Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1981902

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 11 lutego 2016 r.
III SA/Gd 615/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 1 czerwca 2015 r. nr (...) postanawia: odmówić dopuszczenia P. W. do udziału w sprawie jako uczestnika postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

M. T. i P. W. złożyli wspólnie skargę na dwie decyzję Rektora Uniwersytetu wydane w dniu 1 czerwca 2015 r. o tym samym numerze (...), a dotyczące ich skreślenia z listy studentów (jedna z decyzji dotyczyła M. T. a druga P. W.).

Zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. skargi zostały rozdzielone i sprawie ze skargi M. T. została nadana sygnatura akt III SA/Gd 615/15.

Z uwagi na brak wpisu skarga P. W. została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 7 stycznia 2016 r. (sygn. akt III SA/Gd 616/15).

Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. P. W. zwróciła się do Sądu o ustanowienie jej pełnoprawnym uczestnikiem postępowania w sprawie ze skargi M. T. (sygn. akt III SA/Gd 615/15). Wnioskodawczyni wskazała, że brała udział w postępowaniu administracyjnym (w zakresie swojej decyzji) dotyczącym skreślenia jej oraz M. T. z listy studentów "na tych samych spreparowanych przez uczelnię podstawach faktycznych, przy wykorzystaniu tych samych podstaw prawnych". Jednocześnie skarżąca wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym drugiej decyzji dotyczącej M. T., jednakże w zaistniałym stanie faktycznym - w jej ocenie - oboje mają "wspólny interes prawny". Na poparcie swojego żądania wnioskodawczyni wskazując art. 33 § 1 i § 2 "k.p.a.", faktycznie przytoczyła treść art. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Jednocześnie zadeklarowała przy tym chęć czynnego udziału w rozprawie wyznaczonej na dzień 18 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 615/15.

W powyższym piśmie znalazła się także zgoda M. T. na ustanowienie P. W. pełnoprawnym uczestnikiem w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 615/15.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z kolei art. 33 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 1 czerwca 2015 r. o skreśleniu M. T. z listy studentów, a zatem wnioskodawczyni nie była stroną tego postępowania administracyjnego i - na co sama wskazała - nie brała w nim udziału (uczestniczyła jako strona postępowania administracyjnego w "bliźniaczym" postępowaniu toczącym się co jej osoby w przedmiocie skreślenia jej z listy studentów).

Z tego powodu podstawą złożenia wniosku o przystąpienie do niniejszego postępowania mógł być wyłącznie art. 33 § 2 p.p.s.a.

Wskazany przepis daje możliwość udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym osobie, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jednakże pod warunkiem, że wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Interes prawny, legitymujący stronę (uczestnika) postępowania, wywodzi się z prawa materialnego; chodzi o prawo lub obowiązek podlegające konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy, stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danego podmiotu musi wpływać na jego sytuację prawną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OZ 783/14, LEX nr 1530818). Innymi słowy, interes prawny ma przysługiwać podmiotowi w jego "własnej" sprawie administracyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 9/96, ONSA 1997/3/102).

W ocenie Sądu - w opisanym stanie faktycznym - brak jest podstawy do przyjęcia istnienia po stronie P. W. interesu prawnego w sprawie ze skargi M. T., gdyż w żaden sposób rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie będzie wpływać na prawa i obowiązki P. W. Innymi słowy, ocena legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia a w konsekwencji wynik tego postępowania sądowoadministracyjnego, nie będzie miał żadnego przełożenia na sytuację prawną wnioskodawczyni.

W związku z tym Sąd - na podstawie art. 33 § 2 in fine p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.