Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1789645

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 27 sierpnia 2015 r.
III SA/Gl 1270/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Wujek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

W treści skargi pełnomocnik zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach powołał się na wątpliwości w zakresie konstytucyjności i zgodności z normami prawa europejskiego nakładanych kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego wskazał na możliwość wyrządzenia skarżącej Spółce znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków będących konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem Spółka nie dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie nałożonej kary pieniężnej. Jej wyegzekwowanie przyczyni się zatem do zwolnienia zatrudnionych pracowników i zamknięcia prowadzonej działalności. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji, które w obliczu zarzutu naruszenia prawa konstytucyjnego i europejskiego jest zdaniem pełnomocnika bardzo prawdopodobne nie przywróci stanu poprzedniego, albowiem działalność nie będzie mogła być już wznowiona. Tym bardziej, że postępowanie sądowoadministracyjne może potrwać nawet kilka lat z uwagi na złożony równocześnie wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją zadanego w ramach sprawy o sygn. III SA/Gl 1979/11.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Należy w tym miejscu zauważyć, że w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe w ocenie tut. Sądu nie zostały w rozpoznawanej sprawie wykazane, albowiem samo zacytowanie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie może być uznane za wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podobnie jak subiektywne obawy strony skarżącej dotyczące skutków egzekucji, które z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów księgowych obrazujących sytuację finansową Spółki nie mogły zostać zbadane, a przecież mają istotne znaczenie, gdyż należny wpis od skargi został uiszczony. Również we własnym zakresie strona pokrywa koszty związane z ustanowieniem w sprawie fachowego pełnomocnika. Przyjąć zatem należało, że nie wykazała, iż na skutek uiszczenia nałożonej kary pieniężnej grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Dlatego też egzekwowanie należności pieniężnych i związane z tym uszczuplenie majątku, które ze swej istoty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie jest sytuacją, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Podobnie jak rozbieżność stanowisk sądów administracyjnych w sprawach kar pieniężnych oraz zawisłość pytania prawnego przed Trybunałem Konstytucyjnym. Kwestie te nie mieszczą się bowiem w zakresie stosowania art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., stąd pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na tym etapie sprawy Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności podniesionych w treści skargi zarzutów, jak również nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też powoływanie się na powyższe na tym etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.