Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2007586

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 16 marca 2016 r.
III SA/Kr 150/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 26 listopada 2015 r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) 2015 r. nr (...) o wymierzeniu W. J. kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej W. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie naraziłoby go na niepowetowaną szkodę majątkową, albowiem pozbawiłoby możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. Skarżący stwierdził, że nawet gdyby egzekucja nie spowodowała stanu go niewypłacalności, to doświadczenie życiowe uczy, że przerwanie prowadzenia działalności wiąże się z utratą rynków zbytu na jego towary lub usługi, a późniejsza odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa. Poza tym skarżący zatrudnia pracowników i w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nie byłby w stanie regulować zobowiązań z tytułu wynagrodzeń i składek, co pozbawiłoby jego pracowników źródła utrzymania. Skarżący podniósł również, że decyzje w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych są uchylane przez sądy administracyjne i w przypadku utrwalenia się tej linii orzeczniczej zapłacone lub wyegzekwowane kary pieniężne i tak będą podlegać zwrotowi, a ponadto Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność odszkodowawczą w przypadku wystąpienia niekorzystnych skutków wykonania decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.:

"Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

(...)

§ 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...)"

Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 5/14). Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12).

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Skarżący nie wykazał przy tym jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również skarżący - kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.

Niezasadne są również argumenty skarżącego, że decyzja jest obarczona rażącymi wadami i że decyzje w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych są uchylane przez sądy administracyjne. W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na subiektywnym przekonaniu skarżącego o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).

Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. - Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.