Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1310266

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 2 maja 2013 r.
III SA/Kr 1237/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 maja 2013 r. wniosku radcy prawnego J. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2010 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu J. L., w ramach kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności obowiązującą w dniu orzekania oraz zwrot wydatków w wysokości 268 zł (dwieście sześćdziesiąt osiem złotych).

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt 1237/10 oddalił skargę L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 września 2010 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego.

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt 1237/10 w ramach prawa pomocy ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w dniu 25 stycznia 2011 r. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. L.

Pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt 1237/10.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1408/12 oddalił skargę kasacyjną L. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt 1237/10. Pełnomocnik skarżącego brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Radca prawny J. L. w piśmie z dnia 7 lutego 2013 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oświadczyła, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w części. Dodatkowo przedłożyła zestawienie poniesionych kosztów przejazdu pociągiem na rozprawę w dniu 31 stycznia 2013 r., które wyniosły 268 zł wnosząc o zwrot tej kwoty. Załączyła kserokopie biletów kolejowych relacji Kraków - Warszawa na kwotę 165 zł oraz Warszawa - Kraków na kwotę 103 zł.

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt 1237/10 przyznał radcy prawnemu J. L. kwotę 360 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 kwietnia 2013 r.

Od powyższego postanowienia radca prawny J. L. wniosła sprzeciw przesyłką pocztową nadaną w dniu 23 kwietnia 2013 r. Podniosła, że wadliwie nie uwzględniono wniosku w zakresie zwrotu wydatków w łącznej kwocie 268 zł związanych z podróżą substytuta na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 31 stycznia 2013 r. Podniosła też, że obecność profesjonalnego pełnomocnika na posiedzeniu sądowym stanowi realizację zasady prawa do sądu i jest również wypełnieniem dyspozycji art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, który wymaga od pełnomocnika wykonywania czynności z należytą starannością.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

O przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków orzeka w drodze postanowienia wydawanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), na które przysługuje odpowiednio sprzeciw lub zażalenie (art. 259 § 1 i 2 lub 227 p.p.s.a.) wolne od opłat sądowych. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. (art. 260 p.p.s.a.)

W sprawie sprzeciw został skutecznie wniesiony, zatem postanowienie referendarza utraciło moc a wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podlegał rozpatrzeniu przez Sąd.

Zgodnie z treścią art. 223 ust. 1. ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.), koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Wysokość opłat, stawki minimalne oraz zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) - dalej "rozporządzenie".

Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub w części (§ 16 rozporządzenia).

Katalog czynności, za których dokonanie przyznawane jest pełnomocnikowi wynagrodzenie został określony w § 14 rozporządzenia.

W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości 240 zł.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:

1)

opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz

2)

niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.

W sprawie pełnomocnik skarżącego - radca prawny została wyznaczona po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku oraz brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Spełnione zostały, zatem przesłanki określone w art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia do przyznania wynagrodzenia w wysokości 240 zł. Stosownie zaś do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należną opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Ponadto radca prawny przedłożyła również wykaz poniesionych wydatków oraz dołączyła kserokopie biletów kolejowych zakupionych w celu reprezentowania skarżącego na rozprawie przed NSA, za które poniosła wydatki w wysokości 268 zł W tej sytuacji należy uznać, że wskazane wydatki mieszczą się w pojęciu niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego w rozumieniu art. 250 p.p.s.a. uzasadniających ich zwrot.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie wskazanych przepisów.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.