Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1625658

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 13 stycznia 2015 r.
III SA/Kr 1633/14
Utrata statusu bezrobotnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec.

Sędziowie WSA: Tadeusz Wołek Maria Zawadzka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewody z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr () w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2014 r. Nr (...) Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze. zm., dalej: k.p.a.), art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. T. (dalej: skarżącej) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) 2014 r., znak: (...), wydanej po wznowieniu postępowania:

* uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z (...) 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...), orzekającą o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku,

* orzekającej o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu do 3 sierpnia 2012 r. oraz odmowie przyznania jej prawa do zasiłku od 24 lipca 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

W dniu 2 kwietnia 2012 r. skarżąca zarejestrowała się w Urzędzie Pracy i została uznana za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 10 kwietnia 2012 r. w wysokości 913,70 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy przysługiwania prawa do zasiłku, a od dnia 10 lipca 2012 r. do 9 października 2012 r. w wysokości 717,50 zł brutto miesięcznie (decyzja z 16 kwietnia 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...)). Status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku skarżąca utraciła z powodu podjęcia zatrudnienia od 5 czerwca 2012 r. (decyzja z 11 czerwca 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...)). Następnie 24 lipca 2012 r. skarżąca ponownie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy i została uznana za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 24 lipca do 27 sierpnia 2012 r. w wysokości 953,10 zł brutto miesięcznie a od dnia 28 sierpnia do 27 listopada 2012 r. w wysokości 748,40 zł brutto miesięcznie (decyzja z (...) 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...)).

Następnie skarżąca w dniu 16 listopada 2012 r. złożyła pisemne oświadczenie, że "Podejmuję pracę od dnia 19.11.2012 w Holandii. Oświadczenie niniejsze składam w celu: wyrejestrowania". W związku z tym oświadczeniem organ orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku od 19 listopada 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) - decyzja z (...) 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...).

Kolejny raz skarżąca zarejestrowała się w Urzędzie 30 sierpnia 2013 r. (decyzja znak: (...), nr decyzji: (...)). Marszałek Województwa, odmówił skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja Marszałka Województwa z (...) 2013 r., znak: (...)). Z treści decyzji wynikało, iż: "w dniu 30 października 2013 r. do WUP wpłynęło Zaświadczenie E301, potwierdzające zatrudnienie i ubezpieczenie skarżącej na terenie Holandii w okresach:

* od dnia 16 lipca 2010 r. do dnia 14 sierpnia 2010 r.

* od dnia 5 czerwca 2012 r. do dnia 3 sierpnia 2012 r.

* od dnia 3 stycznia 2013 r. do dnia 9 lutego 2013 r.

* od dnia 18 marca 2013 r. do dnia 14 maja 2013 r.

* od dnia 24 czerwca 2013 r. do dnia 24 sierpnia 2013 r. ".

Powyższej decyzji Marszałka Województwa skarżąca nie zaskarżyła. W związku z powziętą informacją organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie decyzji orzekającej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku od 24 lipca 2012 r. do 27 sierpnia 2012 r. w wysokości 953,10 zł brutto miesięcznie, a od 28 sierpnia 2012 r. do 27 listopada 2012 r. w wysokości 748,40 zł brutto miesięcznie (postanowienie z dnia (...) 2014 r., znak: (...)). Następnie zawiesił postępowanie do czasu zweryfikowania okresu zatrudnienia przez Marszałka Województwa (postanowienie z (...) 2014 r., znak: (...)).

W dniu 12 czerwca 2014 r. do Urzędu Pracy wpłynęło pismo holenderskiej instytucji właściwej wraz z tłumaczeniem, przesłane przez Wojewódzki Urząd Pracy (pismo z 10 czerwca 2014 r., znak: (...)), z którego wynika, że: "Odrzucono wniosek o korektę formularza E301. Nie można wystawić korekty formularza E301 dla Pani T. ur. (...) 1967 r. Okresy wykazane we wcześniejszym formularzu są poprawne". Organ I instancji podjął zawieszone postępowanie i uchylił decyzję Prezydenta Miasta z (...) 2012 r., znak: (...), nr decyzji: (...), orzekającą o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku, równocześnie orzekając o odmowie uznania za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu do 3 sierpnia 2012 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku od 24 lipca 2012 r. (decyzja z (...) 2014 r., znak: (...)).

W odwołaniu S. T. podnosi, że pracodawca przesłał druk z błędem do holenderskiego Urzędu Pracy, gdyż jej pobyt w Holandii trwał tylko od 5 czerwca do 22 lipca 2012 r., a 24 lipca 2012 r. skarżąca była osobiście w Urzędzie zarejestrować się, więc ponowny powrót do Holandii na tak krótki okres byłby irracjonalny, gdyż podróż trwa 18 godzin, a weekendy są wolne w pracy. Do odwołania skarżąca dołączyła dokument w języku obcym z 13 stycznia 2014 r. wystawiony przez V A B.V. America Netherlands.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wskazał, że z przedstawionych dowodów wynika jednoznacznie, że w okresie od 5 czerwca do 3 sierpnia 2012 r. skarżąca pozostawała w zatrudnieniu, wobec czego organ był zobowiązany do podjęcia decyzji o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną od 24 lipca 2012 r. z powodu pozostawania w zatrudnieniu do 3 sierpnia 2012 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku od 24 lipca 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. T. podniosła, że zaskarżona decyzja, jest dla niej krzywdząca, gdyż druk U1 do Holenderskiego Urzędu Pracy zawiera błąd. W dniu 24 lipca skarżąca osobiście była w Urzędzie Pracy, celem ponownego zarejestrowania się po powrocie z pracy z Holandii. Ponadto podniosła, że holenderski pracodawca jest nierzetelny, gdyż wystawił jej dwa zaświadczenia o terminach, w których świadczyła pracę. Jedno zaświadcza, że pracowała od 5 czerwca do 20 lipca 2012 r. i to jest prawidłowe, natomiast drugie poświadcza, że pracowała od 5 czerwca do 22 lipca 2012 r. i to jest nieprawidłowe. Tym bardziej więc nieprawidłowe jest zaświadczenie na druku U1, że była zatrudniona w Holandii od 5 czerwca do 3 sierpnia 2012 r. Skarżąca zapewniła, że przepracowała 28 lat i należą się jej świadczenia z chwilą utraty pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tej kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniają ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 7 sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) 2014 r., wydaną po wznowieniu postępowania, uchylającą decyzję o uznaniu skarżącej za bezrobotną od dnia 24 lipca 2012 r. i przyznaniu jej prawa do zasiłku oraz orzekającą o pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego z dniem 24 lipca 2012 r. i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z treści art. 149 § 1 k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia (...) 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną: z dnia (...) 2012 r. znak: (...) nr decyzji: (...) w sprawie uznania skarżącą za bezrobotną i przyznania jej prawa do zasiłku w okresie od dnia 24 lipca do 28 sierpnia 2012 r. Za podstawę wznowienia postępowania organ przyjął okoliczność, że skarżąca w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej była zatrudniona i ubezpieczona na terenie Holandii w okresie od dnia 6 czerwca do dnia 3 lipca 2012 r. (a konkretnie od 24 lipca do 3 sierpnia 2012 r.) Wiadomość o tym, organ przyjął za "nową okoliczność faktyczną" w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który wydał decyzję w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ uzyskał ją na podstawie decyzji Marszałka Województwa z dnia (...) 2013 r. znak: (...) orzekającej o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z treści tej decyzji wynikało, że w dniu 30 października 2013 r. do WUP wpłynęło zaświadczenie E301 potwierdzające m.in. zatrudnienie i ubezpieczenie skarżącej na terenie Holandii w okresie od dnia 6 czerwca do dnia 3 lipca 2012 r., Zdaniem Sądu organ prawidłowo powyższą okoliczność faktyczną uznał za podstawę do wznowienia postępowania w sprawie.

Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej po wznowieniu postępowania stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która ponadto spełnia pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie.

Podkreślić należy, że status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także nie wykonywanie innej pracy zarobkowej. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia.

Jak już powyżej wskazano, organ I instancji, opierając się na ustaleniach dokonanych przez Marszałka Województwa, w szczególności na zaświadczeniu E301, (które nie zostało dołączone do akt ani w oryginale, ani w kopii), ustalił, że skarżąca pracowała w okresie od 5 czerwca do 3 sierpnia 2012 r.

Natomiast skarżąca nie tylko stwierdziła, że pracowała w okresie od 5 czerwca do 22 lipca 2012 r., ale dodatkowo przedłożyła kserokopię zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę holenderskiego, że pracowała we wskazanym w tym zaświadczeniu okresie, a następnie przedłożyła oryginał tego zaświadczenia. Dodatkowo wskazała, że w dniu 24 lipca 2012 r. była osobiście w Urzędzie aby zarejestrować się jako osoba bezrobotna i podpisała tam m.in. informację o uprawnieniach osoby bezrobotnej. Dokument z jej podpisem znajduje się w aktach sprawy (k.157). Dodatkowo wyjaśniła, że ponowny powrót do Holandii po 24 lipca 2012 r. byłby irracjonalny, "gdyż podróż trwa 18 godzin, a weekendy są wole od pracy".

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się więc do ustalenia czy organ prawidłowo ustalił, że skarżącą pracowała i była ubezpieczona w Holandii w okresie od 24 lipca do 3 sierpnia 2012 r., a w konsekwencji czy organ zasadnie wydał decyzje uchylającą decyzję o uznaniu skarżącej za bezrobotną od dnia 24 lipca 2012 r. i przyznaniu jej prawa do zasiłku oraz orzekającą o pozbawieniu skarżącej statusu bezrobotnego z dniem 24 lipca 2012 r. i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Podkreślić należy, że organ dysponował dwoma sprzecznymi co do swej treści dokumentami. Zaświadczeniem E301 (które błędnie nie zostało dołączone do akt administracyjnych sprawy) oraz zaświadczeniem wstawionym skarżącej przez pracodawcę holenderskiego, które zostało przedłożone przez skarżącą w oryginale i w tłumaczeniu przez biegłego tłumacza przysięgłego.

Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. organ I instancji zwrócił się do urzędu holenderskiego o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy danymi z zaświadczenia E301, a okresem wskazanym przez skarżącą, jednak organ nie wspomniał nic o tym, że dysponuje także oryginalnym zaświadczeniem wystawionym przez pracodawcę holenderskiego, z którego wynika, że skarżąca pracowała w okresie od 5 czerwca do 3 sierpnia 2012 r.

W odpowiedzi na pismo, organ holenderski odrzucił wniosek o korektę formularza E301, wskazując, że podane we wcześniejszym formularzu okresy są poprawne.

Podkreślić jednak należy, że zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie organ nie podołał jednak nałożonym na niego przez ustawę obowiązkom. Przede wszystkim organ całkowicie pominął twierdzenia skarżącej, ze w dniu 24 lipca osobiście stawiła się w Urzędzie, aby ponownie zarejestrować się jako bezrobotna, pomimo, że w aktach sprawy znajduje się dokument z jej podpisem. Dodatkowo nie podjął żadnych skutecznych czynności aby wyjaśnić rozbieżności pomiędzy danymi do okresu zatrudnienia i ubezpieczenia skarżącej w Holandii pomiędzy z formularza E301, a oryginałem zaświadczenia wystawionym przez pracodawcę holenderskiego, podczas, gdy wysyłając pismo do holenderskiego urzędu należało wysłać kserokopię zaświadczenia pracodawcy holenderskiego (informując holenderski urząd, że oryginał zaświadczania, znajduje się w posiadaniu polskiego urzędu) i poprosić urząd o wyjaśnienie rozbieżności. Takich czynności organ I instancji jednak nie podjął.

Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe wskazać należy, że organ nie dokonał ustaleń i nie rozpatrzył całego zebranego materiału dowodowego, czym naruszył przepis art. 7, art. 77 § 1 k.p.a, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, ponowne zwrócenie się do urzędu holenderskiego o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy treścią zaświadczenia E301 a zaświadczenia pracodawcy skarżącej, pozwoli organowi ocenić jaką decyzją powinno zakończyć się postepowanie wznowieniowe. Do akt należy dołączyć choćby kserokopię zaświadczenia E301, ponieważ jest to jeden z kluczowych dowodów w sprawie.

Wskazać także należy, że wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego nakazuje odnieść się do wszystkich zgromadzonych dowodów i wyjaśnić dlaczego organ odmawia im wiary. Nie jest spełnieniem reguł wynikających z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przemilczenie treści niektórych dowodów wynikających z akt sprawy. Organ w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń skarżącej, że w dniu 24 lipca osobiście stawiła się w Urzędzie Pracy aby ponownie zarejestrować się jako bezrobotna.

Podkreślić również należy, że Wojewoda prawidłowo w zaskarżonej decyzji, wskazał, że zgodnie z art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji RP, "W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski". Jednocześnie przypomnieć należy organom, że przepis ten oznacza, że to po stronie organów władzy publicznej w RP istnieje nakaz posługiwania się językiem polskim - zarówno w relacjach między tymi organami, jak i w stosunkach z obywatelami (uchwała TK z dnia 14 maja 1997 r. sygn. akt W 7/96, OTK 1997 nr 2 poz. 27). Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 z późn. zm.), który stanowi, że język polski jest językiem urzędowym m.in. konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego, terenowych organów administracji publicznej czy wszelkich innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co do zasady dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim.

Z ogólnej zasady państwa demokratycznego - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - wynika, że nakazy i zakazy kierowane do obywateli przez organy władzy powinny być formułowane w sposób zrozumiały dla tych obywateli. W innej sytuacji nie można w państwie demokratycznym oczekiwać przestrzegania prawa przez jego adresatów. Podstawowym warunkiem umożliwiającym adresatom norm prawnych zrozumienie treści adresowanych do nich powinności jest wyrażenie norm w przepisach sformułowanych w języku, którego znajomości można oczekiwać od adresatów. Przepisy Konstytucji RP, a w szczególności art. 27 Konstytucji, nie dają podstaw do uznania, aby od obywateli polskich można było wymagać znajomości innych języków niż język polski.

W kontekście powyższych uwag wskazać należy, że Wojewoda wydał w sprawie decyzję bazując na niepełnym materiale dowodowym, który zgromadził organ I instancji. W szczególności do akt sprawy włączono kopię pisma urzędu holenderskiego z dnia 29 kwietnia 2014 r., które została przetłumaczona na język polski w sposób nieprofesjonalny, jedynie wyrywkowo a na dodatek nie wiadomo przez kogo (podpis nieczytelny na tłumaczeniu). Pismo to jest jednym z kluczowych dokumentów w sprawie, stanowiąc istotny materiał dowodowy, który legł u podstaw ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, przez to naruszono treść art. 4 powołanej ustawy o języku polskim, który to przepis stanowi, że w sprawach toczących się przed organem administracji publicznej językiem urzędowym jest język polski. Powyższe uchybienie, niezależnie od innych uchybień popełnionych przez organy, w zasadzie uniemożliwia ocenę tego, czy ustalenia poczynione przez organy obu instancji są prawidłowe.

Tymczasem wskazać należy, że skarżąca oprócz oryginału zaświadczenia od pracodawcy holenderskiego z dnia 13 stycznia 2014 r. przedłożyła do akt także poświadczone tłumaczenia dokumentów sporządzonych w języku holenderskim, sporządzone przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego (k.119, 151 akt administracyjnych).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, działając jednocześnie w poszanowaniu zasady postępowania administracyjnego określonych w k.p.a.

Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.