Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720767

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 4 września 2019 r.
III SA/Gl 655/19
Uzasadnienie propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby złożonej funkcjonariuszowi.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Wiesner.

Sędziowie WSA: Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Magdalena Jankiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie propozycji określającej warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) r. o nr: (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: organ, DIAS), po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej przedstawionej S. S. (dalej jak: Strona, funkcjonariusz, Skarżący) propozycji z dnia (...) o nr (...), stanowiącej decyzję ustalającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno - Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w K. - utrzymał w mocy złożoną propozycję.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) art. 169 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 z późn. zm.; dalej jako: ustawa wprowadzająca KAS) oraz art. 276 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 508 z późn. zm.; dalej jako: ustawa o KAS),

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia (...) r. złożył funkcjonariuszowi propozycję określającą warunki pełnienia służby; została doręczona 26 maja 2017 r. i przyjęta przez Stronę 29 maja 2017 r. Kwestionując jednak zaproponowane warunki służby zakresie stanowiska, mnożnika kwoty bazowej i wysokości uposażenia zasadniczego Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia (...) r. o nr (...) DIAS utrzymał w mocy złożoną propozycję. Na powyższą decyzję Strona złożyła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r. o sygn. IV SA/Gl 1017/17 uchylił powyższą decyzję z (...) r. wyrażając pogląd, że organ administracyjny winien w sposób przejrzysty, jawny i transparentny wykazać, że przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji zastosował kryteria z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS oraz, że nie może sięgać po inne pozaustawowe okoliczności, uzasadniając składane propozycje adekwatnością nowych warunków pełnienia służby do poziomu komórki, w której zaproponowano służbę.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2019 r. o sygn. I OSK 1961/18 oddalił skargę kasacyjną organu i podzielił stanowisko Sądu I instancji.

Zaskarżoną obecnie decyzją, rozpatrując ponownie sprawę DIAS, będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, powtórnie zbadał zasadność merytoryczną wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymał w mocy sporną propozycję określającą warunki pełnienia służby, poprzez wskazanie rodzaju służby, stopnia służbowego, stanowiska służbowego, jednostki organizacyjnej KAS, w której Strona miała realizować zadania, komórki organizacyjnej, miejsca pełnienia służby oraz składników uposażenia - tj.: uposażenie zasadnicze, dodatek za stopień służbowy i dodatek za wieloletnią służbę. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składali odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględniała posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zatrudnienia oraz oczywiście składniki uposażenia. W przypadku Strony zaproponowane warunki, po ich przyjęciu, obowiązują od 1 czerwca 2017 r. Dokonując więc ponownej oceny zarzutów postawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał, iż uzasadnionym będzie utrzymanie w mocy złożonej propozycji. Podkreślił, że elementami nierozerwanie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego przed złożeniem propozycji służby stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Te elementy właśnie były wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu spornej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, podyktowanej potrzebami i celami Izby Administracji Skarbowej w K. Organ zatem dokonał ponownej analizy przebiegu służby Strony i w wyniku zapoznania się z dokumentacją zalegającą w aktach osobowych, w tym kartami zakresu obowiązków oraz zaświadczeniami potwierdzającymi odbyte szkolenia stwierdzono, iż przez wiele lat funkcjonariusz realizował obowiązki w Oddziale Celnym w C. a następnie podjął obowiązki w Referacie (...). Przed wejściem w życie ustawy o KAS, czasowo wypełniał obowiązki w Referacie (...) w C. Był to jednak okres kilku tygodni, w trakcie których nie odbył wszystkich niezbędnych podstawowych i doskonalących szkoleń, istotnych w trakcie wypełniania zadań. Stosowne przeszkolenie rozpoczął dopiero po dacie przyjęcia propozycji służby, o czym świadczą złożone do akt osobowych zaświadczenia. Zatem przygotowanie do realizacji zadań w komórce kontrolnej na dzień składania propozycji służby było jeszcze niepełne, a więc nie dające podstawy do zaproponowania stanowiska spoza grupy stanowisk specjalistycznych. Ustalając wysokość uposażenia zaproponowanego w złożonej propozycji służby w kategorii stanowisk specjalistycznych, kierowano się następującymi zasadami:

1) uposażenie brutto zostało przeliczone z zastosowaniem mnożnika 2,017;

2) uwzględniono dodatek z tytułu wysługi lat - 23,5% (według stanu na dzień 1 czerwca 2017 r.);

3) uwzględniono dodatek za stopień służbowy - 0,572 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej;

4) ponieważ funkcjonariusz wykonywał obowiązki służbowe w komórce realizującej zadania kontrolne, jako podstawowe zadania o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę m.in. rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań, przysługiwał dodatek kontrolerski w wysokości 15% przyznany na podstawie § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego dla osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 868) i ten składnik uposażenia został również uwzględniony przy składaniu propozycji. Warunki otrzymywania dodatku kontrolerskiego były i są takie same dla wszystkich funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a kryteria jego przyznawania mają charakter obiektywny. Nadto podkreślił, że ostatnim etapem procesu ustalania uposażeń, zastosowanym w stosunku do wszystkich funkcjonariuszy było badanie, czy wyliczone uposażenie przekraczało kwotę 6 000 zł, w takiej sytuacji przyjęto, iż proponowane uposażenie będzie wynosiło 6 000 zł oraz 50% nadwyżki powyżej tej kwoty, i w tej sprawie zasada ta znalazła zastosowanie.

Odnosząc się do kwestionowanej przez Stronę kwestii wysokości uposażenia organ wyjaśnił, że wysokość tego świadczenia nie może być oceniana jedynie przez porównanie mnożników kwoty bazowej służących do ustalenia uposażenia zasadniczego, na czym Strona oparła swój wniosek. Stanowisko takie wynika wprost z dyspozycji zawartej w art. 224 ustawy o KAS, zgodnie z którym uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Zasady te dotyczyły wszystkich funkcjonariuszy, a pojawiające się ewentualne różnice wynikały z obiektywnych przesłanek.

Odnośnie zaproponowania niższego stanowiska niż zajmowane przed propozycją - organ wskazał, że zaproponowanie stanowiska starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej wynika z faktu, że zadania wykonywane w komórkach realizacji są przypisane do stanowisk z grupy stanowisk specjalistycznych, o czym informowany był Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego. Stanowiska w grupie stanowisk eksperckich zaproponowane zostały tym funkcjonariuszom, którzy w ramach komórek realizacji wykonują inne, bardziej złożone zadania. Przy ustalaniu struktury stanowisk, które zostały zaproponowane wszystkim funkcjonariuszom pełniącym służbę w komórkach realizacji, brano pod uwagę przede wszystkim zakres tych zdań. Natomiast przywołane przez Stronę we wniosku art. 173 ust. 1 ustawy o KAS oraz zapisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 444) nie znalazły zastosowania w procesie przedkładania propozycji. Proces ten został w całości uregulowany w ustawie wprowadzającej KAS, która nie zawierała w swej treści zapisu, iż funkcjonariuszowi który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno - Skarbowej przysługuje stanowisko równorzędne do dotychczasowego. Podkreślił także, że w art. 165 ust. ustawy wprowadzającej KAS ustawodawca nie ograniczył w żaden sposób kompetencji organu co do ustalenia treści przedłożonej propozycji, w tym warunków pełnienia służby. Mając zatem wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego DIAS złożył funkcjonariuszowi pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby, która uwzględniała posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także miejsce zamieszkania - ze szczególnym uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby. Wysokość przyznanego mnożnika kwoty bazowej została ukształtowana na poziomie 2,017 i nie odbiegała od mnożnika przyznanego funkcjonariuszom na podobnych stanowiskach; został zatem potraktowany w taki sam sposób, jak inni funkcjonariusze pełniący służbę w Izbie. Przeszkodą do uwzględnienia złożonego przez Stronę środka odwoławczego był interes społeczny polegający na potrzebie zapewnienia sprawnej, efektywnej i skutecznej organizacji, m.in. poprzez dobór kadr gwarantujących osiągnięcie takich efektów.

Organ nie zgodził się z argumentacją Strony jakoby została pozbawiona uposażenia zasadniczego, na które zapracowała dotychczasową służbą, co miało w jej ocenie charakter krzywdzący. Powołując art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS podkreślił, że w procesie przedkładania tego rodzaju propozycji sytuacja każdej osoby, a w tym również Strony, była rozpatrywana indywidualnie pod kątem ww. przesłanek ustawowych, to jest: posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego i miejsca zamieszkania. Trwający ówcześnie proces konsolidacji, wymagał zatwierdzenia struktury jak najlepiej odpowiadającej lokalnej specyfice regionu. Nadrzędnym celem bowiem było i jest nadal, pełniejsze wykorzystanie istniejących zasobów kadrowych i organizacyjnych jednak z zachowaniem przydzielonych limitów finansowych. Organ był zatem zobligowany do zapewnienia właściwej obsady kadrowej, zarówno pod względem liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru kadry. Brana była pod uwagę konieczność zapewnienia realizacji zadań jednostki zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy i służby; z uwzględnieniem limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej i środków finansowych przeznaczonych na ich uposażenia.

Zaakcentował także, że wymienione w ww. art. 165 ust. 7 kryteria odnosiły się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawił propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Natomiast w tej konkretnej sprawie w warunkach przeprowadzanej gruntownej reformy Służby Celnej i Skarbowej interesem społecznym przemawiającym za ustaleniem Stronie uposażenia zasadniczego na niższym poziomie niż dotychczasowe jest dostosowanie wysokości tego uposażenia do tego, które otrzymują funkcjonariusze pełniący służbę na takich samych stanowiskach. Ponadto, organ zobligowany był do zapewnienia właściwej obsady kadrowej z uwzględnieniem także limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków finansowych przeznaczonych na ich uposażenia. Wiązało się to z opracowaniem odpowiednich założeń etatowych, poprzez wyodrębnienie grupy pracowników cywilnych i funkcjonariuszy celno-skarbowych, co było ściśle powiązane z rodzajem wykonywanych przez nich zadań. Toteż założeniem było, aby obowiązki typowo urzędnicze wypełniane były przez pracowników cywilnych, zaś zadania tzw. "policyjne" przez funkcjonariuszy, co zostało uwzględnione przez Szefa KAS poprzez ustalenie limitu niezbędnej obsady funkcjonariuszy. Ustawodawca nie zagwarantował funkcjonariuszom zachowania warunków pełnienia służby a nawet, że mają to być warunki odpowiednie, dlatego ustalając funkcjonariuszom, w tym Stronie, nowe warunki służby organ miał przede wszystkim na względzie cele reformy organów administracji celnej i skarbowej, wynikający z tego zmieniony zakres nowotworzonej służby i związane z tym nowe zasady kształtowania uposażeń i dodatków, ich wysokość, jak i nową siatkę stanowisk służbowych w zatwierdzonym przez Szefa KAS limicie w korpusie funkcjonariuszy. Przedłożona Stronie propozycja stanowiła w myśl art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby, mającą na celu właściwe przyporządkowanie funkcjonariusza w nowej strukturze administracji celno-skarbowej oraz zaspokojenie potrzeb Krajowej Administracji Skarbowej. Nadto sporna propozycja pełnienia służby została przedstawiona w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o KAS oraz przepisy wykonawcze. Konkludując organ uznał, że podniesione zarzuty nie mogły skutecznie wpłynąć na zmianę złożonej propozycji służby.

Kwestionując prawidłowość powyższej decyzji ostatecznej strona wniosła skargę żądając uchylenia spornej propozycji w pkt 3 i 7 i zasądzenia kosztów oraz zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania a to art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej jako "k.p.a") w wyniku sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia, w sposób uniemożliwiający ocenę jego prawidłowości oraz utrudniający prawidłowe sformułowanie zarzutów, a przede wszystkim wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności pomimo, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 1017/17 jak również w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1961/18, których następstwem jest zaskarżona decyzja. Sądy te wyraźnie wskazały jakie kwestie organ powinien zawrzeć i szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu swojej decyzji;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. polegające na pominięciu przez Organ wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 1017/17 jak również w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1961/18 podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem Organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności;

3. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

4. błędną wykładnię art. 165 ust. 7 w związku z art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS, które doprowadziło do przedstawienia skarżącemu propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej z obniżeniem zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego oraz wysokością zaproponowanego mi uposażenia zasadniczego tj. nieuwzględnienie posiadanych kwalifikacji a w szczególności przebiegu dotychczasowej służby;

5. ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego wg. zasady iż, proponowane uposażenie zasadnicze będzie wynosiło 6000 zł oraz 50% nadwyżki powyżej tej kwoty, które nie znajduje umocowania w żadnym przepisie prawa na podstawie którego złożono skarżącemu decyzję ustalającą warunki pełnienia służby;

6. naruszenie art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP polegające na arbitralnym obniżeniu przysługującego mi uposażenia, co narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego prawa, wynikające z zasady demokratycznego państwa prawa oraz art. 60 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego dostępu do służby publicznej.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ uznał ich bezzasadność.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności złożonej Skarżącemu propozycji nowych warunków służby na stanowisku spoza grupy stanowisk specjalistycznych z niższym niż dotąd uposażeniem.

Na wstępie zauważyć należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli WSA, a następnie NSA. Zgodne z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast w myśl art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2011, str. 546).

Podkreślić należy, że WSA w swoim wyroku zobowiązał organ aby ponownie rozpoznając sprawę należycie i wyczerpująco przedstawił motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odnosząc się indywidualnie do kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS. Natomiast NSA oddalając skargę kasacyjną od ww. wyroku, podzielił stanowisku sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie zawierała właściwego uzasadnienia, które pozwoliłoby ustalić dlaczego funkcjonariusz otrzymał stanowisko i uposażenie niższe od dotychczasowego. W przypadku reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza organ winien dokonać oceny przebiegu dotychczasowej służby oraz kwalifikacji i osiągnięć funkcjonariusza, a przedstawiona propozycja służby na nowych warunkach powinna być wynikiem tej oceny w odniesieniu do konkretnego funkcjonariusza. Nadto zadano pytanie czy brak uprawnienia funkcjonariusza do zachowania dotychczasowych warunków służby daje organowi prawo do zupełnie dowolnego kształtowania sytuacji funkcjonariusza i czy godzi się z zasadami sprawiedliwości społecznej pozbawienie funkcjonariusza posiadanych uprawnień bez wskazania szczegółowo powodu takiego stanu rzeczy; wynikające z reorganizacji obniżenie stanowiska służbowego nie powinno być wyłącznym powodem obniżenia wysokości uposażenia. Zatem w przypadku, gdy decyzja prowadzi do istotnego pokrzywdzenia funkcjonariusza sąd winien poznać szczegółowe motywy takiego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając zatem niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organ administracji naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., nie stosując się do wskazań zawartych w ww. wyrokach. Obniżając fatycznie dotychczasowe uposażenie zasadnicze funkcjonariusza nie przedstawił w sposób wyczerpujący motywów rozstrzygnięcia. Skupił się na zagadnieniach związanych z reorganizacją służby i obniżeniem stanowiska służbowego. W związku z powyższym przyjął, że realizując politykę kadrową nie mógł ustalić uposażenia Skarżącego w wysokości dotychczasowej i przyznać mu stanowisko podobne do pozostałych funkcjonariuszy wykonujących analogiczne czynności. Wbrew bowiem wskazaniom sądu organ nie zajął się analizą doświadczenia zawodowego i umiejętności nabytych przez skarżącego w okresie zatrudnienia w służbie celnej. Na str. 3 uzasadnienia wskazał wprawdzie na rozpoczęte szkolenia stwierdzając, że przygotowanie do realizacji zadań w komórce kontrolnej na dzień składania propozycji służby było jeszcze niepełne, jednocześnie przy przyznaniu dodatku w pkt 4 podkreślono wykonywanie obowiązków w komórce realizującej zadania kontrolne jako podstawowe zadania o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę m.in. rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań, przysługiwał dodatek kontrolerski w wysokości 15%. W żadnym miejscu nie wskazano na czasokres wykonywania obowiązków tego typu, ani na wyższe kompetencje innych funkcjonariuszy, którzy pełniąc służbę w takiej komórce otrzymali stanowisko eksperckie. Tym samym organ uznał arbitralnie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia i wykazania, że rzekomy brak odbycia dodatkowych szkoleń jest tożsamy z brakiem odpowiedniego przygotowania do pełnienia zadań na nowym stanowisku - odpowiednim do wcześniej zajmowanego i w konsekwencji ma wpływ na obniżenie uposażenia zasadniczego.

Wobec powyższego nie można uznać za prawidłowe i logiczne stanowiska prezentowanego w zaskarżonej decyzji o braku odpowiedniego przygotowania i doświadczenia do wykonywania zadań w komórce kontrolnej, skoro wcześniej zlecono skarżącemu pełnienie obowiązków w takim zakresie i uznano jego kwalifikacje za odpowiednie i wystarczające.

Ponadto należy zaakcentować, że organ nie przedstawił ani oceny, ani wyjaśnień, ani zestawień zatrudnienia i wynagrodzeń pracowników w nowej strukturze DIAS. Dlatego nie jest możliwe porównanie przebiegu służby, doświadczenia, zaangażowania i kwalifikacji Skarżącego i innych funkcjonariuszy wykonujących te same zadania. Nie można zatem wykluczyć, że dotychczasowe kwalifikacje zawodowe, doświadczenie uzasadniają utrzymanie dotychczasowego, wyższego uposażenia zasadniczego. Dopiero bowiem po dokonaniu prawidłowych ustaleń organ mógłby w sposób rzetelny udzielić odpowiedzi na pytanie dlaczego Skarżący nie mógł zachować dotychczasowego uposażenia i stanowiska odpowiadającego dotychczasowemu uposażeniu i zakresowi obowiązków oraz czy możliwe było aby nawet przy niższym stanowisku służbowym mieściło się ono w granicach zakreślonych rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej.

Zauważyć także należy, że nie do zaakceptowania jest twierdzenie o prymacie przeprowadzenia gruntownej reformy służby celnej i skarbowej oraz nadrzędności interesu społecznego nad obniżeniem uposażenia długoletniemu funkcjonariuszowi bez bezwzględnego i jednoznacznego wykazania, że niemożliwym było przeniesienie go na stanowisko analogiczne czy też najbardziej zbliżone, o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego. Te okoliczności organ administracji musi konkretnie dowieść i wykazać dlaczego nie może to zostać zrealizowane.

Stwierdzone uchybienia dowodzą, że niniejsza sprawa kolejny raz nie została należycie wyjaśniona, oceniona oraz uzasadniona, co stanowi naruszenie przepisów art. 7,8,11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.pa. oraz 153 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i kolejny raz sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym sformułowanymi w powołanych wyżej przepisach, w szczególności zaś należytego i wyczerpującego przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji odnoszących się indywidualnie do kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.