Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3090589

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 21 października 2020 r.
III SA/Gl 578/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo.

Sędziowie WSA: Magdalena Jankiewicz, Iwona Wiesner (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. sp.k. w J. na rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa Śląskiego w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie środkami unijnymi w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020

1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Śląskiego;

2) zasądza od Zarządu Województwa Śląskiego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zarząd Województwa Śląskiego (...) r. na podstawie art. 58 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2012-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej: ustawa wdrożeniowa) rozpatrzył protest wniesiony przez A sp. z o.o. sp.k. w J. (strona, wnioskodawca, spółka, skarżąca) nie uwzględniając protestu dotyczącego wniosku nr (...) złożonego w ramach konkursu nr (...).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w skutek postępowania, w którym pismem z (...) r. Instytucja Organizująca Konkurs - Wojewódzki Urząd Pracy w K. (dalej: WUP) poinformowała wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie projektu pt. "B", złożony w odpowiedzi na konkurs nr (...) współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego, uzyskał negatywną ocenę i na mocy uchwały Zarządu Województwa Śląskiego nr (...) z (...) r. nie został przyjęty do realizacji. W uzasadnieniu podano, że w zakresie oceny formalno-merytorycznej otrzymał 36.5 pkt Projekt nie osiągnął minimum 60% punktów w Karcie Oceny Formalno-Merytorycznej w części E5 u pierwszego oceniającego oraz w części E3, E5 u drugiego oceniającego.

Wnioskodawca pismem z 14 lipca 2020 r. złożył w trybie art. 53 ust. 1 ustawy protest od powyższego rozstrzygnięcia. Wskazano, odnośnie stanowiska Oceniających w punkcie E5a, że wnioskodawca wykazał doświadczenie w wymaganych obszarach poprzez opisanie projektów, które realizował/realizuje wymieniając ich numery, wartości, okresy trwania oraz liczbę uczestników. Realizacja ich przebiega zgodnie z założeniami w zakresie osiąganych wskaźników i celów projektu. Oceniający wiedział o skuteczności wnioskodawcy w realizacji podobnych projektów. Wnioskodawca wskazał instytucje, które mogą potwierdzić jego potencjał. Według Instrukcji wypełniania wniosku prawdziwość informacji podanych przez wnioskodawcę potwierdza jego oświadczenie. Instytucja dokonująca oceny wniosku może weryfikować prawdziwość podanych informacji poprzez na przykład kontakt ze wskazaną instytucją. Oceniający w przypadku wątpliwości mógł zweryfikować prawdziwość danych w tym trybie.

Odnośnie stanowiska oceniającego w punkcie E3a wnioskodawca wskazał, że liczba uzyskanych punktów (25% możliwych do uzyskania) była niewspółmierna do zarzutów. Wnioskodawca ze względu na specyfikę konkursu przeprowadził dodatkowe, nie wymagane, badanie możliwości związanych z alpinizmem przemysłowym, przedstawiając wyniki we wniosku. Powołał się też na dostępne dane i badania własne dotyczące grupy docelowej. Dwie wcześniejsze edycje konkursu były realizowane w ramach projektów skierowanych do tożsamych grup docelowych. Zgodnie z Instrukcją kwestia badań własnych odnosi się do wskazania informacji o dacie ich przeprowadzenia, wielkości grupy oraz zastosowanej metodologii.

Zarząd Województwa rozpatrując protest nie uwzględnił go, gdyż uznał podniesione w nim zarzuty za nieuzasadnione. Odnośnie kryterium E5a należało ustalić czy projektodawca ma doświadczenie w obszarze merytorycznym projektu na rzecz grupy docelowej, do której kierowane będzie wsparcie oraz w zakresie podejmowanych inicjatyw na określonym terytorium, którego będzie dotyczyć realizacja projektu. Na podstawie Kart oceny formalno-merytorycznej oceniający nr 1 przyznał 1 pkt (maksimum 10 pkt) odnosząc się do stwierdzenia adekwatności doświadczenia wnioskodawcy rozpatrywanego w kontekście dotychczasowej działalności i możliwości weryfikacji jej rezultatów. Oceniający uznał, że opis doświadczenia wnioskodawcy nie zawiera szczegółowego opisu efektów, co było wymagane.

Oceniający nr 2 przyznał 3 punkty i stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił szczegółowego opisu posiadanego potencjału społecznego w zakresie posiadanego doświadczenia czyli uzyskanych rezultatów. Adekwatność doświadczenia powinna być rozpatrywana w szczególności w kontekście dotychczasowej działalności i możliwości weryfikacji jej rezultatów. Wnioskodawca w punkcie B12.2.2.WND wskazał projekty realizowane "C" (...), 120 osób, 01.02.2017-31.07.2018, 1.891.872 zł, "D" (...), 120 osób, 01.05.2018-30.04.2019, 1.891.872 zł, "E" (...), 80 osób, 01.11.2017-31.10.2018, 1.966.934 zł, "F" (...), 86 osób, 01.01.2019-30.11.2019, 1.992.551,04 zł. W wymienionych projektach brak było wskazania ilości osób objętych wsparciem i uzyskanych rezultatów. Wnioskodawca nie wskazał, które projekty zostały rozliczone i ostatecznie zamknięte, a które były w trakcie realizacji i nie mogą stanowić posiadanego doświadczenia.

Stwierdzono, że projekty

- G (...), 01.03.2017-31.10.2018, 108 osób, 1.126.496,04 zł,

- H, (...), 51 osób,01.04.2018-30.04.2019, 723.434 zł,

- I, (...), 01.04.2018-31.03.2019, 100 osób, 1.422.900 zł,

- J, (...), 01.01.2017-31.12.2018, 109 osób, 1.375.320 zł,

- K, (...), 01.04.2016-31.03.2018, 50 osób, 758.996,75 zł,

- L, (...), 108 osób, 01.07.2017-30.06.2019, 1.733.184 zł,

- M, (...), 157 osób, 01.01.2018-31.03.2019, 1.552.740 zł przebiegały zgodnie z założeniami wniosków o dofinansowanie w zakresie osiągnięcia wskaźników i celów projektowych.

Oceniając zasadność zarzutów wnioskodawcy stwierdzono, że opis doświadczenia powinien dawać możliwość oceny zdolności społecznych wnioskodawcy do podjęcia efektywnej realizacji przedsięwzięcia, a podany przez stronę był lakoniczny. Nie zawiera charakterystyki każdego projektu, nie tylko liczby uczestników, lecz także opisu grupy docelowej poszczególnych projektów, nie tylko okresów realizacji i kosztów, lecz także rezultatów, osiągniętych wskaźników i celów poszczególnych projektów. Na podstawie informacji zawartych w pkt B.12.2 oceniający nie mieli możliwości szerszego spojrzenia na dotychczasową działalność wnioskodawcy oraz określenia poziomu jego doświadczenia merytorycznego i skuteczności. Wnioskodawca podał liczbę osób objętych poszczególnymi projektami, lecz nie podał ich charakterystyki. Instytucja dokonująca oceny projektów nie ma obowiązku weryfikacji prawdziwości podanych danych poprzez na przykład kontakt ze wskazana instytucją. Ocena dokonywana jest bowiem na podstawie zapisów wniosku. W ocenie wniosku udział brali eksperci wpisani do Wykazu kandydatów na ekspertów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, którzy legitymują się wymagana wiedzą i doświadczeniem w dziedzinie, w której będą dokonywali oceny wniosków oaz są niezależni w ocenach.

Na podstawie Regulaminu konkursu, Rozdział 5 Procedura weryfikacji warunków formalnych, poprawiania oczywistych omyłek oraz oceny i wyboru projektów do dofinansowania, pkt 18 Projekt otrzymuje ocenę pozytywną, jeśli wszystkie kryteria zerojedynkowe zostały ocenione pozytywnie oraz wniosek otrzymał minimum 60% punktów w kryteriach ogólnych merytorycznych (minimum 30 pkt) i jednocześnie zostały spełnione wszystkie kryteria w ramach, których określono minimum punktowe.

W wyniku rozpatrzenia protestu organ stwierdził, że ocena projektu w kryterium ogólnym merytorycznym (punktowym) nr 5a została podtrzymana, a w konsekwencji projekt nie spełnia kryterium ogólnego merytorycznego nr 5. Wobec powyższego projekt nie mógł być przekazany do ponownej oceny formalno-merytorycznej, co oznacza, że bezprzedmiotowa była weryfikacja prawidłowości oceny projektu w zakresie pozostałego, wskazanego w proteście, kryterium ogólnego merytorycznego nr 3a KOF-M2.

Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postepowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniały kryteria wyboru projektów. Brak spełnienia tego kryterium potwierdza zasadność zakończenia procedury odwoławczej na tym etapie. W związku z powyższym nie zachodziła przesłanka z art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej dopuszczającej przekazanie sprawy instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1 w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeśli stwierdzone zostanie, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i koniecznych do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny.

Wnioskodawca pismem z 7 września 2020 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe rozstrzygnięcie i domagała się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej ocenie zarzucono:

1. naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie wadliwej, nierzetelnej i dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż przedstawione przez skarżącą we wniosku o dofinansowanie projektu informacje dotyczące posiadania potencjału społecznego były niewystarczające dla przyjęcia, że skarżąca takowy potencjał posiada podczas gdy treść wniosku oraz posiadana z urzędu przez Instytucję wiedza w tym zakresie (skarżąca realizowała i w dalszym ciągu realizuje w Instytucji organizującej konkurs liczne projekty, a przedmiotowy wniosek zawiera projekt stanowiący III edycję szkoleń dla grupy docelowej objętej Działaniem 11.3 RPO WSL) prowadzą do wniosku odwrotnego;

2. naruszenie art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie od skarżącego informacji, które Instytucja organizująca konkurs posiada z urzędu (skarżąca realizowała i w dalszym ciągu realizuje w Instytucji organizującej konkurs liczne projekty, a przedmiotowy wniosek zawiera projekt stanowiący III edycję szkoleń dla grupy docelowej objętej Działaniem 11.3 RPO WSL);

3. naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że projekt:d" nr (...), złożony w ramach konkursu nr (...), nie spełnia kryteriów wyboru projektów do dofinansowania w zakresie potencjału społecznego;

4. naruszenie art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie protestu, pomimo istnienia ku temu przesłanek oraz podstaw do podpisania umowy o dofinansowanie projektu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała swe stanowisko w sprawie, a nadto podkreśliła, że wskazała liczbę osób, okres realizacji, wartość kosztów, grupę docelowa projektów zgodną z grupą docelową konkursu. Zgodnie z regulaminem grupę docelowa projektów 11.3 stanowią osoby dorosłe, zgłaszające z własnej inicjatywy chęć kształcenia formalnego, podnoszenia, uzupełnienia kwalifikacji lub ich formalnego potwierdzenia. We wniosku zawarto również informacje, że realizacja wskazanych tam projektów przebiega/przebiegała zgodnie z założeniami wniosków o dofinasowanie w zakresie osiągnięcia wskaźników i celów projektowych. Oceniający mimo posiadanych możliwości weryfikacji wiarygodności twierdzeń wniosku zaniechali tej czynności. Instytucja oceniająca z urzędu posiada informacje o realizacji przez skarżącą licznych projektów, na które powoływała się we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Śląskiego IZ RPO WSL wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu. Podkreślono, że w ramach działania 11.3 dostępne są środki w kwocie 6.810.359,25 zł, a alokacja nie została wyczerpana. W rozpatrzeniu protestu organ odniósł się jedynie do zastrzeżeń oceniających w stosunku do kryterium nr 5, natomiast w związku z faktem, że uznał, że ocena została prowadzona prawidłowo i kryterium nie zostało spełnione, nie rozpatrywał już zastrzeżeń w zakresie kryterium nr 3. Podkreślono, że jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu jest weryfikowanie podanych we wniosku danych, a na wnioskodawcy spoczywa obowiązek starannego wypełnienia wniosku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

W art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), określony został przez ustawodawcę katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej, przy czym na zasadzie art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przepisem szczególnym jest art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podkreślenia jednakże wymaga, że przywołana ustawa obok sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz procedury odwoławczej w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego, reguluje również postępowanie sądowoadministracyjne i to pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez skrócenie terminu do wniesienia skargi, wprowadzenie terminu do jej rozpoznania, czy też wprowadzenie trybu bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe rozwiązania, zgodnie z intencją ustawodawcy, zmierzały do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Z powołanych wyżej regulacji wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych.

W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało rozstrzygnięcie zawarte w informacji Instytucji Zarządzającej - Zarządu Wojewódzkiego o nieuwzględnieniu protestu skarżącej od negatywnego wyniku oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

W wymienionym przepisie określono ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymienione w tym przepisie zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej (por. Komentarz do art. 37 zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, publ. e/LEX).

Istotnym jest również wskazanie, że wynikająca z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania ma charakter normatywny i stanowi gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma ponadto charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów (wyrok WSA w Poznaniu z 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Po 226/17).

Konfrontując poczynione wyżej uwagi z oceną formalną wniosku skarżącej dokonaną przez Instytucję Organizującą Konkurs, a następnie przez Instytucję Zarządzającą, która nie uwzględniła protestu od tej oceny, stwierdzić należało, że instytucje te nie sprostały wymaganiom wynikającym z ustawy wdrożeniowej. W tym miejscu należy odwołać się do treści art. 50a ustawy wdrożeniowej, który zakazuje w toku postępowania domagania się od wnioskodawcy żądać zaświadczeń ani dokumentów na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli są one znane organowi z urzędu, są możliwe do ustalenia przez instytucję na podstawie posiadanych przez nią ewidencji, rejestrów lub innych danych, rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których instytucja ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Przepis ten wskazuje na zakres kompetencji organu w zakresie dysponowania posiadanymi danymi oraz zakresu dostępu do nich. W wymienionym wyżej zakresie organ winien dokonać samodzielnych ustaleń w przypadku gdy brak informacji w toku oceny może być uzupełniony w oparciu o źródła wskazane w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała postępowania, w których uczestniczyła uzyskując dostęp do ich finansowania ze środków unijnych, wskazała również na tożsamość grup docelowych i zakres projektów, w tym projektów "(...)" pierwszej i drugiej edycji (niniejsze postępowanie dotyczy trzeciej edycji). Informacji tych organ stojąc na stanowisku, że wymagają rozwinięcia, w żaden sposób nie zweryfikował, mimo że miał ku temu techniczne możliwości, a powołany wyżej przepis uzasadnia ich zastosowanie w toku dokonywanej oceny.

Podzielić należało poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wskazujące, że strona powinna wiedzieć dokładnie, dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Samo uzasadnienie oceny powinno być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Jeżeli uzasadnienie informacji zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (wyroki NSA z 5 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2410/14, z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1114/1). W niniejszej sprawie warunek ten jednak nie został spełniony, a organ wskazał jedynie na możliwość uzyskania informacji we własnym zakresie, nie wyjaśniając powodów, dla których zaniechał takiego działania w niniejszej sprawie. Podkreślić należało, że wnioskodawca wskazał ilość osób objętych poszczególnymi projektami, ich oznaczenie, termin i wartość projektu. Zasadne były więc zarzuty kwestionujące sposób, w jaki została dokonana ocena projektu odnośnie oceny merytorycznej. Innymi słowy, mając na uwadze przedstawione nieprawidłowości w ocenie wniosku, co skutkowało nieprawidłowościami przy rozstrzygnięciu protestu, należało uznać, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy wdrożeniowej.

Reasumując, należało stwierdzić, że zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 12 i 5 ustawy wdrożeniowej, w zakresie wskazanej oceny, uznać należało za uzasadniony wobec braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia.

Z tego też powodu, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej orzekł jak w pkt 1 wyroku. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany dokonać powtórnej oceny projektu zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z treści niniejszego uzasadnienia.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. z 2018.265), a także opłata skarbowa w kwocie 17 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.