Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2699642

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 13 czerwca 2019 r.
III SA/Gl 464/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Wiesner.

Sędziowie WSA: Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Małgorzata Herman.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Dyrektor (...) Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm., dalej u.d.i.p.), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej k.p.a.) oraz art. 98 ust. 1 pkt 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 z późn. zm., dalej ustawa), po rozpatrzeniu wniosku Ł.S. o z dnia (...) r., odmówił udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku.

Organ przedstawił stan faktyczny i prawny. Wskazał, że w piśmie z dnia (...) r. strona skarżąca wniosła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych obejmujących liczbę oraz wartości zrealizowanych w roku 2018 r. przez świadczeniodawcę: "A" Oddział w G. świadczeń w zakresie przeszczepienia komórek krwiotwórczych od dawcy rodzinnego, niespokrewnionego oraz od dawcy w połowie zgodnego (haploidentycznego).

Organ w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia (...) r. powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poinformował stronę, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania przedmiotowej informacji, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca winien zatem wykazać, że działa w interesie publicznym i informacje, które chce uzyskać mają szczególne znaczenie. Fundusz nie może przekazać danych ujętych we wniosku do czasu wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego. Wobec powyższego organ wezwał do uzupełnienia złożonego wniosku, w zakresie wykazania szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanych informacji, w terminie do 14 dni od odebrania wezwania.

Strona skarżąca w piśmie z dnia (...) r. nie zgodziła się, że w sprawie dochodzi do przetworzenia danych i stwierdziła, że liczba wykonanych świadczeń stanowi informację publiczną. Dodatkowo skarżący powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym wskazano, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonność, liczba zaangażowanych pracowników, szeroki zakres wniosku powodujący konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań i może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto skarżący wskazał, że powyższe dane mają zweryfikować, czy przy sprawozdaniach o refundację nie doszło do nieprawidłowości na szkodę NFZ. Dodatkowo w swoim piśmie wskazał, że kontrola społeczna administracji zwana też obywatelską jest elementem składowym kontroli zewnętrznej nad administracją, dopełniającym niejako system instytucji państwowych.

Organ dokonując analizy stanu prawnego wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przedmiotowym wniosku nie został wykazany szczególny interes publiczny. Organ podkreślił, że ten przepis ogranicza uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej poprzez konieczność wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r. I OSK 1347/05, zgodnie z którym informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. W ocenie organu ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji może się wiązać z potrzebą przeprowadzenia analiz, sporządzenia zestawień, wyciągów. Takie zabiegi czynią zatem informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. utrwalił się pogląd, iż interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości.

W konkluzji organ podał, że w sprawie przetworzenie polega m.in. na wystąpieniu do innej komórki organizacyjnej o pozyskanie danych rozliczeniowych z systemu informatycznego (...) Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Pozyskane dane, które co do zasady składają się z konglomeratu informacji, w tym informacji o zrealizowanych procedurach medycznych, wymagają dokonania szczegółowej analizy merytorycznej, a nie tylko automatycznego ich pobrania. W ocenie organu mając na względzie złożoność procesu rozliczeniowego oraz zasad, które determinują sprawozdawanie zrealizowanych świadczeń błędne jest uznanie, że informacja ta stanie się podstawą do wykazania ewentualnych nieprawidłowości. Organ nie zgodził się z wnioskodawcą, że pozyskanie wnioskowanych danych umożliwi zwrócenie uwagi na braki i niedoskonałości w funkcjonowaniu organów administracji państwowej, w tym przypadku Narodowego Funduszu Zdrowia. Zatem w ocenie organu we wniosku nie wykazano spełnienia znamion zaspokojenia szczególnego interesu publicznego.

W piśmie z dnia (...) r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1320 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 21 u.d.i.p. na powyższą decyzję organu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów dotyczących postępowania, które miały istotny wpływ tj. art. 63 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, pomimo braku złożenia we wniosku o udostępnienie informacji publicznej podpisu odręcznego lub mechanizmu elektronicznego (certyfikowanego lub podpisu Profilu Zaufanego), które uniemożliwia prowadzenie postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz o zasądzenie kosztów postępowania i wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zdaniem strony skarżącej skarga z powodu dopuszczenia się rażącego naruszenia prawa, powodującego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia, zawiera tylko ten wskazany zarzut, który jest badany przez sąd jako najważniejszy. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy k.p.a. mają zastosowanie na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Skarżący zaznaczył, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Zdaniem strony skarżącej podmiot do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony. Wniosek musi, wobec tego, spełniać choćby minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, co pozwala na jego prawidłowe odczytanie i załatwienie. Skarżący wskazał, że wniosek nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom (także formalnym), albowiem nie stanowi on podania w rozumieniu art. 6 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a.

Skarżący podkreślił, że gdy podmiot zobowiązany zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się k.p.a., obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej wiąże się z koniecznością dysponowania przez organ wnioskiem, który spełnia wymogi formalne, w tym zawiera podpis (art. 63 § 3, § 3a k.p.a.). Skarżący wskazał na pogląd zawarty w orzecznictwie, zgodnie z którym podanie (w tym odwołanie) przesłane drogą e-mail należy traktować jako wniesione na piśmie do organu, które zawiera jednak brak formalny, bowiem nie jest opatrzone podpisem wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.). Brak ten podlega uzupełnieniu na wezwanie organu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Skutek prawny złożenia dotkniętego brakiem formalnym podania następuje w dniu, w którym wiadomość elektroniczna została wprowadzona do systemu teleinformatycznego organu.

Zdaniem stronie skarżącej w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek próby wdrożenia postępowania naprawczego. W ocenie strony k.p.a. ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji.

Skarżący wskazał, że decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. można bowiem wydać tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje podaniem spełniającym wymogi określone w art. 63 k.p.a. Tylko wówczas uzasadnione jest - z punktu widzenia istoty dostępu do informacji oraz na gruncie procedury administracyjnej - wydanie kwalifikowanego aktu, jakim jest decyzja. W konsekwencji w sprawie nie nastąpiło skuteczne wszczęcie postępowania administracyjnego. Skarżący podał, że na żadnym etapie postępowania nie korzystał z podpisu Profilu Zaufanego lub certyfikowanego podpisu elektronicznego, co w konsekwencji przesądza, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W konkluzji wskazał, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia i nie podniósł pozostałych zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zarzut odnosi się do części postępowania, która nie ma dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia.

Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 63 § 3 k.p.a. jest chybiony. Istotą udostępnienia informacji publicznej jest maksymalne odformalizowanie postępowania. Wnioskodawca nie musi wniosku podpisywać i podawać swoich danych osobowych, ale też może złożyć żądanie ustnie, np. w trakcie wizyty w urzędzie lub rozmowy telefonicznej. W tym przypadku nie obowiązują przepisy k.p.a. Złożony wniosek może zostać wpisany wprost do treści wiadomości elektronicznej. Przy tym nie jest wymagane podanie swoich (prawdziwych) danych osobowych. Organ zauważył, że skarżący skierował wniosek w sposób elektroniczny (ePUAP), jednak wbrew temu, o czym pisze skarżący wniosek został podpisany, a następnie zeskanowany i przesłany do organu. Wobec tego organ nie wzywał stronę do jego uzupełnienia. Ponadto skarżący odpowiedź na wezwanie skierował przez system ePUAP, która została podpisana w analogiczny sposób jak sam wniosek. Jednocześnie korzystanie z systemu ePUAP jest możliwe wyłącznie po potwierdzeniu swojej tożsamości i pismo pozwała na zidentyfikowanie jego nadawcy.

Organ w tej sytuacji stwierdził, że nie można podzielić zarzutu strony skarżącej co do konieczności wzywania jej do uzupełnienia braków, ponieważ te nie wystąpiły oraz podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia (...) r. wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podano między innymi ile jest dokumentów zbiorczych, w ilu i w jakich komórkach organizacyjnych Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zostały zgromadzone, wedle jakich kryteriów te dokumenty zostały zarchiwizowane, czy w komórkach Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia prowadzone są wykazy (rejestry) sprawozdania (a jeśli tak - według jakich kryteriów), czy sprawozdanie z 2018 r., zostały zebrane w Wydziałach zajmującymi się Finansami Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, oraz czy danymi żądanymi przez Stronę dysponuje Główny Księgowy Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Ponadto organ nie wskazał, co kwalifikuje informację prostą w przetworzoną. Organ powinien także wskazać, że zadośćuczynienie żądaniu strony wymagałoby zgromadzenia i przeanalizowania dokumentacji wszystkich wydziałów i sekcji Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (bez podania, jakie dokumenty musiałyby być przeanalizowane i ich liczby). W ocenie strony organ w sposób błędny zastosował przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zdaniem strony organ powinien szczegółowo odnieść się do treści wniosku skarżącego oraz do zasad gromadzenia informacji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz. U. Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny - możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która - zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazało, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że u.d.i.p. jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej; jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy k.p.a. mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów k.p.a. w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2.

Natomiast spór w rozpoznawanej sprawie obejmuje ocenę czy zgodnie z twierdzeniami skargi w sprawie organ naruszył art. 63 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, pomimo braku złożenia we wniosku podpisu odręcznego lub za pomocą mechanizmu elektronicznego (certyfikowanego lub podpisu Profilu Zaufanego) oraz czy wystąpiła przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może zostać złożony w każdej formie, bowiem przepisy u.d.i.p. nie przewidują żadnych wymogów formalnych dla wniosku, nie musi być on również podpisany, a wnioskodawca nie ma obowiązku wykazywania interesu prawnego czy faktycznego dla jego wniesienia. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna również postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy k.p.a. (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12). Jednocześnie w orzecznictwie NSA zawarty jest pogląd, zgodnie z którym wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2015 r. o sygn. akt I OSK 1808/14).

Zdaniem Sądu wniosek skarżącego z dnia (...) r. został sformułowany w sposób jasny i czytelny oraz nie pozostawiał wątpliwości co do zakresu żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej. Nadto został skierowany w sposób elektroniczny za pośrednictwem platformy (ePUAP). W odpowiedzi na skargę zasadnie stwierdzono, że korzystanie z systemu ePUAP jest możliwe wyłącznie po potwierdzeniu swojej tożsamości. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia - UPP nadawca wniosku to Ł. S. Dokonano identyfikatora nadawcy wniosku: S.

Wobec powyższego należy wskazać wbrew zarzutom skargi, że organ nie był zobowiązany do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie podpisu strony skarżącego. Nadto w sprawie nie zachodzi podstawa nieważności postępowania określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, gdyż decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek skarżącego zawierał określony zakres informacji publicznej, której udostępnienia zażądał wnioskodawca oraz został podpisany.

Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia (...) r., stanowiącego uzupełnienie skargi należy podkreślić, że zawarte w nim zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem informacja objęta wnioskiem stanowiła zbiór danych, mających charakter informacji przetworzonej. Jak wynika z treści wniosku, skarżący domagał się podania danych obejmujących liczbę oraz wartości zrealizowanych w roku 2018 r. przez świadczeniodawcę: "A" Oddział w G.świadczeń w zakresie przeszczepienia komórek krwiotwórczych od dawcy rodzinnego, niespokrewnionego oraz od dawcy w połowie zgodnego (haploidentycznego). Organ uznał, że powyższa informacja stanowi zbiór danych mających charakter informacji przetworzonej, wymagającej nakładu pracy w jej przygotowanie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W u.d.i.p. brak jest legalnej definicji informacji przetworzonej i prostej. Jeśli chodzi o informację przetworzoną, to może ona wystąpić w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Taka informacja zatem istnieje, jednak suma informacji prostych nie zawsze pozostaje informacją prostą. Można zatem uznać, że domaganie się podania informacji objętych wnioskiem stanowi zbiór danych, który wymaga dokonania szczegółowej analizy merytorycznej oraz wystąpienia do innej komórki organizacyjnej, co nadaje jej charakter informacji przetworzonej. Jak wynika z pisma organu z dnia (...) r., wnioskowane dane sprawozdane przez świadczeniodawców do systemu informatycznego (...) Oddziału NFZ w poszczególnych latach, stanowią informację wymagającą ich przetworzenia oraz współpracy z innymi komórkami (...) Oddziału NFZ.

Skarżący został wezwany pismem z dnia (...) r. do wykazania szczególnego interesu publicznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, jednak tego nie uczyni. W nadesłanej odpowiedzi z dnia (...) r. powołał się na stwierdzenie, że w sprawie nie następuje przetworzenie informacji. Nadto wskazał na konieczność udzielenia informacji ze względów społecznych w celu zapewnienia kontroli nad działalnością administracji państwowej. W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca uznaje tu wyraźnie prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym i ogranicza prawo do informacji publicznej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będący podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, zmuszając do wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dostęp do informacji przetworzonej uczynił to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., I OSK 924/14, CBOSA - komentarz Kamińska Irena, Rozbicka - Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III Opublikowano: WK 2016). Ograniczenie przedmiotowe dostępu do informacji publicznej znajduje też uzasadnienie w potrzebie ochrony porządku publicznego, który w doktrynie prawa konstytucyjnego rozumiany jest jako "stan, który umożliwia normalne funkcjonowanie państwa i społeczeństwa. Przesłanka porządku publicznego powinna uzasadniać ograniczenia praw człowieka wyłącznie dla ochrony ważnych interesów jednostki, które nie mieszczą się w przesłance wolności i praw innych osób, oraz tych interesów społecznych, które odpowiadają ogólnemu kryterium zapewnienia właściwego funkcjonowania instytucji publicznych w demokratycznym państwie i ochrony tych instytucji przed zachowaniami prowadzącymi do zakłócenia ich działalności. Porządek publiczny w państwie demokratycznym obejmuje w szczególności pewne minimum sprawności funkcjonowania instytucji państwowych" (zob. K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Kraków 1999, s. 189-190).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o udostępnienie przez organ informacji publicznej zawierał w istocie żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Na dzień złożenia przez skarżącego wniosku podmiot zobowiązany nie dysponował żądaną informacją. W zaskarżonej decyzji podano, że organ musiałby wystąpić do innej komórki organizacyjnej o pozyskanie danych rozliczeniowych z systemu informatycznego (...) OW NFZ. Wskazano, że pozyskane dane, w tym o zrealizowanych procedurach medycznych wymagają dokonania szczegółowej analizy merytorycznej, a nie tylko automatycznego ich pobrania. Niezależnie od powyższego organ także trafnie uznał, że mając na względzie złożoność procesu rozliczeniowego oraz zasad, które determinują sprawozdawanie zrealizowanych świadczeń błędne jest stwierdzenie skarżącego, że ewentualne udzielenie informacji może być podstawą do wykazania nieprawidłowości i zwrócenia uwagę na braki i niedoskonałości w funkcjonowaniu organu. Zatem wniosek nie spełnia znamion zaspokojenia szczególnego interesu publicznego.

W konkluzji należy wskazać, że przygotowanie żądanej informacji nie byłoby wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym "liczeniu świadczeń zdrowotnych", ale wymagałoby dużego nakładu pracy ze względu na konieczność zebrania i analizy zrealizowanych procedur medycznych, sporządzenia zestawień i wyciągów. Organ w sposób wystarczający wykazał, jakie czynności zobowiązany byłby podjąć, aby udzielić informacji publicznej.

Ponadto zasadnie organ przyjął, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego takiej właśnie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wniosku i dalszych pism strony skarżącej nie dał podstaw do uznania, że po stronie skarżącego występuje przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia nie tylko wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., ale również te, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Zawiera imiona i nazwiska osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami procesowymi oraz prawa materialnego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.