzeby własne, a dopiero potem uzyskałby wymagane zaświadczenie. Stanowiłoby to obejście przepisów ustawy o transporcie drogowym, które wymagają od przedsiębiorców uzyskanie stosownego zaświadczenia jeszcze przed wykonaniem przewozu. Wynika to z treści ust. 3 art. 87 ustawy o transporcie drogowym, który nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane prawem dokumenty. W związku z powyższym Sąd uznał, że prawidłowo organy administracyjne uznały, że w dniu 14 maja 2014 r. przewóz był wykonywany bez wymaganego prawem zaświadczenia i słusznie nałożyły na skarżących karę pieniężną w wysokości określonej w lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 art. 92a ww. ustawy).

Organy administracyjne prawidłowo uznały także w rozpoznawanej sprawie, że doszło do naruszenia polegającego na zastosowaniu typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. z późn. zm.), pracodawca wydaje wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, mając na uwadze długość okresu pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Pracodawca wydaje kierowcom tylko te wykresówki, które są zgodne z zatwierdzonym wzorem, właściwe dla użycia w urządzeniu rejestrującym zainstalowanym w pojeździe. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest więc wyposażenie kierowcy w odpowiednie wykresówki, które mogą być używane w zainstalowanym w pojeździe urządzeniu rejestrującym. W kontrolowanym pojeździe marki MAN o nr rej. (...) zainstalowano urządzenie rejestrujące firmy M Typ (...) o nr seryjnym (...), które określa właściwy typ wykresówek jako el-57 oraz zakres prędkości do 125 km/h. Natomiast na rewersie okazanych do kontroli w dniu 14 maja 2014 r. wykresówek brak symbolu el-57. Okazane wykresówki są więc nieprawidłowe, a przedsiębiorca nie może zasłaniać się nieznajomością prawa i usprawiedliwiać tym, że kupił wykresówki w punkcie sprzedaży.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zaskarżona decyzja odpowiada również przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, omyłkowo opisanym przez skarżących w pkt 2 skargi jako przepisy "p.p.s.a.". Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.). W ocenie Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach odpowiada również wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując zatem, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, które stały się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.