Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 774170

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 22 października 2010 r.
III SA/Gd 316/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 5 lipca 2010 r. K.Ż. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ww. decyzję skarżący otrzymał w dniu 20 grudnia 2007 r. w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w S. i zaskarżył to rozstrzygnięcie w przewidzianym terminie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.

Tryb złożenia ww. wniosku określono z kolei w art. 87 p.p.s.a.

W ustawie wskazano, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W piśmie tym należy zaś uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć zaś obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd wskazuje, ze podnoszone przez skarżącego okoliczności nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu.

Należy bowiem zauważyć, że korespondencja na którą powołuje się skarżący (a która miała być wysłana z Aresztu Śledczego w S. w dniu 24 grudnia 2007 r.) nie dotyczyła decyzji Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. lecz prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku sprawy o sygnaturze III SA/Gd 405/07.

Jak wynika bowiem z akt administracyjnych oraz dziennika korespondencji przychodzącej WSA w Gdańsku, w dniu 24 grudnia 2007 r. skarżący nadał w Areszcie Śledczym w S. kopertę z formularzem PPF zawierającym wniosek o prawo pomocy w sprawie III SA/Gd 405/07.

Co istotne, 30 - dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. rozpoczął się w dniu 21 grudnia 2007 r. W przepisanym terminie bezpośrednio do Sądu nie wpłynęła jednak skarga na ww. decyzję, co sugeruje skarżący we wniosku oraz w pozostałych pismach.

Z pisma Wojewody z dnia 7 czerwca 2010 r. wynika nadto, że taka skarga nie wpłynęła do (...) Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.

Nie można zatem obecnie przyjąć, że skarżący z powołaniem się na ww. okoliczności uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu.

W takich samych kategoriach należy rozpatrywać powoływanie się skarżącego na wielość różnego rodzaju postępowań oraz rozstrzygnięć wydawanych w tym samym okresie, powodujących swego rodzaju dezorientację w zaistniałej sytuacji.

Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że skarżący w pełni i na bieżąco orientował się w swojej sytuacji, składając m.in. środki odwoławcze.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności faktyczne, Sąd na mocy wskazanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.