Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1755491

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 7 maja 2015 r.
III SA/Kr 1651/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Halina Jakubiec.

Sędziowie WSA: Hanna Knysiak-Molczyk Barbara Pasternak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lipca 2014 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Marszałek Województwa decyzją z dnia (...) 2013 r. znak: (...), wydaną na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a., orzekł o unieważnieniu egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który J. G. zdała z wynikiem pozytywnym z części teoretycznej w dniu 19 maja 2011 r. oraz z części praktycznej w dniu 14 czerwca 2011 r. w Ośrodku Ruchu Drogowego.

W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania oraz wskazał, że przed przystąpieniem do egzaminu na prawo jazdy kat. B J. G. przedłożyła w Ośrodku Ruchu Drogowego orzeczenie lekarskie nr (...) wydane przez uprawnionego lekarza A. B. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Następnie na podstawie przesłanego przez Starostwo Powiatowe odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt (...) z dnia 19 września 2012 r. - pkt CXXVI i CLVI, ustalono, że lekarz A. B. uprawniony do wystawienia zaświadczenia o stanie zdrowia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdem poświadczył nieprawdę co do okoliczności prawnej, iż J. G. odbyła stosowne badania i brak jest wobec niej przeciwwskazań do starania się o uprawnienia kategorii B. Organ I instancji stwierdził zatem, że wydane orzeczenie lekarskie przez uprawnionego lekarza obarczone było wadą prawną, nie potwierdzało bowiem stanu faktycznego na dzień jego wystawienia, gdyż J. G. nie poddała się wówczas stosownemu badaniu. Zatem w dniu przystąpienia do egzaminu państwowego J. G. nie legitymowała się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B.

Organ wskazał, że już po egzaminie J. G. poddała się stosownemu badaniu lekarskiemu i uzyskała orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. A, Al, B, Bl, T, B+E. Marszałek wyjaśnił, że rozpatrywał przedmiotową sprawę na podstawie obowiązującego stanu prawnego na dzień wydania decyzji. Natomiast zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami osoba przystępująca do egzaminu powinna legitymować się takim orzeczeniem w dniu przystępowania do egzaminu państwowego na prawo jazdy. Organ uznał, że J. G., przystępując do egzaminu państwowego z części teoretycznej w dniu 19 maja 2011 r. oraz z części praktycznej w dniu 14 czerwca 2011 r. w Ośrodku Ruchu Drogowego nie spełniła wymogu określonego w art. 50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, dlatego też zasadnym było jego unieważnienie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. G., zarzucając jej naruszenie:

1)

art. 139 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o kierujących pojazdami, a nie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązujące w momencie uzyskania przez odwołującą się prawa jazdy kategorii B;

2)

art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a) tej ustawy poprzez ich zastosowanie, pomimo iż przedmiotowe przepisy zaczęły obowiązywać z dniem 19 stycznia 2013 r., a zatem nie mogły skutkować wydaniem rozstrzygnięcia co do stanu faktycznego zaistniałego w przeszłości, a tym samym na podstawie tychże przepisów nie można było wydać decyzji o unieważnieniu egzaminu państwowego na prawo jazdy złożonego przez odwołującą się;

3)

art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wynikający z tego brak wydania decyzji o umorzeniu postępowania;

4)

art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji opartej na błędnej podstawie prawnej, a także sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, nieodzwierciedlającego rzeczywistego stanu faktycznego i właściwej podstawy prawnej, a także zawierającego sprzeczne okoliczności, a tym samym naruszenie zasad przekonywania i wyjaśniania stronom postępowania podatkowego przesłanek uzasadniających zastosowanie określonych przepisów prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. znak: (...), wydaną na podstawie art. 50 ust. 2 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 134 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Kolegium zarzuty podniesione w odwołaniu okazały się częściowo uzasadnione, lecz rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji było prawidłowe. Kolegium omówiło treść obowiązującego do dnia 19 stycznia 2013 r. art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz obecnie obowiązującego art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, a następnie wskazało, że zgodnie z treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt (...) z dnia 19 września 2012 r. - pkt CXXVI i CLVI, lekarz A. B. uprawniony do wystawienia zaświadczenia o stanie zdrowia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdem poświadczył nieprawdę co do okoliczności prawnej, iż J. G. odbyła stosowne badania i brak jest wobec niej przeciwwskazań do starania się o uprawnienia kategorii B. Dlatego Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że J. G., przystępując do egzaminu w dniu 19 maja 2011 r. oraz w dniu 14 czerwca 2011 r., nie legitymowała się wymaganym orzeczeniem lekarskim, a orzeczenie takie uzyskała dopiero po zdaniu przedmiotowego egzaminu.

Kolegium podkreśliło, że stosownie do art. 134 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie. Jednakże, w ocenie Kolegium, norma ta odnosi się tylko do takich egzaminów, wobec których przed dniem wejścia w życie ustawy nie istniały przesłanki do ich unieważnienia. Kolegium powołało się na § 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów oraz art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w czasie zdawania przez J. G. egzaminu), a także wyrok WSA w Białymstoku z 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 613/12 i stwierdziło, że na podstawie przepisów obowiązujących w okresie zdawania przez J. G. istniały przesłanki do unieważnienia egzaminu w oparciu o obowiązujący wówczas art. 112 ust. 2 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Kolegium uznało, że przepis ten dawał podstawę do tego, by przedmiotem nadzoru był nie tylko sam etap egzaminowania, lecz cała działalność związana z egzaminowaniem, a więc cała procedura egzaminów państwowych na prawo jazdy. Zatem, zdaniem Kolegium, zarzuty odwołania dotyczące kwestii intertemporalnych nie były zasadne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 139 ustawy o kierujących pojazdami określa, iż ustawa ta wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r. z wyjątkiem enumeratywnie wskazanych przepisów, które wchodzą w życie w innym czasie. Wszystkie przepisy będące podstawą orzekania weszły w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., a wobec faktu, iż egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy spełniał jeszcze przed dniem wejścia w życie tej ustawy przesłanki do jego unieważnienia, to, w ocenie Kolegium, nie mógł być on uznany za spełniający wymagania określone w ustawie o kierujących pojazdami. Nie było więc podstaw do umorzenia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję SKO wniosła J. G., zarzucając jej naruszenie:

1)

art. 139 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o kierujących pojazdami, a nie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązujące w momencie uzyskania przez skarżącą prawa jazdy kategorii B;

2)

art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a) i art. 134 ust. 3 tej ustawy poprzez ich zastosowanie, pomimo iż przedmiotowe przepisy zaczęły obowiązywać z dniem 19 stycznia 2013 r., a zatem nie mogły skutkować wydaniem rozstrzygnięcia co do stanu faktycznego zaistniałego w przeszłości, a tym samym na podstawie tychże przepisów nie można było wydać decyzji o unieważnieniu egzaminu państwowego na prawo jazdy złożonego przez skarżącą;

3)

art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i niewykonanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, z uwagi na pominięcie okoliczności istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia;

4)

art. 138 § 1 pkt 2.k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wynikający z tego brak wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w całości;

5)

art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji opartej na błędnej podstawie prawnej, a także sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, nieodzwierciedlającego rzeczywistego stanu faktycznego i właściwej podstawy prawnej, a także zawierającego sprzeczne okoliczności, a tym samym naruszenie zasad przekonywania i wyjaśniania stronom postępowania administracyjnego przesłanek uzasadniających zastosowanie określonych przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt I OZ 175/15 oddalił zażalenie J. G. na postanowienie WSA w Krakowie z 20 listopada 2014 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011.151 z późn. zm.), osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. W przepisach art. 50-57d zamieszczonych w rozdziale 9 ustawy zatytułowanym: "Sprawdzanie kwalifikacji i przeprowadzanie egzaminów państwowych", ustawodawca uregulował sposób, zasady i przebieg sprawdzania kwalifikacji i przeprowadzania egzaminu państwowego, natomiast przepisy rozdziału 10 ustanawiają wymagania dotyczące egzaminatorów i innych osób dokonujących sprawdzania kwalifikacji.

Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami sprawuje marszałek województwa. W ramach swoich kompetencji marszałek:

1)

rozpatruje skargi dotyczące egzaminu;

2)

kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

unieważnia egzamin;

5)

zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów;

6)

skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów;

7)

występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska;

8)

prowadzi analizę:

a)

kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku,

b)

bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek;

9)

przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami;

10)

kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów.

Z przepisu powyższego wynika, że ustawodawca powierzył marszałkowi województwa nadzór nad całością procesu ubiegania się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, nad czynnościami związanymi z przeprowadzaniem egzaminu państwowego, nad jego przebiegiem, oraz nad uprawnieniami egzaminatorów. Kompetencja marszałka województwa nie została więc ograniczona do nadzoru nad samym tylko przebiegiem egzaminu państwowego, ale obejmuje całość czynności związanych z jego przeprowadzaniem. Stan faktyczny sprawy wymaga wskazania, że również w poprzednio obowiązującym, do dnia 18 stycznia 2013 r. stanie prawnym, przepis art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012.1137 z późn. zm.) stanowił, że nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawował marszałek województwa, posiadając kompetencję do przerwania lub unieważnienia egzaminu państwowego prowadzonego niezgodnie z przepisami. Z posiadania przez marszałka województwa nadzorczych uprawnień nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych wynikają uprawnienia do podejmowania konkretnych czynności i aktów, stanowiących reakcję na nieprawidłowości polegające na naruszeniu zasad wynikających z przepisów rozdziału 9 i 10 ustawy o kierujących pojazdami. Podejmowanie konkretnych czynności i wydawanie aktów administracyjnych stanowią środki umożliwiające doprowadzanie do stanu zgodności z przepisami normującymi procedurę uzyskania uprawnień, o których mowa w art. 51 ustawy.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 50 ustawy o kierujących pojazdami należy uznać, że ustawodawca nie ograniczył możliwości nadzorczych marszałka województwa jedynie do czynności związanych z samym przebiegiem egzaminu państwowego. Gdyby istniało takie ograniczenie, to uniemożliwiałoby ono sprawowanie realnego nadzoru nad procesem egzaminowania, gdyż marszałek województwa nie mógłby kontrolować, czy osoby przystępujące do egzaminu państwowego spełniają ku temu ustawowe wymagania. Taka sytuacja powodować by mogła otrzymywanie prawa jazdy przez osoby, które zdały prawidłowo przeprowadzony egzamin, jednak z uwagi na stan zdrowia czy wiek nie powinny prowadzić pojazdów.

Konkretyzację uprawnień marszałka stanowiących reakcję na nieprawidłowości w przeprowadzaniu egzaminu państwowego stanowi między innymi przepis art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: 1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2 tejże ustawy;

2)

był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Przepis ten statuuje dwie odrębne od siebie, niezależne podstawy uzasadniające wydanie przez marszałka decyzji o unieważnieniu egzaminu państwowego. Podstawę do unieważnienia egzaminu stanowi więc nie tylko niezgodność z przepisami ustawy samego przeprowadzenia egzaminu, ale zaistnienie sytuacji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1, powodujących brak spełnienia przesłanek niezbędnych do egzaminowania danej osoby. Przepis art. 50 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, w pkt 1-8 (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji), wymienia przesłanki, których niespełnienie powoduje niemożność egzaminowania osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania między innymi pojazdami silnikowymi. Z pkt 4 lit. a tego przepisu wynika, że nie może być egzaminowana osoba nieposiadająca orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Wymóg posiadania takiego orzeczenia lekarskiego determinuje zatem samą możliwość egzaminowania osoby ubiegającej się o uprawnienia, czyli decyduje o dopuszczeniu jej do egzaminu państwowego. Z kolei przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje konsekwencje sytuacji polegającej na poddaniu sprawdzenia kwalifikacji (przeprowadzeniu egzaminu państwowego) osoby, która nie legitymowała się takim orzeczeniem. W takim przypadku marszałek województwa wydaje decyzję o unieważnieniu egzaminu państwowego. Przedstawiony wyżej stan prawny obowiązujący w dacie rozstrzygania przez organy nie budzi wątpliwości. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy także nie budzi wątpliwości i jest niesporny. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów w tym zakresie. Sporna jest natomiast ocena tego stanu. Spór w niniejszej sprawie powstał w związku faktem, iż skarżąca przystąpiła do egzaminu państwowego i zdała go z wynikiem pozytywnym pod rządami ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nadto posiada orzeczenie lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdem wydane jednak już po złożeniu egzaminu. Z tych okoliczności wywodzi stanowisko przedstawione w skardze twierdząc, że obowiązujące przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie dają podstawy do unieważniania przez marszałka województwa egzaminu państwowego złożonego z pozytywnym wynikiem, do dnia 18 stycznia 2013 r. Przytoczenia wymaga zatem treść regulacji obowiązującej w dacie zdawania przez skarżącą egzaminu i wymogów wynikających z tej regulacji w zakresie dotyczącym stwierdzania przez podmioty przeprowadzające egzamin braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem przez osoby przystępujące do egzaminu państwowego. W dacie przystąpienia do egzaminu przez skarżącą obowiązywały przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. 217.1834), wydanego na podstawie art. 115 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Zgodnie z § 25 rozporządzenia z 27 października 2005 r., osoba ubiegająca się o prawo jazdy lub pozwolenie przystępuje do egzaminu teoretycznego i egzaminu praktycznego, z zastrzeżeniem ust. 2, pod warunkiem spełnienia wymogów, o których mowa w art. 90 ust. 1 pkt 1-3 i 5 oraz ust. 2-5 ustawy. Art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił, że prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane. Z redakcji powyższych przepisów, w szczególności z użycia w § 25 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r. słów: "osoba ubiegająca się......przystępuje do egzaminu..... pod warunkiem....|", wynika niezbicie, że warunkiem koniecznym przystąpienia do egzaminu teoretycznego i praktycznego w stanie prawnym obowiązującym w dacie zdawania przez skarżącą egzaminu państwowego było między innymi uzyskanie orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wymóg ten był warunkiem koniecznym przystąpienia do egzaminu tak pod rządami ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i pozostaje aktualny od dnia 19 stycznia 2013 r., czyli pod rządami ustawy o kierujących pojazdami. Zmiana stanu prawnego polegająca na wejściu w życie ustawy o kierujących pojazdami nie ma żadnego wpływu na istnienie tego wymogu. Jego istnienie wynika z przepisów ustanawiających taką samą normę prawną. Nie ma więc racji skarżąca, wskazując na treść § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2005 r. (błędnie podając datę Dz. U. ), że warunkiem przystąpienia do egzaminu w dacie jego zdawania przez skarżącą było wyłącznie spełnienie wymogów określonych w § 29 rozporządzenia. Pomija bowiem skarżąca treść § 25 tego aktu prawnego. § 29 rozporządzenia z 2005 r. cytowany przez skarżącą nie był jedynym jego przepisem ustanawiającym warunki przystąpienia do egzaminu (np. inne jeszcze warunki wynikały z § 27). Zatem zarzuty skargi dotyczące nieobowiązywania wymogu posiadania spornego orzeczenia lekarskiego w dacie zdawania egzaminu przez skarżącą i konieczności spełnienia wyłącznie wymogów z § 29 są całkowicie bezpodstawne. Z tych także przyczyn nie może być zaakceptowany zarzut skargi, iż "ewentualne zaświadczenie lekarskie...dotyczyło postępowania w sprawie wydania prawa jazdy, co pozostaje w zakresie kompetencji Starostwa Powiatowego". Niezasadny jest więc także zarzut skargi, iż brak jest podstawy prawnej do unieważnienia egzaminu państwowego, który skarżąca zdała z wynikiem pozytywnym. Taką podstawę stanowią powołane przez organy przepisy art. 67 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Przepis art. 72 ust. 1 tej ustawy nie ustanawia ram czasowych ograniczających kompetencję marszałka województwa do unieważniania egzaminów, do egzaminów zdawanych w określonej dacie, w szczególności tylko do tych zdawanych pod rządami obecnie obowiązującej ustawy. Na istnienie nadzoru marszałka nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych i możliwość unieważniania egzaminu nie miała wpływu utrata mocy obowiązującej ustawy Prawo o ruchu drogowym i wejście w życie ustawy o kierujących pojazdami. Nie do zaakceptowania jest także stanowisko skarżącej, iż użycie przez ustawodawcę określenia: "marszałek.... może przerwać lub unieważnić" oznacza swobodę tego organu w ocenie naruszenia prawa. Nie można również podzielić zarzuty skargi, że organy orzekały w sprawie na podstawie niewłaściwych przepisów, obowiązujących od dnia 19 stycznia 2013 r. a więc po dacie zdania przez skarżącą egzaminu. Jest bowiem oczywiste, że organy rozstrzygają sprawy biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania rozstrzygnięcia. Skoro w dacie wydania przez organy kwestionowanych decyzji obowiązywała ustawa o kierujących pojazdami, to błędne jest stanowisko skarżącej, że przepisy tej ustawy nie mają w sprawie zastosowania w zakresie zdarzeń faktycznych mających miejsce przed jej wejściem w życie. Skarga pomija bowiem, że organy dokonały oceny spełnienia przez skarżącą wymogów warunkujących przystąpienie do egzaminu państwowego w 2011 r. w sposób prawidłowy, bo w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie przystąpienia przez skarżącą do egzaminu. Rozważały bowiem i oceniały spełnienie przez skarżącą wymogów, jakie obowiązywały w 2011 r., na podstawie wówczas obowiązujących przepisów, tj. Prawa o ruchu drogowym i rozporządzenia MI z 2005 r. Prawidłowo oceniły organy, że warunków tych skarżąca nie spełniła, co wynika z wyżej przytoczonych okoliczności i analizy ówczesnego stanu prawnego. Natomiast stan istniejący w dacie orzekania przez organy nie uniemożliwiał organom unieważnienia egzaminu, do którego skarżąca przystąpiła bez spełnienia wszystkich wymogów obowiązujących w dacie przystąpienia, z przyczyn wyżej podanych. Skutek obowiązującej i zastosowanej przez organy regulacji nie polega więc jak twierdzi skarżąca na działaniu ustawy wstecz. W związku z tym - nieuzasadnionym - zarzutem trzeba także stwierdzić, że treść art. 134 ust. 3 obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie może być rozumiany wyłącznie w ten sposób, że dotyczy egzaminów złożonych legalnie, tj. w sposób zgodny z przepisami obowiązującymi w dacie ich składania. Inne rozumienie tego przepisu, jak chciałaby tego skarżąca, podnosząc zarzut jego naruszenia, prowadziłoby do uznania, iż spełniają wymagania ustawy egzaminy złożone niezgodnie z przepisami prawa i sankcjonowałoby taki stan. Także więc i ten zarzut skargi nie może odnieść rezultatu. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż nie można przyjąć, że skarżąca nie posiadała zaświadczenia lekarskiego w dniu przystąpienia do egzaminu, skoro je faktycznie posiadała (str. 10 skargi), trzeba stwierdzić, że stanowisko to jest niemożliwe do zaakceptowania. Prowadzi ono bowiem do uznania, że prawidłowe i zgodne z prawem jest dopuszczenie do egzaminu państwowego osoby przedkładającej zaświadczenie o stanie zdrowia wydane bez przeprowadzenia przez lekarza wystawiającego zaświadczenie jakichkolwiek badań. Natomiast stwierdzenie przez lekarza braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdu już po złożeniu egzaminu nie konwaliduje braku spełnienia przesłanki zawartej w § 25 ust. 1 rozporządzenia MI z 2005 r. w związku z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Brak w obowiązujących przepisach, oraz w stanie prawnym obowiązującym w 2011 r. ku temu podstaw prawnych. Nie mają także znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji okoliczności dotyczące skazania w sprawie (...) innych jeszcze poza lekarzem osób, tj. właściciela szkoły jazdy, ani to czy skarżąca miała czy też nie wpływ na działania prowadzącego szkołę oraz działania lekarza, który wystawił zaświadczenie potwierdzające nieprawdę, jak też w jaki sposób skarżąca uiszczała płatności za kurs prawa jazdy i badanie lekarskie. Wobec zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, za bezzasadny należało uznać więc zarzut naruszenia przez SKO przepisów art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie i naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej organ odwoławczy nie miał podstaw do umorzenia postępowania, ponieważ nie było ono bezprzedmiotowe w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 k.p.a., co wynika z przedstawionego wyżej stanowiska. Nie znalazł Sąd także podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 k.p.a. Skarga nie wskazuje, jaki okoliczności pozostały niewyjaśnione i jakie dowody zdaniem skarżącej organy winny były jeszcze przeprowadzić. Materiał dowodowy sprawy zdaniem Sądu stanowił wystarczającą i należytą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, a spór w sprawie nie dotyczył elementów stanu faktycznego, ale interpretacji zastosowanych przez organy przepisów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organy oceniony prawidłowo ze wskazaniem prawidłowej podstawy prawnej. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ odwoławczy wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił w uzasadnieniu zasadność zastosowania przepisu art. 72 ustawy o kierujących pojazdami. Wskazał także na wymogi, które musiały być spełnione w dacie przystępowania do egzaminu państwowego przez skarżącą. Sam tylko brak jeszcze bardziej obszernych rozważań organu odwoławczego w zakresie argumentacji prawnej stanowi istotnie o częściowo wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyli o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., jednakże wada ta nie mogła mieć zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skoro zarzuty skargi nie znalazły uzasadnienia w obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy stanie prawnym, zaś Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dopatrzył się innych naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, to na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.