III SA/Gl 182/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3067996

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2020 r. III SA/Gl 182/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo.

Sędziowie WSA: Beata Kozicka (spr.), Iwona Wiesner.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) r., nr (...), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (DIAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a., tekst jednolity z daty orzekania, w istotnym dla sprawy zakresie bez zmian), art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz pkt 4.5 załącznika nr 3 do ustawy (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 58, z późn. zm., dalej utd, tekst jednolity z daty orzekania, o zmianach poniżej), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481 z późn. zm.), art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm.), art. 2 pkt 35, art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE.L Nr 190, str. 1) - po rozpatrzeniu odwołania T. Z. (daje także: strona, przedsiębiorca czy też skarżący) od decyzji z (...) r., nr (...) wydanej przez Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w K., nakładającej na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w R., karę pieniężną w wysokości 10.000,00 złotych, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów ustawy o transporcie drogowym, które dotyczyły wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o przewozie odpadów, tj.: wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia - za które zgodnie z pkt 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości 10.000,00 zł - utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy - po zaakceptowaniu ustaleń i wywodów organu pierwszej instancji - przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celno-skarbowych w dniu (...) r., dotyczącej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki (...) (nr rejestracyjny (...)) oraz przyczepy ciężarowej marki (...) (nr rejestracyjny (...)) ujawniono, że kierowca ww. zespołu pojazdów, oznaczonego literą "A", A. W. wykonywał przewóz odpadów z (...) na terenie (...) do B. Towar przewożony był do polskiego podmiotu "A" z siedzibą w R. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in.:

wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy nr (...) udzielonej Stronie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia (...) r. znak; (...) orzekającą o zmianie udzielonego Stronie w dniu (...) r. zezwolenia na transport odpadów o wymienionych w decyzji kodach, dokument (...) nr (...) (list przewozowy), dokument CMR

dokument związany z przemieszczaniem odpadów - informację dołączoną do przemieszczanych odpadów według wzoru z załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Zaznaczył, że z dokumentów wynikało, iż przedmiotem przewozu są odpady o kodzie B3010, obejmującym stałe odpady z tworzyw sztucznych. Natomiast, na co zwrócił uwagę, kontrolujący w wyniku przeprowadzonej wstępnej kontroli przewożonego towaru stwierdzili zmieszane odpady w tym: sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, opakowań po mleku, folii aluminiowej, gazet, gąbek itp. Mając na uwadze wstępną kontrolę przewożonych odpadów kontrolujący uznali, iż zachodzi podejrzenie, iż przewożone odpady to odpady komunalne objęte kodem 191212 tzw. frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych. Mając powyższe na uwadze, kontrolujący wystąpili do (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ((...) WIOŚ) z wnioskiem o przeprowadzenie oceny przewożonych odpadów, zawierającym zgromadzone w trakcie kontroli dokumenty oraz zdjęcia, o dokonanie oceny. Organ ten w ocenie towaru z dnia (...) r. uznał przewożone towary za odpad, niebędący odpadem niebezpiecznym, dla którego dostępne informacje są niewystarczające by wskazać czy odpad stanowi zagrożenie dla środowiska lub ludzi. Jednocześnie, jak zauważył (...) WIOŚ dokonał klasyfikacji odpadów i uznał, iż jest to odpad spoza listy (europejski katalog odpadów kod: 191212) tzn. nie jest odpadem klasyfikującym się do listy zielonej, listy bursztynowej czy mieszaniną z załącznika III A czy też załącznika III B. Wskazał także, iż transportowane odpady stanowią mieszaninę odpadów różnych materiałów - tworzyw sztucznych, papieru, styropianu, gumy i innych. Przewożone odpady to odpady o wyglądzie odpadów komunalnych po wstępnym sortowaniu (dużo opakowań z tworzyw sztucznych po produktach spożywczych, widoczne fragmenty innych odpadów - w postaci papieru, styropianu, gumy, pianki czy też opakowań z folii aluminiowej).

W dalszej kolejności wskazał, że w notatce sporządzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno -Skarbowej (...) Urzędu Celno - Skarbowego zawarto, że z ładunku wydobywał się intensywny fetor charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych oraz występowały chmary much. Również, na co zwrócił uwagę, na przesłanych zdjęciach widać muchy, co może wskazywać, iż odpady mogą być zanieczyszczone zagniwającą substancją organiczną. Zdaniem (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dane co do rodzaju odpadów zawarte w przedłożonym dokumencie - załącznik VII nie odpowiadają stanowi faktycznemu, bowiem przewożone odpady nie są odpadami o kodzie B3010 / 19 12 04.

Argumentując zaakcentował, że organ ten poinformował organ pierwszej instancji, iż z danych posiadanych przez WIOŚ w K. - z kontroli przeprowadzonej w (...) r. w Spółce z o.o. "B" z siedzibą w R, będącym odbiorcą przewożonych odpadów, wynika, iż pod adresem zakładu odzysku wskazanym w pkt 7 dokumentu VII znajduje się wyłącznie plac magazynowy - nie ma instalacji do odzysku odpadów, zatem podane dane w dokumencie załącznika VII dotyczące instalacji odzysku nie są zgodnie ze stanem faktycznym, co stanowi kolejną przesłankę do stwierdzenia, że przemieszczenie przedmiotowych odpadów odbywa się w sposób niezgodny z przepisami.

Wskazał przy tym, iż formularz zawiera punkt odnoszący się do procedur kontrolnych i wymaganych dokumentów. Z zaznaczeń tam dokonanych wynika, iż przewożone odpady podlegają przemieszczeniu w procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.

Równocześnie zaznaczył, że (...) WIOŚ w K. wskazał także wymagane dokumenty przy powyższej procedurze a mianowicie - odpadom winny towarzyszyć następujące dokumenty:

kserokopia dokumentu zgłoszenia z pisemną zgodą właściwego organu, zgodnie z art. 35 ust. 2 lit. B) w związku z art. 37 ust. 1 i 5 rozporządzenia WE nr 1013/2006, kserokopia dokumentu transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów.

Reasumując, jak podał, że w ocenie (...) WIOŚ przemieszczenie przedmiotowych odpadów jest nielegalne.

Na zakończanie tych wywodów podniósł, że na okoliczność kontroli sporządzony został protokół kontroli drogowej znak: (...), który został podpisany przez kierowcę bez wniesienia do niego zastrzeżeń.

Przy czym, na co także zwrócił uwagę organ odwoławczy, strona w piśmie z dnia (...) r. wskazała, iż kierowca w momencie zatrzymania go do kontroli posiadał odpowiednie dokumenty odnośnie przewożonego towaru tj. CMR, (...), Załącznik nr VII, zezwolenie na transport odpadów nr (...) wydane przez Prezydenta Miasta R., które zawierało pozwolenie na transport odpadów o kodzie 19 12 04, jaki miał przewożony towar. Wyjaśniła, iż odpady o kodzie 19 12 04 nie wymagają dodatkowego zezwolenia na wwóz na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oprócz posiadanej decyzji znak (...) wydanej przez Prezydenta Miasta R. Zaznaczono także, że wstępna kontrola przewożonego towaru - zakwalifikowanie odpadów pod kod 19 12 12, nie została ostatecznie potwierdzona przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, gdyż towar został przetransportowany z powrotem do nadawcy pod tym samym kodem 19 12 04 w celu zweryfikowania. W celu potwierdzenia powyższego przedstawiono kopie aneksu VII z adnotacją Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska "return shipment od waste".

Mając to na uwadze przypomniał, że zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego określone w ustawie o transporcie drogowym, a także rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE.L Nr 190, str. 1).

W tych okolicznościach, jak wskazał, przytoczoną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wykonujący międzynarodowy transport drogowy naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym tj. art. 92 ust. 3 lit. f w związku z I.p. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Nie znajdując podstaw do zastosowania przepisów art. 92b ust. 1 i 92c ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 złotych, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów ustawy o transporcie drogowym, które dotyczyły wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o przewozie odpadów, tj.: wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia - za które zgodnie z pkt 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości 10.000,00 zł.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, zaskarżając ją w całości, wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i postępowania, tj.: art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. uznanie, iż załącznik nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 z adnotacją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o treści "zwrotna wysyłka towaru" potwierdza nielegalne wprowadzenie odpadów na teren Polski, gdy w istocie potwierdza on, iż odpady zostały zwrócone do wysyłającego celem dokonania ich ostatecznej oceny w trybie właściwym dla odpadów o kodzie 19 12 04. art. 19 rozporządzenia 1013/2006 oraz aneksu IX do Konwencji bazylejskiej poprzez błędne uznanie, iż odpady o kodzie B3010 były mieszaniną odpadów a nie wyłącznie odpadami z tworzyw sztucznych, art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z załącznikami lA i IB i VII do rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1013/2006 poprzez błędne uznanie, że zastosowanie zwrotnej wysyłki odpadów w oparciu o załącznik nr VII oznacza, iż doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów.

Argumentując wskazała, iż organ w wydanej decyzji zaniechał zebrania kompletnego materiału dowodowego, który to materiał dotyczący niniejszej sprawy przekazany został Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska przez właściwe organy (...). Zdaniem Strony zwrot odpadów nie jest jednoznaczny z uznaniem, iż były to odpady o kodzie 19 12 12. W jej opinii uznanie odpadów za odpady o kodzie 19 12 12 uniemożliwia ich zgodny z prawem zwrot w takim trybie, w jakim zostały zwrócone do kraju wysyłki tj. bez zastosowania procedury opisanej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1013/2006. Jego zdaniem gdyby Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał kwestionowane odpady za odpady o kodzie 19 12 12 byłby zobowiązany do zastosowania procedury pisemnego zgłoszenia i zgody. Przemieszczenie takich odpadów wymaga bowiem wydania zezwolenia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia odpadów i tranzytu i nie ma przy tym znaczenia, iż wysyłki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w związku z działaniem właściwego organu w Polsce. Zdaniem Strony w stosunku do przemieszczanych odpadów istniało wyłącznie podejrzenie, iż mogą to być odpady o kodzie 19 12 12 a dopiero (...) organ weryfikował skład odpadów uznając, że był to odpady o kodzie 19 12 04.

Ustosunkowując się do stanowiska strony organ drugoinstancyjny na wstępie rozważań przypomniał, że zakres przedmiotowy ustawy o transporcie został określony w jej art. 1 ust. 1, zgodnie z którym określa ona zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

Po czym nadmienił przy tym, iż w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji zastosowanie znajdowała ww. ustawa w brzmieniu określonym w tekście jednolitym - Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm. znowelizowana ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481 - jak wskazano na wstępie).

W wyniku tejże nowelizacji, jak zaznaczył, zmianie uległ m.in. załącznik nr 3 do utd, stanowiący wykaz naruszeń oraz przypisane do nich kary pieniężne. Rozpatrywana sprawa dotyczy natomiast nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej (...) r.

Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym - do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazał następnie, iż ustawa ta weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. (...) r., z wyjątkiem: art. 1 pkt 7, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia oraz art. 1 pkt 8-10, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W dalszej kolejności zaznaczył, że ustawa o transporcie drogowym w art. 1 ust. 2 określa również zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego a także odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego:

a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

b) kierowców,

c) osób zarządzających transportem,

d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym.

Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., str. 1).

Przez transport drogowy ustawodawca rozumie krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 ustawy).

Wyjaśnił nadto, że w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca zdefiniował międzynarodowy transport drogowy jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że przedsiębiorcą realizującym przewóz drogowy w dacie kontroli drogowej, tj. w dniu (...) r. była strona - przedsiębiorca.

Zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, iż strona jest licencjonowanym przewoźnikiem drogowym (do kontroli został przedstawiony wypis z dnia (...) r. z licencji nr (...) dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydany przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego), posiadającym również zezwolenie na transport odpadów Prezydenta Miasta R. z dnia (...) r. Stosowanie zaś do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Oprócz tych dokumentów, wykonując transport drogowy, kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany (art. 87 ust. 3 pkt 1it. f ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z art. 88 utd przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, praw i obowiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy.

Za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca wykonujący przewozy (art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Natomiast uprawnionymi do kontroli tych dokumentów, są między innymi funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień przeprowadzenia kontroli i ujawnienia przedmiotowego naruszenia, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym), obowiązujący w dniu kontroli.

Zgodnie z Lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

W myśl art. 4 pkt 22 lit. i oraz u) ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12 lipca 2006, str. 1-98) oraz ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048 - aktualny tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1162).

Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane:

bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub w przypadku gdy zgoda zainteresowanych właściwych organów została uzyskana w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd albo oszustwa; lub w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania; lub w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi; lub z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43; łub zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że: i. zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub ii. został naruszony art. 3 ust. 4; iii. przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII.

W myśl art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji: o wyrażeniu bezwarunkowej zgody; o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12.

Jeżeli w powyższym terminie 30 dni nie wyrażono sprzeciwu, możliwe jest przyjęcie, że właściwy organ tranzytu wydał zgodę milczącą.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych:

dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII;

dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów.

Stosownie do ust. 2 ww. artykułu umowa, o której mowa w załączniku VII, zawarta pomiędzy osobą, która organizuje przemieszczanie oraz odbiorcą odpadów przeznaczonych do odzysku musi obowiązywać w momencie rozpoczęcia przemieszczania odpadów i obejmować zobowiązanie, że w przypadku gdy przemieszczanie odpadów lub ich odzysk nie zostaną zrealizowane zgodnie z planem albo też w przypadku gdy przemieszczanie będzie nielegalne, osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca - w przypadku gdy osoba ta nie ma możliwości zakończenia przemieszczenia odpadów lub ich odzysku (np. z powodu niewypłacalności):

odbierze odpady z powrotem lub zapewni ich odzysk w inny sposób; oraz w razie potrzeby zapewni ich składowanie w tym czasie.

Osoba, która organizuje przemieszczanie lub odbiorca przedstawia kopię powyższej umowy na żądanie zainteresowanego właściwego organu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż Strona naruszyła obowiązki i warunki przewozu drogowego. W konsekwencji skutkowało to prawidłowym nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Argumentując przypomniał, że (...) r. w miejscowości S. (autostrada (...)) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki (...) o nr rej. (...) oraz naczepy ciężarowej marki (...) o nr rej. (...) przeprowadzona przez funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej. Przewóz wykonywany był przez odwołującego się na rzecz Spółki z o.o. "B" i dotyczyć miał według przedstawionych dokumentów m.in. CMR oraz list przewozowy (...) stałych odpadów z tworzyw sztucznych o kodzie B3010 / 191204 - w ilości (...) kg, pochodzących z (...) i mających trafić do ww. odbiorcy w R. Tymczasem z materiału zdjęciowego oraz protokołu oceny towaru dokonanej przez funkcjonariuszy wynikało, że w składzie ładunku znajdowały się odpady różnego rodzaju - zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, opakowań po mleku, folii aluminiowej, gazet, gąbek itp. Nadto, w jego ocenie, nie można przy tym również pominąć, że z ładunku dobywał się intensywny fetor charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych oraz występowały chmary much. Mając na uwadze wstępną kontrolę przewożonych odpadów kontrolujący uznali, iż zachodzi podejrzenie, iż przewożone odpady to odpady komunalne - kod 191212 tzw. frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych.

Okoliczności te, stwierdzone w czasie kontroli, poparte zostały oceną towaru z dnia (...) r. dokonaną przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. Ponadto uwypuklił, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż odpady te winny być zwrócone do nadawcy w celu zweryfikowania, co wynika z kopii dokumentu - aneks VII z opisem ww. organu "retur shipment of waste" - zwrot przesyłki odpadów.

Następnie zaznaczył, że art. 92 ust. 2 utd wskazuje, że podstawą do nałożenia kary pieniężnej są naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Chodzi więc tutaj o naruszenie stwierdzone w toku kontroli drogowej i opisane w protokole kontroli, o którym stanowi art. 74 ustawy o transporcie drogowym.

Podpierając swoje stanowisko poglądami judykatury wskazał, iż orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli podnosząc, że ma on walor dokumentu urzędowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 7 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1416/15, Naczelny Sąd Administracyjny wręcz stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy Służby Celno -Skarbowej i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Prowadzone postępowanie wyjaśniające, które zostało wszczęte skutkiem naruszeń określonych w protokole kontroli, obejmuje zatem kwestie faktyczne i prawne związane wyłącznie z tymi naruszeniami.

W realiach rozpoznawanej sprawy protokół kontroli został sporządzony przez funkcjonariusza Służby Celno - Skarbowej i zawiera opis stwierdzonych naruszeń, z których wynika, że "w wyniku przeprowadzonej wstępnej kontroli przewożonego towaru stwierdzono: zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, opakowań po mleku, folii aluminiowej, gazety, gąbki itp.". Bezspornym jest, że według przedłożonych do kontroli dokumentów przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych o kodzie 19 12 04. Tymczasem w składzie znajdowały się odpady różnego rodzaju - opakowania foliowe, kawałki papieru, styropianu czy fragmenty gumy, gazety, gąbki, które to zostały zakwalifikowane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako odpady spoza listy (europejski katalog odpadów 19 12 12). Prawidłowość powyższego potwierdza protokół oceny towaru z dnia (...) r. oraz materiał zdjęciowy.

Jednocześnie zaznaczył, że w swoich wywodach strona skupiła się wyłącznie na wykazaniu słuszności klasyfikacji przywiezionych z (...) odpadów pod kodem 19 12 04, natomiast zupełnie ignoruje bardzo istotny fakt, że na dokumentach stanowiących załącznik VII do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, które były dołączone do przedmiotowego transportu z (...), sam wysyłający odpady zaklasyfikował je w pierwszej kolejności pod kodem B3010 z załącznika III do ww. rozporządzenia.

Odpady o kodzie B3010, zgodnie z opisem tego kodu to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami. Faktu klasyfikacji odpadów wysłanych z (...) pod kodem B3010 nie można przemilczać, bowiem nie jest możliwe utożsamianie odpadów klasyfikowanych pod kodem 19 12 04 z Europejskiego Katalogu Odpadów z odpadami o kodzie B3010 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006. Abstrahując od faktu, że oba te kody w niniejszej sprawie zostały wskazane błędnie podkreślił, że tych kodów odpadów nie można stosować w sposób wymienny a kolejność ich nadawania w przypadku klasyfikacji konkretnych odpadów nie może być przypadkowa.

W załączniku III do rozporządzenia nr 1013/2006 stwierdzono, że odpady wymienione w załączniku IX do Konwencji Bazylejskiej, w tym kod B3010, znajdują się w załączniku V w części 1. Załącznik V do rozporządzenia nr 1013/2006 składa się z trzech części. Pierwsza część to kody A z załącznika VIII do Konwencji Bazylejskiej oraz kody B z załącznika IX do tej konwencji, część 2 to Europejski Katalog Odpadów, natomiast część 3 stanowią kody odpadów z załącznika 4 do decyzji OECD.

W części 1 pod kodem B3010 znajdują się tworzywa sztuczne, w części 2 kod 19 12 04 tworzywa sztuczne i guma. We wstępie do załącznika V do rozporządzenia nr 1013/2006, w punkcie 2 stwierdzono, że "Niniejszy załącznik składa się z trzech części, jednak części 2 i 3 stosuje się jedynie wówczas, gdy nie ma zastosowania część 1.

Zaznaczył, że dokonując klasyfikacji danego odpadu w pierwszej kolejności należy szukać właściwego kodu w części 1 (np. wykaz B), a jeśli go tam nie ma dopiero w Europejskim Katalogu Odpadów, który znajduje się w części 2.

Ponieważ - co wyeksponował - wysyłający z (...) wskazał kod B3010 z części 1 wykazu B jako właściwy dla tych odpadów, zatem dalsze klasyfikowanie go było niepotrzebne, a w tej konkretnej sprawie błędne, ponieważ zakres odpadów określony przez oba te kody nie pokrywa się ze sobą. Odpady o kodzie 19 12 04 tj. tworzywa sztuczne i guma mogą być bowiem klasyfikowane jako odpady o kodzie: B3010 tworzywa sztuczne, GH013 polimery chlorku winylu, B3040 odpady gumy, B3080 odpady, okrawki i pozostałości gumy łub mieszanina kodów B3040 i B3080 z załącznika IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006. Odpady o kodzie B3010 to stałe odpady tworzyw sztucznych - następujące tworzywa sztuczne lub mieszanki tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że nie są pomieszane z innymi odpadami i są przygotowane do specyfikacji.

Podkreślił, że podczas kontroli odpadów funkcjonariusze (...) Urzędu Celno - Skarbowego w K. stwierdzili, że odpady zaklasyfikowane przez wysyłającego w (...) jako odpady o kodzie B3010 w istocie stanowiły mieszaninę kilku strumieni/rodzajów odpadów tj. mieszanina odpadów różnych materiałów - kod 19 12 12 frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych. Zgodnie z przytoczonym wyżej opisem odpadów o kodzie B3010 odpady tworzyw sztucznych, jeśli mają być klasyfikowane pod kodem B3010 z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, nie mogą być pomieszane z innymi odpadami.

Ponadto stwierdził, że (...) WIOŚ właściwie zaklasyfikował sporne odpady jako mieszaninę odpadów nieskłasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV oraz IVA.

Tym samym w jego ocenie słusznie zatem organ I instancji zakwestionował procedurę przywozu tych odpadów do Polski tj. warunki przemieszczania określone w art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006, bowiem ich transgraniczne przemieszczanie wymagało zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w (...) i w Polsce zgodnie art. 3 ust. 1 b)iii) ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Ponieważ, wysyłający takiego zgłoszenia nie dokonał, w sposób prawidłowy organ I instancji uznał ww. przemieszczanie odpadów za nielegalne zgodnie z art. 2 pkt 35 g) i) rozporządzenia 1013/2006.

Wyjaśnił także, iż transportującym odpady jest podmiot wykonujący usługę transportu odpadów, który obowiązany jest dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów (art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach). Odwołujący jako podmiot dysponujący zezwoleniem na transport odpadów winien był posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny, czy przewożone odpady odpowiadają kategorii odpadów określonej w dokumentach przewozowych. W razie niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie dotyczące przewozu danej kategorii odpadów przedsiębiorca powinien był odmówić realizacji przewozu lub liczyć się z konsekwencjami za wwóz odpadów na terytorium RP bez zezwolenia.

Podkreślił, że klasyfikacja odpadów dokonana przez funkcjonariuszy Służby Celno - Skarbowej, potwierdzona przez Inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, została dokonana organoleptycznie. Zatem również przewoźnik transportujący lub jego pracownicy - kierowca mogli dokonać oceny, czy przewożone odpady były w rzeczywistości odpadami, których dotyczyły dokumenty przewozowe. W odniesieniu do wskazanych wyjaśnień strony w kwestii, iż cyt.: "pismem z dnia (...) r. organ (...) poinformował Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o tym, że zakwestionowane przez GIOŚ odpady kwalifikują się jako odpady o kodzie B30I0 (19 12 04), bowiem zawierają ponad 95% plastiku" - wyjaśnił, iż z przedłożonego przez stronę urzędowego tłumaczenia ww. pisma wynika, iż "po ocenie dokumentów i zdjęć przedmiotowych odpadów przesłanych przez polskie urzędy oraz dochodzeniu w firmie "C" dochodzi do następującej fachowej klasyfikacji odpadów: Poprzez odpowiednie zarządzanie jakością w firmie "C" zostało zagwarantowane, że odpady wykazują ciągłe udział tworzyw sztucznych >95%. Wobec tego odpady wymienione w wykazie jako zielone mogą być przewożone za granicę jako mieszanka z kodem B 3010 pod załącznikiem IIIA VVA z dokumentem zawartym w załączniku VII. Odpowiednie dokumenty do składowania odpadów wpłynęły do Rządu (...). Ponieważ w tym przypadku Państwowy Urząd Wysyłający i Odbierający jest innego zdania co do prawnej klasyfikacji odpadów tworzyw sztucznych na podstawie art. 28, usta. 2VVA będą postrzegane jako odpady wymienione w załączniku IV. Transport powrotny odpadów do (...) ((...)) jest zlecony i niniejszym zawnioskowany. Po przybyciu dwóch transportów z odpadami na teren zakładu firmy "C", ładunki zostaną przeanalizowane i ocenione przez niezależnych, zewnętrznych rzeczoznawców. Wyniki prześlemy polskim Urzędom Celnym".

Z przedstawionego tłumaczenia - co podkreślił organ odwoławczy - jednoznacznie wynika, iż nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony, iż organ (...) poinformował Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o tym, że zakwestionowane przez GIOŚ odpady kwalifikują się jako odpady o kodzie B3010 (19 12 04). W piśmie wyraźnie wskazano, iż "Państwowy Urząd Wysyłający i Odbierający jest innego zdania co do prawnej klasyfikacji odpadów tworzyw sztucznych". I mając na uwadze powyższe zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów - regulującego spory dotyczące klasyfikacji odpadów, odpady zostały potraktowane jako należące do kategorii określonych w załączniku IV. Bowiem ww. przepis stanowi, iż jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów do kategorii określonych w załączniku III, IIIA, IIIB lub IV, odpady traktuje się jako należące do kategorii określonych w załączniku IV.

Na marginesie zaznaczył, iż do dnia wydania decyzji nie zostały przekazane jakiekolwiek wyniki z przeprowadzonej analizy i oceny przez niezależnych, zewnętrznych rzeczoznawców, o której wspominano w piśmie z dnia (...) r. W tych okolicznościach jego zdaniem, organ I instancji słusznie uznał, że przedmiotowy przewóz - odpadów zakwalifikowanych jako odpady o kodzie 19 12 12 - bez wymaganego zezwolenia z dnia kontroli, tj. (...) r., był przewozem nielegalnym, skutkującym nałożeniem na Stronę przedmiotowej kary pieniężnej.

Po zacytowaniu regulacji prawnych stanowiących o nałożeniu kary pieniężnej wyjaśnił, że o ile wyłączenie określone w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczy stricte konkretnego zdarzenia powodującego naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, to wyłączenie określone w art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczy wprowadzonych przez przedsiębiorcę rozwiązań organizacyjnych w przedsiębiorstwie umożliwiających przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie prowadzenia pojazdów. Rozwiązanie prawne zawarte w art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zostało wprowadzone z dniem 1 stycznia 2012 r. w celu ograniczenia zasady winy obiektywnej przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego za naruszenia popełnione przez inne osoby.

W ocenie organu odwoławczego analiza treści art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, prowadzi do wniosku, iż jego hipoteza obejmuje swoim zakresem przypadki, w których naruszono normy dotyczące przestrzegania przez kierowców przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów wypoczynku. Zatem w przedmiotowej sprawie wyłączenie odpowiedzialności oparte na ww. przepisie nie będzie miało zastosowania bowiem przedmiotem sanacji nie było naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Jego zdaniem nie ma również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 utd. Przedsiębiorca nie przedstawił dowodów potwierdzających, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły jakieś nagłe, losowe, nieoczekiwane i nadzwyczajne okoliczności, które wyłączałyby przedsiębiorcę od odpowiedzialności administracyjnej. Stanowiące podstawę wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, mogą stanowić wyłącznie sytuacje powstałe w warunkach całkowicie od niego niezależnych - takie jak klęski żywiołowe, katastrofy, czy też wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych - a nie autonomiczny akt jego woli, niedbałość, zaniechanie, czy też niedostateczne sprawdzenie wymaganych prawem warunków.

Na zakończenie stwierdził, że przedsiębiorca powinien być profesjonalistą, od którego należy oczekiwać znajomości podstawowych przepisów bezpośrednio go dotyczących, wynikających ze specyfiki działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego - tym bardziej w przypadku, gdy jest licencjonowanym przewoźnikiem drogowym. Jako podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą jest zobowiązany - w każdym jej aspekcie - dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Odpowiada więc zarówno za właściwe wyposażenie pojazdu (zespołu pojazdów) wykonującego przewozy drogowe, jak też za dobór i niezbędne wyszkolenie kierowców oraz za prawidłową organizację każdego przewozu drogowego - zgodnie z posiadanymi w tym zakresie uprawnieniami w tym także za wyposażenie ich w wymagane dokumenty. W przeciwnym wypadku - po ujawnieniu określonych naruszeń warunków wykonywania przewozów ustanowionych w zakresie transportu drogowego - musi się liczyć z możliwością nałożenia na niego określonej w odpowiednich przepisach kary pieniężnej.

Tym samym jego zdaniem organ I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie należało odmówić zastosowania art. 92c utd. Wyjaśnił zarazem, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów utd ma rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów utd, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca lub inny zatrudniony przez niego pracownik, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c utd powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego pracownicy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. A zatem przedsiębiorca jako profesjonalista powinien sprawować nadzór nad swoimi pracownikami. Kontrolowany przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się ona należytą starannością w organizacji pracy. Odwołujący jako przedsiębiorca organizujący przewóz odpadów ani nie sprawdzał, ani również nie polecił sprawdzić innemu swojemu pracownikowi, czy ich kierowca przewoził odpady wskazane w dokumentach przewozowych. Ponadto podnieść również należy, że na etapie całego postępowania nie przedłożył żadnych wiarygodnych dowodów na okoliczność, zgodnie z którą popełnienie naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone prawidłowo.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie tak prawa materialnego jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 136 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców przez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na:

1) zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zastąpienie swobodnej oceny dowodów oceną dowolną, w szczególności dotyczącą:

- nieprawidłowej kontroli poczynionych przez organ ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie polegającą na akceptacji nieprawidłowego i sprzecznego z prawem i jego wykładnią systemową i uznaniu, że Skarżący w dniu (...) r. nielegalnie przemieszczał odpady o kodzie 19 12 12 a nie jak on twierdzi, odpad o kodzie 19 12 04, pomijając szczegółowe i istotne ustalenia dotyczące stwierdzenia czy sprowadzony materiał stanowił ten kod odpadu jak również, jego ewentualnej kwalifikacji, a w konsekwencji nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący okoliczności sprawy i pomijając jej istotę oraz przeprowadzając postępowanie bez rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- formy i treści sporządzonego przez organ protokołu kontroli drogowej z dnia (...) r. w ramach prowadzonego postępowania oraz poprzez ogólnikowe odniesienie się w nim do przemieszczanych odpadów,

- pominięcie przez organ I i II instancji dokumentów dotyczących charakterystyki i ustalenia klasyfikacji oraz kodu odpadów stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, a które w świetle niniejszej sprawy, jako iż organ w ogóle nie wykonał analogicznej analizy i nie sporządził tego typu dokumentacji, winny zostać uwzględnione przez organ I i II instancji,

- niepopartej żadnymi dowodami i argumentacją oceny organu I i II instancji, w zakresie zakwalifikowania odpadów o kodzie 19 12 04 jako odpad 19 12 12,

- pominięcia przez organ I i II instancji potrzeby zasięgnięcia opinii biegłego w zakresie wykonania sprawozdania z badań/pomiarów odpadów i ich procentowego udziału frakcji granulometrycznej oraz materiałowej,

- błędnym zakwalifikowaniu przewożonych odpadów pod pozycją 19 12 12 (pozostałe odpady, w tym mieszaniny materiałów, z mechanicznej przeróbki odpadów) w części II załącznika nr V do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zwane dalej także rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006, podczas gdy prawidłowe ich zakwalifikowanie obejmuje wyłącznie pozycję 19 12 04 (odpady z tworzyw sztucznych i gumy),

- zeznań skarżącego, poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy jego usprawiedliwionego przekonania, że przewożony odpad stanowią tworzywa sztuczne i guma,

- poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia właściwej klasyfikacji odpadu przewożonego przez skarżącego w dniu (...) r. w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, a następnie rozstrzygnięcie kwestii natury faktycznej wymagającej wiadomości specjalnych, na podstawie samych twierdzeń organu I i II instancji, które nawet nie są kategoryczne i nie znalazły potwierdzenia w innej decyzji administracyjnej, a także pominięcie zastosowania przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść Skarżącego, zgodnie z zasA.i wynikającymi z art. 7a k.p.a., w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy,

- oparciu się na dodatkowym zarzucie względem skarżącego, rzekomo potwierdzającego zasadność nałożenia kary pieniężnej, a to w postaci nieuzasadnionego oparcia się na twierdzeniach, iż odbiorcą przewożonych odpadów jest podmiot nieposiadający instalacji do odzysku odpadów, przy czym organ nie tylko nie zbadał wnikliwie przedmiotowej okoliczności, ale także posłużył się abstrakcyjną przesłanką skutkującą nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w pkt 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która w istocie dotyczy wyłącznie wwozu odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia;

2) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia dowodu z analizy frakcyjnej odpadu;

3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - polegającym na dowolnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pominięciu słusznego interesu skarżącego, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie,

4) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, w szczególności brak konsekwencji Organu I i II instancji, poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych w lit. a powyżej,

5) naruszenie prawa materialnego art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz załącznika III w związku z wykazem B, znajdującym się w załączniku V, część 1, (aneks IX do Konwencji bazylejskiej) do rozporządzenia 1013/2006, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; w konsekwencji przyjęto, że odpad tworzyw sztucznych, sklasyfikowany w kodzie 19 12 04, musi być całkowicie pozbawiony jakichkolwiek zanieczyszczeń, podczas gdy ustawodawca unijny, w przypadku wymogu całkowitego pozbawienia zanieczyszczeń danego odpadu nie definiuje takiego wymogu, gdzie dla przykładu taki wymóg zdefiniowany jest wprost dla innych odpadów - tak jak w przypadku kodu B 1020; jego opis brzmi "Czysty, niezanieczyszczony złom metali (...)";

ewentualnie, jak zaznaczył autor skargi, w razie stwierdzenia, że odpad o którym mowa w niniejszej sprawie charakteryzuje się kodem odpadu 19 12 12, (czemu strona skarżąca całkowicie zaprzecza), to zarzuca również naruszenie:

6) art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez brak zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia - nawet gdyby uznać, że faktycznie miało ono miejsce - a takie naruszenie mogło powstać wyłącznie na skutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżący nie mógł przewidzieć, ewentualnie, w razie stwierdzenia, że Skarżący naruszył prawo o którym mowa w 4.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (czemu Skarżący całkowicie zaprzecza),to Skarżący zarzuca również naruszenie:

7) art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, z uwagi na fakt, że organ I i II instancji nakładając na Skarżącego administracyjną karę pieniężną w oparciu o art. 93 ust. 1 w związku z 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, posłużył się ściśle określoną wysokością, pomijając całkowicie zasadę sprawiedliwości społecznej, proporcjonalności, a następnie stosując sankcję oczywiście nieadekwatną, nieracjonalną, a także niewspółmiernie dolegliwą i oderwaną od stopnia naganności, w tym również w porównaniu do innych administracyjnych kar pieniężnych stosowanych w ustawie o transporcie drogowym i ustawach administracyjnych/środowiskowych a które charakteryzują się mniej dolegliwą sankcją pomimo poważniejszego naruszenia prawa, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a powyżej,

8) art. 93 ust. 1 w związku z 4.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez wymierzenie stronie skarżącej niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej, pomimo możliwości zastosowania przez Organ w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w dużo niższej wysokości, w tym również możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, o którym mowa w skarżonej decyzji, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a powyżej, w tym również, że:

a) organ I i II instancji nie zastosował prawidłowo przepisu 189f § 1 k.p.a., podczas gdy naruszenie prawa przez Skarżącego należy uznać za znikome, z uwagi na fakt, że w szczególności ale nie wyłącznie:

przedmiotowe naruszenie prawa przez Skarżącego, nie wyrządziło żadnych skutków prawnych na tle finansowym, środowiskowym, bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia - nawet gdyby uznać, że faktycznie miało ono miejsce - a takie naruszenie mogło powstać wyłącznie na skutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżący nie mógł przewidzieć, organ stwierdził, że pomimo przedmiotowego naruszenia prawa przez Skarżącego, pojazd Skarżącego posiadał prawidłowe oznaczenie ("A") informujące o przewożeniu tym pojazdem odpadów,

b) organ I i II instancji całkowicie pominął zasady wynikające z ustawy prawo przedsiębiorców, zgodnie z którymi Organ I i II instancji winien kierować się domniemaniem uczciwości Skarżącego i wszelkie wątpliwości poczytywać na korzyść przedsiębiorcy (tj. Skarżącego),

a także że:

c) Skarżący poczynił szereg proaktywnych działań mających na celu zaprzestanie naruszenia prawa w przyszłości (przy czym Skarżący podtrzymuje, że odpad ten pomimo tego stanowi odpad o kodzie 19 12 04) - między innymi zwrócił przedmiotowy odpad do miejsca wysyłki,

d) zastosowania przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść Skarżącego, zgodnie z zasA.i wynikającymi z art. 7a k.p.a., w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy,

e) organ pominął, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprawy o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia prawa o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym zasługują na zastosowanie art. 189f k.p.a., czemu dowodzi między innymi wyrok z 15 marca 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2349/17.

Formułując powyższe zarzuty i podniesione na ich uzasadnienie argumenty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a nadto o:

1) dopuszczenie dowodów Skarżącej w postaci publikacji takich jak:

a) "wytyczne dla jednostek samorządu terytorialnego, dotyczących realizacji badań w zakresie analizy składu morfologicznego odpadów, właściwości fizycznych i chemicznych odpadów oraz weryfikacji wyników badań"

b) "Gospodarka odpadami w obliczu nowych wyzwań", B. P., (...) c) "bezproblemowa segregacja odpadów" Eko Cykl Organizacja Odzysku Opakowań,

d) Często zadawane pytania (FAQ) w sprawie Rozporządzenia (WE) 1013/2006 w sprawie przemieszania odpadów.

2) zobowiązanie (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. oraz Organu I instancji do wykazania, iż:

po pierwsze - osoby dokonujące analizy i pomiaru składu jakościowego i morfologicznego odpadów na skutek których została Skarżącemu nałożona administracyjna kara pieniężna posiadały niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej, po drugie - osoby dokonujące kontroli odpadów znajdujących się w pojeździć w rzeczywistości wykonały w pełnym zakresie kontrolę i prawidłowo zweryfikowały odpad pod względem jakościowym i morfologicznym w stosunku do całego odpadu wobec czego organ I instancji nałożył na Skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł.

3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie sporządzenia ekspertyzy dotyczącej charakterystyki i ustalenia klasyfikacji oraz kodu odpadu w ramach którego na Skarżącego została nałożona administracyjna kara pieniężna w niniejszej sprawie. Akcentując, iż kwestia ta wymaga wiadomości specjalnych; występują w niniejszej sprawie rozbieżności w kwestii klasyfikacji przedmiotowego odpadu, w tym również przeprowadzenie niniejszego dowodu ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, o czym szczegółowo w treści przedmiotowej Skargi, w tym także należy mieć na uwadze, że w sprawie rozpatrywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny o sygn. akt I IOSK 2422/12 Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w związku z przeprowadzoną kontrolą, która wykazała nieprawidłowości w zakresie naliczania i uiszczania opłat za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów dopuścił dowód z opinii biegłego w sprawie ustalenia ilości składowanych odpadów.

W motywach skargi zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc analogicznie jak w odwołaniu, a nadto podkreślając, że brak badań co do składu odpadów, skutkuje tym, że organ I i II instancji pozostaje w sprzeczności z praktyką orzeczniczą marszałków województwa w całym kraju, wydającym pozwolenia zintegrowane dla instalacji RIPOK. Gdyby przyjąć twierdzenia WIOŚ oraz organu za prawidłowe, to należałoby - we wszystkich zezwoleniach wydawanych na wytwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 przyjąć, że całość odpadów - za wyjątkiem frakcji podsitowej - stanowi odpad o kodzie 19 12 12. Zgodnie z tymi zezwoleniami bowiem, w wyniku przetwarzania odpadów o kodzie 20 03 01 powstaje odpad o kodzie 19 12 12, ale także inne odpady o kodach "surowcowych" (tworzywa sztuczne, papier, szkło, metale). I wszystkie te frakcje są zanieczyszczone w mniejszym lub większym stopniu zarówno innymi frakcjami odpadów, jak i w szczególności są zanieczyszczone resztkami środków spożywczych, jak wskazuje w swoim rozstrzygnięciu organ I i II instancji.

Zaakcentował przy tym, że żaden z RIPOKów nie stosuje takiej technologii, w której dokonywałby mycia odpadów, aby pozbyć się z nich resztek spożywczych. Zatem w praktyce, odpady te są oddzielane na sicie, następnie w hali sortowniczej, by w końcu w całości lub po dalszym rozdrobnieniu zostać sprasowane i przekazane kolejnemu odbiorcy, ale już np. pod kodem 19 12 04 lub innymi kodami odpowiednimi dla podstawowego składnika danej wydzielanej frakcji odpadów. Zdaniem autora skargi gdyby przyjąć argumentację organu I i II instancji z zaskarżonej decyzji, pozostawałaby ona w sprzeczności do praktyki urzędów marszałkowskich, wydających decyzje zezwalające na przetwarzanie odpadów, co do tego, jakie odpady są wytwarzane w procesie przetwarzania (segregacji) zmieszanych odpadów komunalnych. Obrazując to podał, że odpad na terenie instalacji (co do której uprawnienie do kontroli posiada Marszałek Województwa) miałby kod 19 12 04, a po wyjeździe poza jej bramę - zdaniem organu I i II instancji - ten sam odpad należy traktować już jako kod 19 12 121 właściwie nie musiałby w ogóle być rozsortowywany w tejże instalacji, skoro i tak ma mieć nadal kod 19 12 12. Ta argumentacja przedstawiana jest z tej przyczyny, że w istocie z analogiczną sytuacją mamy do czynienia z odpadami przemieszczanymi z zagranicy.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętej skargą decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04).

Orzekanie - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasA.i wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione i nieuzasadnione są sformułowane w niej tak wnioski jak i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w pełni zaakceptował ustalenia organów poczynione w sprawie i dokonaną przez te organy ocenę prawną, którą z uwagi na jej szczegółowość i obszerność uznaje za własną bez potrzeby jej pełnego powtarzania.

Wskazując bowiem na istotę sporu podkreślenia wymaga, że dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że w sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 złotych, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami przepisów ustawy o transporcie drogowym, które dotyczyły wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o przewozie odpadów, tj. wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia - za które zgodnie z pkt 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzona została kara pieniężna w wysokości 10.000,00 złotych.

Kluczowym dla sprawy jest tym samym odpowiedź na pytanie czy organy dokonały prawidłowej oceny klasyfikacji odpadów jak wywodzą, czy wprost przeciwnie jak twierdzi strona skarżąca. Zdaniem strony skarżącej organy w sposób dowolny uznały, iż dokonała odbioru odpadów o kodzie 19 12 12, gdy tymczasem odpad kwalifikuje się jako odpad o kodzie 19 12 04.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu (...) r. w miejscowości S. (autostrada (...)) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki (...) o nr rej. (...) oraz naczepy ciężarowej marki (...) o nr rej. (...) przeprowadzona przez funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej. Przewóz wykonywany był przez Skarżącego się na rzecz Spółki z o.o. "B" i dotyczyć miał według przedstawionych dokumentów m.in. CMR (k - 10) oraz list przewozowy (...) (k- 14) stałych odpadów z tworzyw sztucznych o kodzie B3010/191204 - w ilości (...) kg, pochodzących z (...) i mających trafić do ww. odbiorcy w R. Tymczasem z materiału zdjęciowego (płyta k - 18a) oraz protokołu oceny towaru dokonanej przez funkcjonariuszy (protokół kontroli k - 20) wynikało, że w składzie ładunku znajdowały się odpady różnego rodzaju - zmieszane odpady w tym sprasowane opakowania foliowe z kawałkami papieru, styropianu, gumy, opakowań po mleku, folii aluminiowej, gazet, gąbek itp., co jest utrwalone tak w protokole jak i obrazach na płycie CD.

Nadto, czego nie można pominąć, jak dowodzą materiały zgromadzone podczas kontroli, z ładunku dobywał się intensywny fetor charakterystyczny dla zmieszanych odpadów komunalnych oraz występowały chmary much. W tych okolicznościach w ocenie Sądu zasadnie kontrolujący uznali, iż zachodzi podejrzenie, iż przewożone odpady to odpady komunalne - kod 191212 tzw. frakcja nadsitowa z wstępnego sortowania odpadów komunalnych a nie deklarowane w dokumentach odpady z tworzyw sztucznych. Dla sprawy istotnym jest, że w toku kontroli tak cechy towaru związane z jego wyglądem jak i wonią dawały podstawy do przyjęcia, że przewożony jest odpad inny od zadeklarowanego w dokumentach, o czym szerzej tak powyżej jak i poniżej.

Bezspornym jest także, że według przedłożonych do kontroli dokumentów przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych o kodzie 19 12 04. Tymczasem w składzie znajdowały się odpady różnego rodzaju - opakowania foliowe, kawałki papieru, styropianu czy fragmenty gumy, gazety, gąbki, które to zostały zakwalifikowane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako odpady spoza listy (europejski katalog odpadów 19 12 12). Prawidłowość powyższego potwierdza protokół oceny towaru z dnia (...) r. oraz materiał zdjęciowy. Na zdjęciach utrwalone są widoczne powszechnie znane odpady jak właśnie wskazywane: kawałki papieru, styropianu, gazet, gąbek czy opakowań foliowych (ale nie tylko). W ocenie Sądu materiał poglądowy w pełni odzwierciedla stanowisko organów I i II instancji oraz zbieżne z nim stanowisko (...) WIOŚ.

Mając na uwadze wskazywaną powyżej obszerność wywodów organów tak I jak i II instancji, które Sąd w pełni zaakceptował, nie sposób nie wskazać w tym miejscu, że strona skarżąca całkowicie fragmentarycznie je odczytuje dając temu wyraz formułując zarzuty i przytaczane na ich poparcie argumenty tracąc z pola widzenia tak ich merytorykę ale i obowiązki jakie na niej ciążą w związku w transportem odpadów. Uwaga ta jest istotna albowiem strona jako fachowy podmiot musi mieć o nich wiedzę i świadomość prawną ich naruszeń. Zwłaszcza, gdy ich rodzaj i charakter nie jest prawnie obojętny dla procedury przewozu a także nie jest obojętny dla środowiska, które niezaprzeczalnie jest dobrem wspólnym.

Ochrona środowiska jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych, które zobowiązane są do zapewniania społeczeństwu właściwych pod względem ekologicznym warunków rozwoju poprzez działania zmierzające do utrzymania naturalnych podstaw bytu człowieka wraz z opieką nad wszystkimi elementami tych podstaw. Stąd działania organów są ze wszech miar uzasadnione. Nałożenie na władze publiczne obowiązków z zakresu ochrony środowiska i bezpieczeństwa ekologicznego oznacza, że na władze publiczne Konstytucja RP nakłada określone obowiązki prawne. Konstytucyjny obowiązek prawny to wyrażony w konstytucyjnej normie prawnej nakaz lub zakaz określonego zachowania się w danej sytuacji - tak: W. Radecki, Konstytucyjny obowiązek dbałości o stan środowiska i odpowiedzialność za jego pogorszenie, "Ochrona Środowiska. Prawo i Polityka" 2000, nr 1, s. 2.

Autor skargi podnosząc szereg naruszeń prawa procesowego i materialnego powiązując je z zasadą praworządności, budowania zaufania do organu czy korzystnej interpretacji prawa, pomija, że wszystkie te zasady, zwłaszcza kodeksowa zasada praworządności obejmuje w szczególności powinność uwzględnienia w procesie wykładni i stosowania prawa administracyjnego całokształtu relewantnych dla sprawy norm systemu prawnego, w tym norm Konstytucyjnych. Dotyczy to również art. 83 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. W kontekście niniejszej sprawy należy dodać, że dbałość o środowisko jest jednym z obowiązków obywatela wprost wyrażonych w art. 86 Konstytucji RP. Ponadto, zapewnienie ochrony środowiska należy do podstawowych celów Rzeczpospolitej Polskiej (art. 5 Konstytucji RP). Ochrona środowiska to w końcu jedna z wartości uzasadniających ograniczenie praw i wolności konstytucyjnych (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Warto także w tym miejscu dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na obowiązywanie w systemie prawa zakazu działania in fraudem legis, odwołał się właśnie do zasady praworządności (zob. np. wyrok NSA z 24 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2785/11, CBOSA).

Zdaniem Sądu, co wykazano w przytaczaniu obszernych wywodów organu tak I jak i II instancji, w toku postępowania administracyjnego prawidłowo zebrano materiał dowodowy, który w pełni potwierdza, iż przedsiębiorcą realizującym przewóz drogowy w dacie kontroli drogowej, tj. w dniu (...) r. był skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A". Jak wynika z akt sprawy ww. przedsiębiorca jest licencjonowanym przewoźnikiem drogowym (do kontroli został przedstawiony wypis z dnia (...) r. z licencji nr (...) dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu j drogowego rzeczy wydany przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego), posiadającym również zezwolenie na transport odpadów Prezydenta Miasta R. z dnia (...) r.

Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień przeprowadzenia kontroli i ujawnienia przedmiotowego naruszenia, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym), obowiązujący w dniu kontroli. Zgodnie z Lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. W myśl art. 4 pkt 22 lit. i oraz u) ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12 lipca 2006, str. 1-98) oraz ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Natomiast w myśl art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane: bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub w przypadku gdy zgoda zainteresowanych właściwych organów została uzyskana w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd albo oszustwa; lub w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania; lub w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi; lub z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43; lub zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że: zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub został naruszony art. 3 ust. 4; przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII.

Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji: o wyrażeniu bezwarunkowej zgody; o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12. Jeżeli w terminie 30 dni nie wyrażono sprzeciwu, możliwe jest przyjęcie, że właściwy organ tranzytu wydał zgodę milczącą.

Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006 w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych: dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII; dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów.

Równocześnie skład orzekający odwoła się także do argumentów tut. Sądu wyrażonych w wyroku z 31 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 85/17, że art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wprowadza wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą organizację pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza.

W ocenie Sądu tak zebrany materiał jak i uzasadnienie objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, w tym tych wywiedzionych w skardze i argumentów tam przytoczonych na ich poparcie. Zarówno decyzja drugoinstancyjna jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób skutecznie obalając twierdzenia organu dowiedzione, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie w sprawie. W kontrolowanym postępowaniu właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić strona skarżąca.

Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu I instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba także, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.