III SA/Kr 125/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3058655

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2020 r. III SA/Kr 125/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner.

Sędziowie WSA: Bożenna Blitek (spr.), Maria Zawadzka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia 25 listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 17 kwietnia 2019 r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek J. S. o wymeldowanie jego brata L. S. z pobytu stałego w budynku nr (...) w I. J. S. wyjaśnił, że jego brat od czerwca 2018 r. nie mieszka pod ww. adresem, a obecnie prawdopodobnie mieszka u swojej konkubiny, gdzie jest zameldowany czasowo. Natomiast w budynku nr (...) w I L. S. pojawia się sporadycznie, każdorazowo robiąc awanturę i znęcając się psychicznie nad mieszkającą tam matką. Każdorazowo podczas jego wizyty wzywana jest Policja i pogotowie. J. S. dodał, że jego brat jest wieloletnim alkoholikiem z poważnymi problemami zdrowotnymi i z uwagi na jego agresywność wniósł o podjęcie działań chroniących przed ciągłymi pogróżkami.

Decyzją z dnia (...) 2019 r. nr (...) Wójt Gminy wymeldował L. S. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr (...) w I. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji ustalił, że L. S. opuścił lokal mieszkalny nr (...) w I, a swoje sprawy życiowe skoncentrował w innym miejscu zamieszkania, tj. w miejscowości S, gdzie dokonał zameldowania na pobyt czasowy od 13 sierpnia 2018 r. do 13 sierpnia 2020 r. Organ zaznaczył, że L. S. nie posiada kluczy do tego budynku, nie ponosi kosztów utrzymania budynku, a opuszczając budynek pod adresem I (...) zabrał część swoich osobistych rzeczy. Obecnie przedmiotowy lokal jest dla niego wyłącznie miejscem zameldowania, a nie faktycznego pobytu. Organ I instancji stwierdził, że utrzymywanie nadal zameldowania L. S. w przedmiotowym lokalu byłoby wyłącznie fikcją meldunkową - stanem niezgodnym z faktycznym miejscem pobytu. Zdaniem organu, pozostawienie przez L. S. rzeczy osobistych i innych sprzętów, z których nie korzysta w codziennym funkcjonowaniu, oraz okazjonalne odwiedziny i krótkotrwałe pobyty w mieszkaniu I (...) nie mogą być dowodem na stałe zamieszkanie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta Gminy L. S. podniósł, że w miejscowości S jest zameldowany wyłącznie na pobyt czasowy do 2020 r., gdyż zamierza powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały. Odwołujący opisał też swoją sytuację rodzinną i stwierdził, że decyzja organu I instancji nie zawiera prawdy. L. S. zarzucił organowi I instancji nieznajomość obowiązujących przepisów prawa, gdyż wymeldować można osobę, gdy nie przebywa w miejscu zameldowania co najmniej przez 6 miesięcy, a - jego zdaniem - taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.

Decyzją z dnia 25 listopada 2019 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397), Wojewoda uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia (...) 2019 r. nr (...) i odmówił wymeldowania L. S. z pobytu stałego pod adresem I (...). Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność skoncentrowania swoich życiowych spraw przez L. S. pod adresem S (...) nie uprawniało organu I instancji do jego wymeldowania z pobytu stałego, albowiem po ustaniu pobytu czasowego ma on prawo powrócić do lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Organ II instancji podniósł, że ustawodawca przewidział dla obywatela Rzeczypospolitej Polskiej przebywającego trwale na terytorium kraju dwa rodzaje pobytu: stały i czasowy. Pobyt stały należy rozpatrywać w perspektywie długiego czasu, natomiast pobyt czasowy w punktowi widzenia krótkiego czasu. Wojewoda wskazał, że będąc zameldowanym na pobyt stały można posiadać inne miejsca zameldowania na pobyt czasowy, uzasadnione czasową koncentracją spraw życiowych pod innym adresem. Każdorazowo z zamiarem powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały. Organ II instancji stwierdził, że L. S. posiada zameldowanie na pobyt stały pod adrese: I (...), gdzie - jak przyznają wszystkie strony postępowania - mieszka od urodzenia. Natomiast w czerwcu/sierpniu 2018 r. odwołujący opuścił rzeczony budynek i przeniósł swoje sprawy życiowe do miejscowości S (...), gdzie został zameldowany na pobyt czasowy. W ocenie organu odwoławczego, L. S., zgłaszając w Urzędzie Gminy W pobyt czasowy pod adresem S (...), dał wyraz swojej woli, że zamierza skoncentrować swoje sprawy życiowe poza budynkiem nr (...) w I wyłącznie czasowo. Organ II instancji stwierdził, że L. S. zameldował się na pobyt czasowy pod wskazanym wyżej adresem w sierpniu 2018 r. i tym samym potwierdził organom administracji publicznej swój faktyczny zamiar. Zdaniem organu, gdyby odwołujący zgłosił w organie gminy pobyt czasowy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, to wówczas dla organu odwoławczego mógłby to być sygnał, że zameldował się na pobyt czasowy wyłącznie w celu uzyskania rozstrzygnięcia o odmowie wymeldowania z pobytu stałego. Tym samym organ II instancji uznał, że skoro L. S. czasowo skoncentrował swoje sprawy życiowe pod adresem: S (...), to nie ma podstaw do jego wymeldowania z pobytu stałego pod adresem I (...). Organ podkreślił przy tym, że wymeldowanie nie może służyć wyprowadzeniu osoby z lokalu, ale jest następstwem dobrowolnego i trwałego opuszczenia nieruchomości, w której osoba zameldowana dotychczasowo ogniskowała swoje sprawy życiowe. Natomiast stanowisko J. S. oraz H. S., że należy wymeldować L. S. z budynku nr (...) w I, z uwagi na awanturniczy sposób bycia oraz problemy zdrowotne, jest - w ocenie organu II instancji - niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jeśli bowiem J. S. nie zgadza się na zamieszkiwanie L. S. pod adresem I (...), w budynku stanowiącym jego wyłączną własność, a L. S. nie chce jej dobrowolnie opuścić, to powinien dochodzić swoich praw na drodze cywilnoprawnej przed sądami powszechnymi. Wymeldowanie jest następstwem trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu, nie może natomiast stanowić podstawy do wyprowadzenia osoby z lokalu/budynku. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że nie doszło do trwałego opuszczenia przez L. S. budynku, w którym zameldowany jest na pobyt stały, dlatego też uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wymeldowania odwołującego z pobytu stałego pod adresem I (...).

Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodził się J. S. i pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności z uwagi na błędne przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki obligujące organ administracji do wymeldowania L. S. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym I (...) podczas, gdy L. S. dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu i skoncentrował swoje sprawy życiowe w miejscowości S nie dopełniając obowiązku wymeldowania.

2. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi skarżący J. S. podniósł, że L. S. w trakcie trwania postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania zastrzegł, żeby korespondencję kierować na adres I (...), jednakże od czerwca 2019 r. nie odbierał korespondencji kierowanej przez Urząd Gminy I pod wskazany adres. Zdaniem skarżącego, bezsprzecznym jest, że podanie przez L. S. adresu I (...) jako adresu do korespondencji było działaniem ściśle ukierunkowanym na potrzeby tego postępowania. Świadczy o tym fakt, że w dniu 4 września 2019 r. w rozmowie telefonicznej L. S. poinformował Urząd Gminy, iż korespondencję należy przesłać na adres W, S. Skarżący podkreślił, że L. S. nie posiada i nigdy nie posiadał kluczy do budynku w I, że nie pozostawił tam też żadnych sprzętów, jedynie kilka sztuk odzieży, co nie daje podstaw do uznania, że nie opuścił przedmiotowego budynku i nadal w nim zamieszkuje. Skarżący uważa zatem, że całokształt okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wskazuje, że L. S. skoncentrował swoje centrum życiowe w miejscowości S - to tam bowiem mieszka, nocuje, spożywa posiłki. Natomiast w I bywa sporadycznie - z większą częstotliwością od czasu kiedy dowiedział się o toczącej się sprawie w przedmiocie jego wymeldowania - jednakże nie zdarzyło się, aby kiedykolwiek pozostał tam na noc, a nawet podczas przyjazdów do I nie wchodził do domu. Skarżący stwierdził, że L. S. w sierpniu 2018 r. zameldował się na pobyt czasowy w miejscowości S (...), gmina W po tym, jak opuścił dobrowolnie miejsce stałego pobytu, tj. lokal mieszkalny w I (...). Obecnie więc to właśnie w miejscowości S L. S. faktycznie przebywa, tam też skoncentrował swoje centrum życiowe związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb osobistych i majątkowych. Skarżący podniósł, że w miejscu zamieszkania jego rodziny miały i nadal mają miejsce liczne interwencje Policji z uwagi na zachowanie L. S., który podczas alkoholowych libacji wszczynał i wszczyna awantury. Stosował także przemoc wobec skarżącego i ich matki. Ostatnia interwencja Policji miała miejsce w dniu 6 listopada 2019 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego, II Wydział Karny z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt (...) L. S. został skazany za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad skarżącym J. S. Sąd II instancji utrzymał wyrok w mocy. L. S. został skazany przy zastosowaniu art. 31 § 2 k.k., tj. w warunkach ograniczonej poczytalności. Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego, II Wydział karny z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt (...) L. S. został skazany za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. - za groźby kierowane wobec J. S. Skarżący wskazał również, że do momentu dobrowolnego opuszczenia przez L. S. rodzinnego domu w I, tj. do 2018 r., w żadnym stopniu nie partycypował on w utrzymaniu wspólnego gospodarstwa domowego. Pozostawał bowiem na wyłącznym utrzymaniu matki i brata, chociaż podejmował dorywczo zatrudnienie zarówno za granicą jak i w kraju, jednak zarobione pieniądze w całości przeznaczał na alkohol. W ocenie skarżącego, Wojewoda błędnie ustalił, jakoby awanturniczy sposób zachowania L. S. miał stanowić decydujący czynnik w niniejszej sprawie. Skarżący przyznał, że jest to kwestia ważna, lecz nie decydująca z punktu widzenia przepisów prawa. W żadnej bowiem mierze nie wpływa ona na fakt, że L. S. opuścił miejsce stałego zameldowania dobrowolnie, a zatem wskazywanie przez organ administracyjny II instancji, jakoby wniosek o wymeldowanie L. S. miał służyć wyprowadzeniu go z lokalu jest błędny. Zdaniem skarżącego, przesłanki, które statuuje art. 35 ustawy o ewidencji ludności zostały spełnione, a okoliczność, że L. S. dokonał zameldowania na pobyt czasowy nie przesądza automatycznie o woli jego powrotu do stałego miejsca zameldowania. Zamiar zamieszkiwania lub chęć ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi bowiem wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w sprawie, takich jak: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu oraz obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 z późn. zm., zwanej dalej u.e.l.). Zgodnie z art. 35 tej ustawy:

"Art. 35. Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się."

Organem gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.e.l. był w niniejszej sprawie Wójt Gminy I, który rozpoznawał wniosek skarżącego (właściciela budynku) o wymeldowanie L. S. z pobytu stałego w budynku nr (...) w I.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy w związku z czasowym zameldowaniem L. S. w miejscowości S (...) opuścił on miejsce pobytu w I (...) i nie dopełnił obowiązku wymeldowania.

Należy zauważyć, że konstrukcja wymeldowania w aktualnie obowiązujących przepisach jest podobna do regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydawał na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do regulacji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. zachowuje więc w dużej mierze aktualność w odniesieniu do treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. wykształcił i utrwalił się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05). O trwałym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale także zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2002 r. sygn. akt V SA 935/02; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 1986 r. sygn. akt III SA 437/86; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 1985 r. sygn. akt SA/Gd 573/85. Opuszczeniem jest więc nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu.

Na gruncie niniejszej sprawy należy także mieć na względzie treść art. 25 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 27 ust. 2 u.e.l., które stanowią:

"Art. 25. 1. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

2. Pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem."

"Art. 27. 2. Równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego."

Z treści tych przepisów należy zatem wywieść, że dopuszczalne jest opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i skoncentrowanie czasowo swoich spraw życiowych w innym miejscu, jeżeli dana osoba nie ma zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, tzn. przewiduje powrót do miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały po upływie określonego terminu. Żaden przepis prawa nie wymaga przy tym, aby w okresie czasowej zmiany miejsca pobytu utrzymywana była jakakolwiek więź z dotychczasowym miejscem pobytu stałego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 442/15). Ustalenie stanu przebywania na stałe w danym lokalu nie wyłącza zatem możliwości przejściowej nieobecności czy też występowania nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania. Takie sytuacje nie upoważniają do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 35 u.e.l.

Jak wynika z akt sprawy, L. S. opuścił lokal mieszkalny nr (...) w I i został zameldowany na pobyt czasowy od 13 sierpnia 2018 r. do 13 sierpnia 2020 r. w miejscowości S (...). Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że meldując się na pobyt czasowy miejscowości S (...) L. S. wyraził wolę powrotu do miejsca stałego zameldowania w budynku nr (...) w I. Nie można zatem uznać, że opuszczenie przez niego miejsca stałego zameldowania miało charakter trwały i uzasadniało jego wymeldowanie. Bez znaczenia jest tutaj, zdaniem Sądu, podnoszony przez skarżącego fakt, że w toku postępowania administracyjnego L. S. wniósł o przesyłanie korespondencji na adres W, S (...). Skoro bowiem L. S. przebywa obecnie pod tym adresem to jest zrozumiałe, że chciałby aby kierowana do niego korespondencja była przesyłana pod ten adres, tym bardziej, że nie ma on dostępu do budynku nr (...) w I i pozostaje w konflikcie z osobami tam mieszkającymi (skarżącym - bratem i matką). Prawidłowo zatem organ II instancji uchylił decyzję Wójta Gminy i odmówił wymeldowania L. S.

Odnośnie natomiast kwestii braku zgody skarżącego na pobyt L. S. w budynku nr (...) w I z uwagi na to, że nadużywa on alkoholu i się awanturuje, to wskazać należy, że kwestia ta nie podlega ocenie w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że postępowanie meldunkowe, co wielokrotnie podkreślane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, spełnia jedynie cele ewidencyjne. W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (OTK ZU A 2002/3/34) Trybunał Konstytucyjny wyeksponował rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie - "uprawnienie" do lokalu. Wyjaśniono, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Dlatego też posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, czy też jego brak, nie jest okolicznością przesądzającą o pobycie przy realizacji obowiązku meldunkowego. Z drugiej strony fakt zameldowania nie daje żadnego prawa do przebywania w lokalu. Pierwotne potwierdzenie przez właściciela nieruchomości (lokalu mieszkalnego, domu) pobytu osoby zgłaszającej, nie należy, jak często ma to miejsce w praktyce, utożsamiać z wyrażeniem zgody na zamieszkanie. O tym, czy zamieszkanie jakiejś osoby w danym lokalu wymaga zgody osoby uprawnionej, nie decydują przepisy o ewidencji ludności, ale przepisy prawa cywilnego, normujące poszczególne typy stosunków prawnych, których elementem jest uprawnienie do używania lokalu. Potwierdzenie pobytu jest tylko potwierdzeniem faktu, a nie uprawnienia i ma charakter dowodowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt III RN 183/01 OSNP 2003/20/477). Dopiero w przypadku obalenia domniemania faktycznego zamieszkiwania w danym lokalu osoby zgłaszającej, organ administracji publicznej jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 826/06).

Tym samym-zdaniem Sądu - słusznie zauważył organ II instancji, że skoro skarżący nie zgadza się na zamieszkiwanie L. S. pod adresem I (...), to powinien dochodzić swoich praw na drodze cywilnoprawnej przed sądami powszechnymi.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.