III SA/Gl 423/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3067749

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r. III SA/Gl 423/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik.

Sędziowie WSA: Magdalena Jankiewicz (spr.), Barbara Orzepowska-Kyć.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z (...) r. nr (...) Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. B. od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego Policji w R. z 18 marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego tegoż organu z 23 kwietnia 2020 r., stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w R. pismem z 18 marca 2020 r. poinformował skarżącego o zwolnieniu go od zajęć służbowych od 21 listopada 2019 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji w związku z ostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w K. z (...) r. Z orzeczenia tego wynikało, że skarżący został zakwalifikowany do kategorii "C" tj. osób trwale niezdolnych do pełnienia służby, a jednocześnie należących do trzeciej grupy inwalidzkiej. Funkcjonariusz wnioskiem z 23 marca 2020 r. zwrócił się do przełożonego o dostarczenie dokumentu stanowiącego podstawę naliczania mu przez komórkę finansową należnego wynagrodzenia. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 23 kwietnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w R. poinformował zainteresowanego o treści art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz potwierdził wcześniejszą informację o fakcie zwolnienia tego policjanta od zajęć służbowych w terminie od 21 listopada 2019 r., kiedy to orzeczenie komisji lekarskiej uzyskało przymiot ostateczności, do dnia zwolnienia ze służby w formacji. Powyższe znalazło przełożenie na wypłatę funkcjonariuszowi wyrównania uposażenia do wysokości 100% (wcześniej potrącono 20% wobec przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim) od dnia jego zwolnienia od zajęć służbowych tj. od 21 listopada 2019 r. Odnośnie dokumentów potwierdzających naliczone uposażenie przełożony odesłał zainteresowanego do komórki finansowej.

Pismem z 28 kwietnia 2020 r., skarżący złożył odwołanie od ww. pism Komendanta Powiatowego Policji. Zakwestionował poprawność określenia daty zwolnienia od zajęć służbowych od 21 listopada 2019 r. ze względu na fakt, iż orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby wydane zostało (...) r. Zarzucił podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w niewłaściwej formie - pisma informacyjnego. Jego zdaniem winna być załatwiona w formie rozkazu personalnego. W tym względzie policjant powołał się na zapis § 3 ust. 3 w zw. § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 z późn. zm.). Żądając wypłaty wyrównania uposażenia do wysokości 100% od dnia wydania przez komisję lekarską orzeczenia stwierdzającego jego całkowitą niezdolność do służby, tj. od (...) r., a nie jak to uczynił Komendant Powiatowy Policji od dnia kiedy przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne, skarżący przytoczył fragmenty wyroków sądowych tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2001 r., sygn. II SA 704/01 (lex nr 55005) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 1704/17 (lex nr 2650850), mające dowodzić zasadności jego oczekiwań.

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, po otrzymaniu przedmiotowego odwołania, wziął pod uwagę, iż stosownie do treści art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego, warunkiem koniecznym, który musi zostać spełniony przed przystąpieniem przez organ odwoławczy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest ustalenie w tzw. "postępowaniu wstępnym", czy odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie.

Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Komendant podkreślił, iż w literaturze przedmiotu podnosi się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo w ogóle nie posiadającą zdolności do czynności prawnych.

Norma wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, o czym świadczy użycie w jego treści kategorycznego zwrotu "organ odwoławczy stwierdza", co oznacza, że organ jest zobligowany do wydania takiego rozstrzygnięcia w razie stwierdzenia odpowiednio: okoliczności powodujących niedopuszczalność odwołania albo uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (po uprzednim ustaleniu, że odwołanie było w ogóle dopuszczalne).

Zdaniem organu w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, gdyż zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych w trybie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, którą można kwestionować w drodze odwołania.

W § 3 ust. 1 ww. rozporządzenie wymienia materię (w tym udzielanie urlopów i zwolnień od zajęć służbowych) zaliczaną do spraw osobowych policjantów, która co do zasady rozstrzygana jest na piśmie w formie rozkazu personalnego (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Natomiast w myśl § 3 ust. 4 ww. aktu prawnego formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnień od zajęć służbowych.

Zwolnienie funkcjonariusza Policji od zajęć służbowych w przypadku ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o jego trwałej niezdolności do służby nie zależy od władczej decyzji przełożonego, przyznającej mu to prawo. Wymienione uprawnienie policjant nabywa na podstawie orzeczenia o trwałej niezdolności do służby, w dacie jego ostateczności (co wynika wprost z § 24 ww. rozporządzenia), bowiem na podstawie tego orzeczenia funkcjonariusz nie może być dopuszczony do służby, a dalszą konsekwencją jest jego zwolnienie ze służby po upływie okresu ochronnego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z 18 marca 2020 r. odnośnie zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych w zw. z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności tego policjanta do służby (a także kolejne pismo informacyjne datowane na dzień 23 kwietnia 2020 r.), nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem "nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej co do istoty", stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a. Stanowi ono jedynie czynność materialno-techniczną odnoszącą się do posiadanego już przez policjanta uprawnienia.

Organ II instancji wyraził pogląd, że na skutek powyższych ustaleń organ obowiązany był, w świetle art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania funkcjonariusza z 28 kwietnia 2020 r. uwagi na przesłankę przedmiotową - brak aktu administracyjnego podlegającego zaskarżeniu.

W skardze na to rozstrzygnięcie, policjant zarzucił organowi II instancji rażące naruszenie prawa materialnego w zakresie interpretacji art. 121 ust. 1 oraz art. 121b ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W oparciu o powyższe, wniósł o uchylenie wydanego postanowienia i wyrównanie należnego mu wynagrodzenia od 3 września 2019 r. poprzez wypłatę 20% potrąconej pensji wraz z należnymi odsetkami ustawowymi oraz wyrównanie wypłaconego od 1 kwietnia 2020 r. wynagrodzenia odsetki ustawowe należne od dnia 21 listopada 2019 r.

W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z Uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 16/13 osoba uznana za niezdolną do służby przez właściwą komisję lekarską nie musi przedstawiać dodatkowo zaświadczeń lekarskich potwierdzających chorobę po wydaniu orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby.

W rozdziale 9 ustawy o Policji zawarte są uregulowania dotyczące uposażenia funkcjonariusza. W art. 121b zawarta jest regulacja dotycząca obniżenia wynagrodzenia funkcjonariusza o 20% związana z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Są tam wyszczególnione przypadki, kiedy należy wynagrodzenie obniżyć. W żadnym z przypadków nie została wymieniona sytuacja, kiedy to wynagrodzenie obniża się policjantowi, wobec którego właściwa komisja lekarska orzekła o całkowitej niezdolności do służby.

Tak więc uznać należy, iż w przypadku gdy policjant został uznany za całkowicie niezdolnego do służby (należy przez to również rozumieć trwale niezdolnego do służby - I OPS 16/13) wynagrodzenie winno być wypłacone zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Podniósł, że został uznany za trwale niezdolnego do służby 3 września 2019 r. Wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1704/17 z 16 kwietnia 2019 r., w którym podkreślono, iż katalog przesłanek pozwalających na obniżenie funkcjonariuszowi uposażenia z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim jest zamknięty, nie można zatem wliczać do niego okresu zwolnienia spowodowanego orzeczeniem komisji lekarskiej. W ten sposób Komendant Powiatowy Policji jako organ zignorował obowiązującą interpretację Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przepisów art. 121 i 121b ustawy o Policji.

W odpowiedzi otrzymał pismo Komendanta Powiatowego Policji z 23 kwietnia 2020 r. informujące, iż 100% wynagrodzenia należne jest policjantowi m.in. zwolnionemu od zajęć służbowych. W związku z tym, iż decyzją Komendanta Powiatowego Policji zwolniony od zajęć został dopiero od 21 listopada 2019 r., to od tego dnia otrzymuje 100% wynagrodzenia.

Skarżący stwierdził, że w odwołaniu podniósł dwie kwestie. Pierwsza dotyczyła zwolnienia go od zajęć służbowych w formie rozkazu personalnego (czego obecnie już nie kwestionuje), druga dotyczyła naliczenia wyrównania należnego mu wynagrodzenia od 3 września 2019 r.

W zaskarżonym postanowieniu organ odniósł się do kwestii wydania rozkazu personalnego, jednak całkowitym milczeniem pominął kwestię należnego mu od 3 września wynagrodzenia. Natomiast w art. 121b ustawy o Policji przewidziane jest tylko 5 przypadków obniżenia wynagrodzenia z tytułu zwolnienia lekarskiego. Art. 121 ustawy o Policji przewiduje wynagrodzenie w czasie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz okresu pozostawania bez przydziału. W żadnym z tych przepisów nie ma mowy o sytuacji kiedy funkcjonariusz jest uznany za trwale niezdolnego do służby przez właściwą komisję lekarską. Natomiast rozszerzanie cytowanych przepisów a w szczególności art. 121b czyli przypadków zwolnienia lekarskiego i art. 121 czyli czasu urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz okresu pozostawania bez przydziału jest niedopuszczalne.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji i nakazanie wydania decyzji o wypłaceniu wyrównania należnego mu wynagrodzenia od 3 września 2019 r. z należnymi od 21 listopada 2019 r. odsetkami ustawowymi. Jednocześnie biorąc pod uwagę fakt, iż wyrównanie wynagrodzenia od 21 listopada 2019 r. nastąpiło dopiero w 1 kwietnia 2020 r. wniósł o nakazanie wydania decyzji naliczającej należne odsetki ustawowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, ze przepisy k.p.a. przewidują prawo do wniesienia odwołania jedynie w stosunku do decyzji administracyjnych czyli rozstrzygnięć władczych o prawach lub obowiązkach jej adresatów. Natomiast w przedmiotowej sprawie to rozstrzygnięcie zawarte zostało w decyzji komisji lekarskiej orzekającej o niezdolności funkcjonariusza do służby, a nie w piśmie Komendanta Powiatowego Policji, które stanowiło jedynie potwierdzenie i doprecyzowanie wiedzy funkcjonariusza co do skutków, jakie wywołuje orzeczenie komisji. Natomiast potwierdzenie przez organy obu instancji jego uprawnienia do zwolnienia od zajęć służbowych od dnia wydania orzeczenia komisji, jak tego oczekuje skarżący, stanowiłoby naruszenie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Wreszcie należy powołać także art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zgodnie z sentencją zaskarżonego postanowienia Komendant Wojewódzki po rozpatrzeniu odwołania od rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Komendanta Powiatowego z 18 marca 2020 r. odnośnie zwolnienia od zajęć służbowych będącego jednocześnie odwołaniem od pisma informacyjnego Komendanta Powiatowego z 23 kwietnia 2020 r. - stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Treść rozstrzygnięcia wskazuje, że spór nie dotyczy zagadnień materialnoprawnych, lecz procesowych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że niedopuszczalność ta wynika z przyczyn przedmiotowych i jest konsekwencją tego, że brak jest w sprawie rozstrzygnięcia, gdyż "zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych w trybie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. (...) nie wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, którą można kwestionować w drodze odwołania". I dalej, że pismo Komendanta z 18 marca 2020 r. (oraz pismo informacyjne z 23 kwietnia 2020 r.) nie jest decyzją administracyjną, bo nie rozstrzyga indywidualnej sprawy, a "stanowi jedynie czynność materialno - techniczną odnosząca się do posiadanego już uprawnienia" - jak można się domyślać, choć nie zostało to wyartykułowane wprost - posiadanego na podstawie decyzji komisji lekarskiej stwierdzającej trwałą niezdolność strony do służby, a które stało się ostateczne z dniem 21 listopada 2019 r.

Odnośnie kwestii zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych Sąd stwierdził, że stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 z późn. zm.) - dalej powoływane jako rozporządzenie, formy rozkazu personalnego nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnienia od zajęć służbowych. Pismo z 18 marca 2020 r. dotyczyło tej właśnie kwestii, zatem zwolnienie strony od zajęć służbowych nie wymagało wydania rozkazu personalnego. Jak stwierdził bowiem WSA w Gorzowie w wyroku o sygn. akt II SA/Go 44/20 rozkaz personalny winien być wydany wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obowiązkach adresata wynikających z norm prawa administracyjnego i załatwia sprawę indywidualną w sposób władczy i jednostronny. W niniejszej sprawie zwolnienie strony od zajęć służbowych było konieczną konsekwencją uznania skarżącego ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej za trwale niezdolnego do służby. Być może ustawodawca zdecydował się na odstąpienie od formy rozkazu personalnego w kwestii zwolnienia od zajęć z tego właśnie powodu, tj. dlatego, że organ nie rozstrzyga tu władczo przyznając albo pozbawiając określonych uprawnień lub nakładając obowiązki, a jedynie wykonuje ostateczną decyzję komisji lekarskiej zwalniając od zajęć policjanta, który nie jest zdolny do ich wypełnienia ze względu na stan zdrowia.

Zatem stanowisko organu co do tego, że brak było władczego rozstrzygnięcia, od którego strona mogła wnieść odwołanie było prawidłowe i znajdowało podstawę prawną w cytowanym przepisie rozporządzenia w zw. z art. 134 k.p.a.

Konsekwencją powyższego było uznanie pisma z 23 kwietnia 2020 r. także za pismo informujące o konsekwencjach (a nie rozstrzygające sprawę) w zakresie wynagrodzenia w przypadku zwolnienia funkcjonariusza od zajęć służbowych.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Uwzględniając jednak treść wcyt. art. 134 i 135 p.p.s.a. i treść skargi, z której wynika, że skarżący uznaje, że wynagrodzenie w wysokości 100% jest mu należne już od daty orzeczenia o niezdolności do służby - Sąd poddał analizie także merytoryczne stanowisko organu wyrażone w pismach objętych odwołaniem.

Odnośnie tego przytoczyć należy art. 121 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360). Stosownie do powołanego przepisu, w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym, i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub ich wysokość.

Z powyższego wynika, że policjant ma prawo do 100% uposażenia m.in. w razie zwolnienia od zajęć służbowych, a nie w przypadku orzeczenia komisji lekarskiej o niezdolności do służby. Komisja orzeka bowiem o stanie zdrowia funkcjonariusza, ale w żaden sposób nie odnosi się (bo nie może z racji braku właściwości) do kwestii obowiązków służbowych policjanta lub zwolnienia od nich wykonywania. Taki zresztą cel został wskazany w orzeczeniu komisji - celem tym było "ustalenie stanu zdrowia oraz ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby" (karta 2 akt administracyjnych). Orzeczeniem z 3 września 2019 r. komisja określiła "kategoria zdolności do służby lub pracy: Kategoria "C". Trwale niezdolny do służby w Policji."

Natomiast zwolnienie od zajęć służbowych nastąpiło na podstawie pisma z 18 marca 2020 r., (niebędącego rozkazem personalnym na mocy § 3 ust. 4 rozporządzenia, zatem niezaskarżalnego odwołaniem, o czym prawidłowo orzekł organ w zaskarżonym postanowieniu) z dniem 21 listopada 2019 r. Zatem konsekwencją powyższego jest, że - zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji - organ naliczył wynagrodzenie w wysokości 100% od dnia zwolnienia od zajęć służbowych czyli od 21 listopada 2019 r., a nie od daty uznania skarżącego za niezdolnego do służby, gdyż taka przesłanka wypłaty 100% wynagrodzenia nie została określona w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.

Wskazuje to, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 121 ust. 1 w zw. z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji (stanowiącym, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia) jest nieuzasadniony.

Odnośnie daty, z jaką funkcjonariusz został zwolniony z obowiązków służbowych wyjaśnić należy, że stosownie do § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Szczególnie zwrócić należy uwagę na fakt, że zwolnienie to może nastąpić dopiero po uzyskaniu przez decyzję komisji waloru ostateczności, a ściślej rzecz biorąc - po otrzymaniu ostatecznego rozstrzygnięcia przez przełożonego.

Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne.

Po myśli art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Z powyższego wynika, że decyzja staje się ostateczna, gdy bezskutecznie upłynie 14-dniowy termin do wniesienia od niej odwołania.

Z pisma komisji lekarskiej z 16 marca 2020 r. (karta 10) wynika, że skarżący otrzymał decyzję 6 listopada 2020 r., zatem decyzja ta stała się ostateczna 21 listopada 2019 r. i z tym dniem tj. najwcześniejszym z możliwych organ zwolnił go od zajęć służbowych, a więc otworzył policjantowi prawo do otrzymywania wynagrodzenia w wysokości 100% należnego uposażenia.

Podsumowując stwierdzić trzeba, że niezaskarżalne (jako nie wymagające rozkazu personalnego) jest zwolnienie policjanta z zajęć służbowych, w tym data, z jaką to zwolnienie następuje (byleby nastąpiło to już po uzyskaniu przymiotu ostateczności przez orzeczenie komisji lekarskiej). Tym samym informacja o wynikającym wprost z przepisu prawa skutku tego zwolnienia od zajęć (a nie skutku stwierdzenia niezdolności do służby) związanego z określoną przepisami datą (doręczenia ostatecznej decyzji komisji) w postaci prawa do 100% wynagrodzenia także nie posiada waloru zaskarżalności, o czym prawidłowo orzekł Komendant Wojewódzki.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.