Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1760947

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 28 maja 2015 r.
III SA/Gd 312/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak.

Sędziowie WSA: Elżbieta Kowalik-Grzanka, Jolanta Sudoł (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (...) z dnia 11 lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku okresowego

1.

oddala skargę;

2.

przyznaje adw. J. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług - tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

A. S. (dalej jako: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r., nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (...) z dnia 18 listopada 2013 r., nr (...), mocą której organ odmówił stronie przyznania zasiłku okresowego w miesiącu październiku 2013 r. oraz przyznał zasiłek okresowy w okresie od listopada do grudnia 2013 r. w wysokości 20 zł miesięcznie.

Zaskarżone rozstrzygnięcia zostały podjęte w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 30 września 2013 r. strona wystąpiła o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego oraz "innych form pomocy jakie wynikają z ustawy o pomocy społecznej". Burmistrz (...) decyzją z dnia 17 października 2013 r., nr (...) odmówił przyznania w punkcie pierwszym pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, tj. żywności, leków, środków czystości, opłat mieszkaniowych, odzieży, obuwia w kwocie 1 000 zł oraz kosztów zakupu węgla w kwocie 3 175 zł oraz przyznał w punkcie drugim stronie zasiłek celowy w miesiącu październiku 2013 r. w kwocie 700 zł z przeznaczeniem na zakup opału (500 zł) oraz na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych (200 zł).

Pismem z dnia 29 października 2013 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej niezgodne z prawdą ustalenia - "dotyczące formy oczekiwanej pomocy oraz jej wysokości". W uzasadnieniu strona wskazała na inne formy pomocy, które przysługują jej zgodnie z ww. ustawą, w tym zasiłek okresowy.

Na skutek wniesionego odwołania Burmistrz (...) w trybie autokontroli wydał w dniu 7 listopada 2013 r. decyzję nr (...), którą zmienił w punkcie pierwszym ww. decyzję własną z dnia 17 października 2013 r. i przyznał zasiłek celowy specjalny bezzwrotny w kwocie 542 zł w miesiącu wrześniu 2013 r. na częściowe pokrycie kosztów leczenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona zarzucając jej brak uwzględnienia sytuacji życiowej, zaś przede wszystkim brak przyznania zasiłku okresowego, o który wnioskowała już w piśmie z dnia 30 września 2013 r.

W związku z powyższym stanowiskiem, Burmistrz (...) wydał w dniu 18 listopada 2013 r., decyzję nr (...), którą odmówił stronie przyznania zasiłku okresowego w październiku 2013 r. oraz przyznał zasiłek okresowy od listopada do grudnia 2013 r. w wysokości 20 zł miesięcznie.

Decyzja została oparta na podstawie art. 8 ust. 1 oraz ust. 3-13, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38 ust. 1-5 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz odwołania z dnia 30 października 2013 r. (data złożenia odwołania) wynika, że strona oczekuje przyznania zasiłku okresowego ze względu m.in. na swój stan zdrowia.

Na podstawie przedłożonej dokumentacji organ ustalił, że strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe osiągając dochód miesięczny w miesiącu październiku 2013 r. - 542 zł, na który się składał zasiłek dla bezrobotnych 155,30 zł oraz zasiłek stały 386,70 zł, zaś od 1 listopada 2013 r. - 529 zł zasiłku stałego.

W związku z powyższym organ uznał, że strona nie spełnia warunków do przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego w miesiącu październiku, gdyż dochód nie jest niższy od kryterium dochodowego, natomiast kwalifikuje się do jego przyznania w miesiącu listopadzie i grudniu. Wyjaśnił, że wysokość przyznanego zasiłku okresowego w ramach posiadanych środków własnych gminy stanowi 50% różnicy między kryterium dla osoby samotnie gospodarującej, a faktycznym dochodem i zgodnie z art. 38 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku nie może być niższa niż 20 zł (miesiąc listopad 2013 r. - (542 zł - 529 zł) x 50% = 6,50 zł).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona podnosząc, że we wniosku z dnia 30 września 2013 r. występowała o wszystkie formy pomocy, także o zasiłek okresowy, który jej przysługuje od października 2013 r. Wyjaśniła, że zasiłek dla bezrobotnych za sierpień 2013 r. wypłacony był dopiero we wrześniu w kwocie 673,25 zł i prawo do tego zasiłku przesunęło się na dzień 1 października 2013 r., kiedy jeszcze nie miała ustalonego prawa do zasiłku stałego, a dochód stanowiła jedynie kwota wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych za wrzesień w wysokości 155,30 zł. Zdaniem strony, do zasiłku stałego nie wlicza się wysokości zasiłku okresowego, a przyznanie jej zasiłku okresowego w pełnej wysokości jest uzasadnione. Strona podniosła również, że decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. przyznano jej zasiłek celowy specjalny, który stanowił uzupełnienie jej dochodu we wrześniu 2013 r. na przetrwanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 lutego 2015 r., nr (...), powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako zgodną z prawem.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że strona złożyła w dniu 30 września 2013 r. pismo, w którym zwróciła się do organu pierwszej instancji o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego oraz innych form pomocy jakie wynikają z ustawy. W związku z tym wnioskiem organ ten decyzją z dnia 17 października 2013 r., przyznał stronie zasiłek celowy, a następnie w wyniku złożonego odwołania z dnia 29 października 2013 r. wydał w trybie autokontroli decyzję z dnia 7 listopada 2013 r. Natomiast decyzję z dnia 18 listopada 2013 r. będącą przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego wydano na skutek odwołania strony z dnia 29 października 2013 r., od ww. decyzji zmienionej w następstwie autokontroli. W tym odwołaniu strona dopiero sprecyzowała, że oczekuje również przyznania zasiłku okresowego, co zostało potraktowane przez organ jako wniosek o przyznanie tego zasiłku okresowego. W piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. strona potwierdziła, że składając w dniu 30 września 2013 r. wniosek miała na myśli wszystkie możliwe formy pomocy przysługujące zgodnie z ustawą.

Dalej organ wyjaśnił, że na podstawie aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 8 listopada 2013 r. ustalono, że strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Ma troje dorosłych dzieci, zajmuje jeden pokój na piętrze domu, który jest własnością byłego męża. Parter domu zajmuje jej syn T. wraz z żoną i trójką dzieci. Strona ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności, choruje na Parkinsona, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna, nie pracuje.

W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem organu odwoławczego, zasiłek okresowy w wysokości 20 zł został stronie prawidłowo przyznany w granicach określonych przez ustawę. Co do daty początkowej okresu przyznanego stronie zasiłku organ ustalił, że jak wynika z akt sprawy na dochód strony w październiku 2013 r. składał się zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 155,30 zł oraz zasiłek stały w kwocie 386,70 zł, zatem jej dochód nie był niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Od listopada 2013 r. dochód strony stanowi jedynie zasiłek stały w wysokości 529 zł, a więc z uwagi na nieprzekroczenie ww. kryterium dochodowego możliwe było przyznanie stronie wnioskowanego zasiłku okresowego w miesiącu listopadzie i grudniu.

Ponadto organ zaznaczył, że na podstawie decyzji z dnia 17 października 2013 r., nr (...) strona otrzymała zasiłek stały w okresie od 1 do 31 października 2013 r. w wysokości 386,70 zł; natomiast począwszy od dnia 1 listopada 2013 r. zasiłek stały przysługuje stronie w wysokości miesięcznej 529 zł. Podniósł, że wypłata kwoty 155.30 zł zasiłku dla bezrobotnych za wrzesień 2013 r. miała miejsce w dniu 14 października 2013 r. zgodnie z treścią wydruku (...) Powiatowego Urzędu Pracy, a zatem kwota ta uwzględniona została w dochodzie strony za październik 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wyraziła swoje niezadowolenie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organów, zarzucając im jednocześnie przewlekłość postępowania i wydanie orzeczenia w sposób rażąco niesprawiedliwy i arbitralny. Podniosła, że wydanie przedmiotowej decyzji wskazuje na kolejną autokontrolę, zaś prawo do zasiłku nabyła z dniem 1 października 2013 r. w wysokości kryterium dochodowego. W jej ocenie, kolejne decyzje są wynikiem kombinacji w oparciu o niezgodne z prawdą ustalenia, gdyż we wniosku z dnia 30 września 2013 r. wniosła o udzielenie wszystkich form pomocy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania tego aktu.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (...) z dnia 18 listopada 2013 r., którą organ odmówił stronie przyznania zasiłku okresowego w miesiącu październiku 2013 r. oraz przyznał zasiłek okresowy w wysokości 20 zł miesięcznie w okresie od listopada 2013 r. do grudnia 2013 r.

W niniejszej sprawie skarżąca nie zgadza się z wysokością przyznanego zasiłku okresowego, która w jej ocenie - jest zbyt niska. Ponadto jej zdaniem, świadczenie powinno zostać jej przyznane od października 2013 r.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia jako - "ustawa" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), określanego w dalszej części uzasadnienia jako - "rozporządzenie".

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Przepis art. 3 ust. 3 i 4 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Analiza powyższej regulacji prowadzi do wniosku, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym.

Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego - osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie.

Z art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy wynika natomiast, że kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.

Kwota zasiłku okresowego nie może być nadto niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy).

Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 ustawy).

Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w ust. 2 i 3 (art. 38 ust. 6 ustawy).

Z przywołanego unormowania wynika, że wysokość zasiłku okresowego została określona przez ustawodawcę w wysokości minimalnej (art. 38 ust. 4) i maksymalnej (art. 38 ust. 2 pkt 1), co oznacza, że organ przyznający zasiłek - o ile stwierdzi, że wnioskodawca spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 ustawy - działa w granicach uznania administracyjnego. Przy czym uznaniowość dotyczy dwóch elementów rozstrzygnięcia, a mianowicie ustalenia kwoty zasiłku okresowego, jak i długości okresu zasiłkowego (art. 38 ust. 5 ustawy). Innymi słowy, decyzja w tym zakresie podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jednak organ nie może stronie przyznać świadczenia w niższej kwocie, a także wyższej niż to zostało określone w ustawie.

W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne pozostawały poza sporem.

Jak wynika z dokonanych ustaleń m.in. w oparciu o aktualizację wywiadu środowiskowego, który został przeprowadzony w dniu 8 listopada 2013 r. strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Ma troje dorosłych dzieci, zajmuje jeden pokój na piętrze domu, który jest własnością byłego męża. Parter domu zajmuje syn T. z żoną i trójką dzieci. Strona ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności, choruje na Parkinsona, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna, nie pracuje. Orzeczeniem z dnia 2 marca 2011 r. strona (ur. w 1958 r.) została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, na stałe.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że miesięczny dochód strony w miesiącu październiku wyniósł 542 zł, na który składał się zasiłek dla bezrobotnych - 155,30 zł oraz zasiłek stały - 386,70 zł. Natomiast od miesiąca listopada dochód strony stanowiła kwota 529 zł z tytułu zasiłku stałego. Okoliczności te pozostawały poza sporem w niniejszej sprawie.

Od dnia 1 października 2012 r. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi - 542 zł.

Różnica między kryterium dochodowym a dochodem strony w listopadzie wyniosła 13 zł (542 zł - 529 zł), z czego 50% to kwota 6,50 zł, odpowiadająca 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy). Organy dokonały prawidłowego wyliczenia, a następnie określiły minimalną wysokość kwoty zasiłku okresowego, zgodnie bowiem z art. 38 ust. 4 ustawy, kwota tego zasiłku nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca otrzymała zasiłek okresowy w wysokości 20 zł miesięcznie na okres dwóch miesięcy, tj. listopad i grudzień 2013 r. Z dokonanych ustaleń wynika, że w miesiącu październiku dochód strony nie był niższy od ustawowego kryterium dochodowego, wobec czego jak wyjaśniły organy, świadczenie w tym miesiącu nie mogło przysługiwać. Można tu podkreślić, że również w kolejnych miesiącach, poczynając od stycznia do kwietnia 2014 r. została przyznana skarżącej pomoc w formie zasiłku okresowego w tej samej wysokości.

Niemniej, skarżąca konsekwentnie stoi na stanowisku, że już w piśmie z dnia 30 września 2013 r. zwróciła się do organu o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego oraz "innych form pomocy jakie wynikają z ustawy o pomocy społecznej". Tym samym przedmiotowe pismo zawierało również wniosek o przyznanie zasiłku okresowego i powinien on zostać przyznany od miesiąca października. Jeśli nawet przyjąć zgodnie z twierdzeniem strony, że ww. pismo zawierało taki wniosek, to osiągnięty przez stronę dochód w miesiącu sierpniu, jak i w miesiącu wrześniu 2013 r. nie pozwoliłby również na przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Za dochód stosownie z art. 8 ust. 1, uważa się sumę miesięcznych przychodów za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 8 listopada 2013 r. i załączonych dokumentów - ww. wydruk (...), w sierpniu i we wrześniu strona otrzymała zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 673,25 zł. Zatem w miesiącu sierpniu strona osiągnęła dochód, który przekraczał kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej i dochód ten nie był niższy od tego kryterium. Tak samo jak w miesiącu wrześniu. Zgodnie zaś z treścią przywołanego art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Dochód osiągnięty w tych miesiącach nie pozwalał na przyznanie wnioskowanego świadczenia. Tym samym, należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wydane decyzje odpowiadają prawu.

Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia.

Te wymogi, w ocenie Sądu zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie spełnione.

Organy wypełniły obowiązek wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i ich rozważenia, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji przyznając świadczenie pieniężne uzasadnił swoje stanowisko, wskazując na przesłanki, którymi się kierował przy przyznawaniu świadczenia oraz jego odmowy za październik 2013 r. Organ oparł się m.in. na aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 8 listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji pierwszo-instancyjnej przyznającej świadczenie, co zresztą wykazało w uzasadnieniu swojej decyzji, w sposób wyczerpujący przedstawiając swoje stanowisko oraz stan faktyczny sprawy. Oceniając kwotę przyznanej pomocy kwestionowanej przez skarżącą, organ odwoławczy zaznaczył, że wysokość świadczenia została przyznana w granicach określonych przez ustawę. Ponadto wyjaśnił dlaczego w sprawie nie może mieć zastosowania art. 8 ust. 2 ustawy (rada gminy nie podwyższyła kwot ustawowego kryterium dochodowego).

Ponadto, Kolegium Samorządowe podkreśliło, w odniesieniu do zarzutów odwołania, że jest świadome istnienia większych potrzeb wnioskodawczyni, to jednak decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa regulującymi tryb i zasady przyznawania zasiłków okresowych.

Pomoc społeczna ma na celu przede wszystkim wsparcie podopiecznych, a nie zaspokajanie wszystkich zgłaszanych przez nich potrzeb. Rozpatrując wniosek i ustalając wysokość świadczenia uwzględnić należy nie tylko interes strony wnioskującej, ale interesy innych osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej oraz własne środki finansowe. Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby spełniającej wymogi do jej przyznania nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych.

Nie było kwestionowane, że A. S. jest objęta systematyczną pomocą społeczną, co znajduje również potwierdzenie w materiale zgromadzonym w aktach administracyjnych. Jednak w ocenie skarżącej pomoc ta jest niewystarczająca. Skarżąca regularnie zgłasza organowi pomocy swoje potrzeby i oczekuje ich uwzględnienia.

Potwierdzają to ww. decyzje Burmistrza (...) z dnia 17 października 2013 r., w tym nr (...) przyznające skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w październiku w kwocie 700 zł (zmienionej następnie w wyniku autokontroli i przyznająca dodatkowo kwotę 542 zł tytułem specjalnego zasiłku celowego, które zostały również zakwestionowane przez skarżącą) czy z tej samej daty decyzje: nr (...) przyznająca zasiłek stały w kwocie 386,70 zł, a następnie w kwocie 529 zł oraz nr (...) przyznająca jeden gorący posiłek dziennie w okresie 18 październik - 20 listopada 2013 r.

Można tu zaznaczyć, że jak wynika z pisma z dnia 3 lutego 2015 r. MOPS-u z (...) w roku 2014 średnia kwota zasiłku celowego na jedną rodzinę (w tym na rodziny wielodzietne) wyniosła 592,66 zł, zaś w przypadku strony skarżącej była to kwota 808 zł. Ponadto w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. organ przedstawił jakimi środkami dysponował w 2013 r. oraz środki zabezpieczone na realizację zadań w 2014 r., jak i wysokość zrealizowanej już pomocy (vide: pisma z dnia 3 lutego 2015 r. i z dnia 24 lutego 2014 r. w aktach organu odwoławczego).

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, organy obu instancji na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, którego prawidłowość nie budzi wątpliwości, miały podstawy do przyznania skarżącej zasiłku okresowego w minimalnej wysokości i nie przekroczyły przy tym granic uznania administracyjnego.

W konsekwencji poczynionych rozważań, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie może zasługiwać na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzającą nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy zebrały wystarczający materiał dowodowy dla rozstrzygnięcia istoty sprawy i dokonały prawidłowej jego oceny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

O kosztach udzielonej skarżącej pomocy prawnej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.