Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1760930

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 21 maja 2015 r.
III SA/Gd 247/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł.

Sędziowie WSA: Alina Dominiak, Bartłomiej Adamczak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.M. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną czynnością z dnia 30 grudnia 2014 r. (pismem - znak (...)) Komendant Wojewódzki Policji odmówił M. M. usunięcia 6 punków karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 29 października 2014 r. M. M. (dalej: "strona", "skarżący") wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wykreślenie punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wskazał w uzasadnieniu, że w dniu 15 maja 2014 r. odbył szkolenie w oparciu o art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). W związku z tym należy zmniejszyć mu liczbę punktów o 6 stosownie do § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. (znak (...)) Komendant Wojewódzki Policji poinformował stronę, że przepisy nie pozwalają na zmniejszenie liczby punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdyż w niniejszej sprawie suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24. Przypisanie stronie 25 punktów karnych spowodowało wystawienie wniosku z dnia 9 października 2014 r. (znak (...)) o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wniosek sporządzony został na podstawie wpisów ostatecznych dotyczących pięciu wykroczeń popełnionych w okresie od 30 maja 2013 r. do 29 kwietnia 2014 r., czyli w okresie krótszym niż 12 miesięcy, tj.:

1.

wykroczenie z dnia 30 maja 2013 r. - przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, mandat karny nr (...) na kwotę 100 zł i 4 punkty karne;

2.

wykroczenie z dnia 1 września 2013 r. - naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku - sprawa skierowana do Sądu Rejonowego w C., który wyrokiem o sygn. akt II W 1022/14 uznał stronę winną popełnienia wykroczenia, grzywna 100 zł i 5 punktów karnych;

3.

wykroczenie z dnia 17 października 2013 r. - niestosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła", mandat karny nr (...) na kwotę 200 zł i 5 punktów karnych;

4.

wykroczenie z dnia 16 kwietnia 2014 r. - niestosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła", mandat karny nr (...) na kwotę 200 zł i 5 punktów karnych;

5.

wykroczenie z dnia 29 kwietnia 2014 r. - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h, sprawa skierowana do Sądu Rejonowego w G., który wyrokiem o sygn. akt II W 1396/14 uznał stroną winną popełnienia wykroczenia, grzywna 200 zł i 6 punktów karnych.

W dniu 15 maja 2014 r. strona uczestniczyła w szkoleniu posiadając zarejestrowanych 9 punktów aktywnych i 11 tymczasowych, natomiast w systemie nie było jeszcze informacji o 5 punktach aktywnych przyznanych za wykroczenie zarejestrowane w dniu 16 kwietnia 2014 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w D. W dniu 15 maja 2014 r. strona posiadała pełną informację o popełnionym wykroczeniu oraz o przyznanych za nie punktach karnych, mimo iż nie było ono jeszcze wprowadzone do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z kolei art. 130 ust. 4 tej ustawy zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, do określenia w drodze rozporządzenia miedzy innymi liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia.

Zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenie Minister Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Z uwagi na fakt, że na dzień szkolenia strona popełniła wszystkie wymienione wykroczenia, za które zgodnie z taryfikatorem przyznana liczba punktów wynosiła 25, brak jest możliwości do uznania szkolenia i zmniejszenia posiadanej liczby punktów karnych.

Organ zaznaczył, że przyjęcie stanowiska strony, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę posiadanych punktów karnych po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ww. ustawy. Każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych kierowca uczestnicząc w szkoleniu uzyskiwałby zmniejszenie posiadanej liczby punktów o 6, czyli dyscyplinowanie kierowców stałoby się bezprzedmiotowe, jak również nie zostałaby spełniona funkcja prewencyjna przepisów, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Organ wskazał przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 723/10; z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 1013/10; z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1721/1).

Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. strona wezwała Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w postaci odmowy usunięcia z ewidencji kierowców wpisu dotyczącego 6 punktów karnych z uwagi na odbycie szkolenia. W uzasadnieniu strona wskazywała, że § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. jest niezgodny z delegacją ustawową zawartą w ustawie - Prawo o ruchy drogowym, powołując się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt II SA/GI 26/12).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r. podtrzymał swoje stanowisko, że w zaistniałych okolicznościach nie ma podstaw prawnych do usunięcia punktów karnych z ewidencji. Podkreślił przy tym, że na dzień szkolenia strona popełniła wszystkie wymienione we wniosku wykroczenia, za które zgodnie z taryfikatorem, będącym załącznikiem do ww. rozporządzenia przyznana liczba punktów wynosiła 25. Organ dodał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt II SA/GI 26/12), na który powoływała się strona odnosi się do okresu, w którym obowiązywało rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Obecnie, po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. orzecznictwo jest utrwalone i jednolicie podziela stanowisko, zgodnie z którym odbycie szkolenia wskazanego w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji gdy liczba punktów w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego przekroczyła dopuszczalny limit, jest nieskuteczne.

M. M. zaskarżył odmowę usunięcia punktów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenie dokonanych rozstrzygnięć i uznania uprawnienia do zmniejszenia o 6 punktów karnych zewidencjonowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ewentualnie polecenia organowi administracji publicznej wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem skarżącego zawartym w jego żądaniach. Nadto wniósł o zabezpieczenie jego interesu prawnego poprzez nakazanie zmiany wpisu ostatecznego dotyczącego 6 punktów karnych znajdujących się ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego na wpis tymczasowy albowiem do czasu rozstrzygnięcia grozi mu utrata zarówno uprawnień jak i dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 130 ust. 3 i 130 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skarżący powołał się w szczególności na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 26/12). Podkreślił, że odbył szkolenie zmniejszające liczbę punktów karnych na podstawie art. 130 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu rangi ustawowej wynika, że kierowca może obniżyć sobie liczbę punktów karnych poprzez odbycie szkolenia. Prawo do zmniejszenia liczby punktów nie jest ograniczone do konkretnych okoliczności. Powoływany zaś przez organ § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. jest przepisem aktu niższej rangi niż ustawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ujawniające dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wpisaniu lub usunięciu punktów karnych w ewidencji, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1388/09, LEX nr 737489 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1968/14, LEX nr 1528979).

Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 29 października 2014 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o wykreślenie 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. (znak (...)) Komendant Wojewódzki Policji poinformował stronę, że w przypadku skarżącego przepisy nie pozwalają na zmniejszenie liczby punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, odmawiając tym samym usunięcia z ewidencji kierowców wnioskowanych przez skarżącego 6 punktów karnych. Pismo organu zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 listopada 2014 r. W konsekwencji pismem z dnia 25 listopada 2014 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej - 26.11. 2014 r.) skarżący wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w postaci odmowy usunięcia z ewidencji kierowców wpisu dotyczącego 6 punktów karnych z uwagi na odbycie szkolenia. Pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego do usunięcia prawa, podtrzymując swoje uprzednie stanowisko, że w zaistniałych okolicznościach nie ma podstaw prawnych do usunięcia punktów karnych z ewidencji. Odpowiedź organu została doręczona skarżącemu w dniu 5 stycznia 2015 r., a skarga wniesiona - za pośrednictwem operatora pocztowego - w dniu 3 lutego 2015 r.

Sekwencja opisanych działań skarżącego wskazuje na to, że w sprawie spełnione zostały wymogi formalnoprawne warunkujące uruchomienie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji o odmowie usunięcia 6 punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny skargi należy uznać ją za niezasadną.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiły przepisy: ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488).

Przepis art. 130 ust. 1 ustawy stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 ustawy). Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 130 ust. 3 zd. 1 ustawy).

Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia; liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, zawarte zostały - na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 ustawy - w ww. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych.

W akcie tym - w § 8 ust. 6 - prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 (na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że analogiczne uregulowanie istniało pod rządami uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm.) a powoływany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 26/12) odnosił się do tego właśnie rozporządzenia).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie - dla oceny legalności zaskarżonego działania Komendanta Wojewódzkiego Policji - zasadnicze znaczenie ma uregulowanie wynikające z § 8 ust. 6 rozporządzenia.

Z okoliczności rozpoznawanej sprawy bezsprzecznie wynika, że w okresie od 30 maja 2013 r. do 29 kwietnia 2014 r. skarżący zgromadził 25 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, natomiast w dniu 15 maja 2014 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. W opisanej sytuacji należy uznać, że Komendant Wojewódzki Policji słusznie uznał, że brak jest możliwości usunięcia z prowadzonej przez ten organ ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 6 punktów z uwagi na odbyte przez skarżącego szkolenie, gdyż - zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia - w chwili jego rozpoczęcia skarżący miał już przekroczony dopuszczalny limit 24 punktów karnych.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze Sąd pragnie zauważyć, że w przeszłości na tle przepisów art. 130 ust. 4 ustawy oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą. Takie właśnie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 14 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Gl 26/12, LEX nr 1138410), w którym stwierdził, że § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy, gdyż przepis ten zezwala jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. Takie stanowisko zostało także zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r. (sygn. akt I OSK 885/09, LEX nr 706215).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie popiera stanowiska wyrażonego w powołanych orzeczeniach. W odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia zauważyć należy, że zarówno wydanie rozporządzenia z 2002 r., jak też z 2012 r., miało na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia.

W ocenie Sądu kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Należy przyjąć bowiem, że regulacja określona w § 8 ust. 6 rozporządzenia mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z 15 marca 2012 r., II SA/Ke 62/12, LEX nr 1125562). Nie można też zaprzeczyć, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Stanowisko, jakoby regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia (zarówno tego z 2002 r., jak też z 2012 r.) w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 50/13, LEX nr 1301248; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 561/11, LEX nr 966380; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 175/11, LEX nr 1101829; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 745196; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010 r., II SA/Ol 1083/09, LEX nr 634640; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 250/14, LEX nr 1490657; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 615/14, LEX nr 1513340). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24, a zatem odmowa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji usunięcia (wykreślenia) z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, wnioskowanych przez skarżącego 6 punktów karnych, była zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.