Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1310267

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 2 maja 2013 r.
III SA/Kr 1330/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Referendarz Sądowy Grzegorz Karcz (sprawozdawca)

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat H. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. III SA/Kr 1330/11 w sprawie ze skarg R. M. na decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 września 2011 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania lekarskie z dnia 21 września 2011 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia:

I.

przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokat H. B. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. (...) w K kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. III SA/Kr 1330/11,

II.

podwyższyć kwotę ustalonego w punkcie I wynagrodzenia o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 144) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenas H. B. (vide: zarządzenie Dziekana ORA z dnia 19 marca 2013 r.) w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło dnia 22 marca 2013 r. zatytułowanym "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. III SA/Kr 1330/11" wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, według norm przepisanych oświadczając jednocześnie, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.

Uzasadnienie prawne

Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje:

Stosownie do treści art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 z późn. zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 1 rozp.).

Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy oświadczenie, o jakim mowa w § 20 powołanego rozporządzenia zostało złożone przez adwokata.

Z kolei zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może jednak poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika (sygn. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jeśli w okolicznościach rozstrzyganego przypadku adwokat przedłożyła do akt odpis sporządzonej przez siebie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej a ponadto z jej rozdzielnika wynika, że otrzymują ją również skarżący i gdy równocześnie z akt sprawy nie wynika by strona zakwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej w tej formie, to zachodzą warunki by przyznać adwokat należne wynagrodzenie (por. także postan. NSA z 12 lipca 2004 r. II FSK 1187/04).

W myśl § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis § 18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje opłata w wysokości 120 zł stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. w związku z pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia. Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (vide: postanowienie z dnia 7 listopada 2012 r. k. 63), ustaloną opłatę należało odpowiednio zwielokrotnić do kwoty 240 zł (z wyliczenia 120x2=240). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6 listopada 2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30 marca 2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1 kwietnia 2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10 czerwca 2008 r. II FZ 231/08). Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.