Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 20 czerwca 2007 r.
III SA/Gd 212/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.).

Sędziowie: NSA Anna Orłowska, WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia (...). nr (...) w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, wstrzymania wypłaty oraz wznowienia wypłaty zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 18 kwietnia 2006 r. A. J. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako bezrobotny. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...) przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych od dnia 21 września 2006 r. do dnia 20 marca 2007 r. w wysokości (...) zł miesięcznie.

Prezydent Miasta decyzją z dnia (...) nr (...), powołując się na treść art. 9 w zw. z art. 75 ust. 6 ustawy w dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o wstrzymaniu stronie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 stycznia 2007 r., gdyż A. J. nie złożył oświadczenia o przychodach za miesiąc styczeń 2007 r.

Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia (...) nr (...) powołując się na treść art. 9 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 oraz art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez A. J. statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy oraz utracie prawa do zasiłku od dnia 26 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona w dniu 26 stycznia 2007 r., tj. w wyznaczonym terminie nie stawiła się w urzędzie pracy i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności.

Decyzją z dnia (...) nr (...) Prezydent Miasta, powołując się na treść art. 9 w zw. z art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o wznowieniu A. J. wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od 1 stycznia 2007 r. do 25 stycznia 2007 r., jako że w dniu 13 lutego 2007 r. złożył on oświadczenie o przychodach za miesiąc styczeń 2007 r.

Od powyższych decyzji A. J. wniósł odwołania.

Wskazał, iż "w sposób świadomy nie musiał się zgłosić" w dniu 26 stycznia 2007 r. w urzędzie pracy, gdyż w dniu 10 stycznia 2007 r. otrzymał zaświadczenie z dnia 21 grudnia 2006 r., z którego wynikało, że od dnia 19 grudnia 2006 r. nie posiada statusu osoby bezrobotnej i ubezpieczenia. W dniu 11 stycznia 2007 r. udał się do urzędu pracy, w celu wyjaśnienia, czy nadal posiada status osoby bezrobotnej. Obsługujący go pracownik zniszczył zaświadczenie z dnia 21 grudnia 2006 r. i konsultował się z innymi pracownikami. Jeden z nich obiecał, iż strona otrzyma pisemne wyjaśnienie w sprawie. Skarżący wskazał, że przepisy mówią, iż petent nie może ponosić uszczerbku z powodu nieznajomości przepisów i powinien być informowany w sposób wystarczający, czego PUP w G. nie uczynił.

Wojewoda decyzją z dnia (...) nr (...), powołując się na treść art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, art. 71 ust. 1, art. 76 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż strona była zobowiązana do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G (dalej PUP w G.) w dniu 26 stycznia 2007 r. w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy. A. J. w wyznaczonym terminie nie stawił się, wyjaśniając w odwołaniu, że przyczyną jego niestawiennictwa był brak pewności co do posiadania statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia strony nie mogą być uwzględnione, gdyż wpis o wyznaczonym nowym terminie stawiennictwa w PUP w G. figurował w karcie rejestracyjnej bezrobotnego - część "D", z którym strona mogła się zapoznać.

Organ wskazał, że status osoby bezrobotnej strona uzyskała na mocy decyzji administracyjnej, i pozbawienie jej tego statusu mogło nastąpić tylko przez wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie, a tego rodzaju decyzji nie wydano w okresie od 19 grudnia 2006 r. do 25 stycznia 2007 r.

W tej sytuacji A. J. powinien stawić się w urzędzie w wyznaczonym terminie, czego nie uczynił. Ponadto o przyczynie niestawiennictwa nie powiadomił urzędu w terminie 7 dni, wobec czego zaistniały warunki do zastosowania sankcji określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wyjaśnił, iż odstąpienie od sankcji przewidzianej przez ten przepis możliwe jest tylko w sytuacji spełnienia łącznego dwóch warunków - niestawiennictwo musi być uzasadnione, a przyczyny wskazane w terminie 7 dni. Obie przesłanki kumulatywnie nie zostały spełnione, a innych możliwości odstąpienia od ww. sankcji ustawa nie przewiduje.

Następnie organ odwoławczy podał, iż oświadczenie o przychodach za miesiąc styczeń 2007 r. strona złożyła w dniu 13 lutego 2007 r., podczas gdy winna była je złożyć bezpośrednio po upływie tego miesiąca, którego dotyczyło. Zaistniały zatem przesłanki określone w art. 75 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do wstrzymania wypłaty zasiłku od dnia 1 stycznia 2007 r. do czasu złożenia oświadczenia. Ponadto organ wskazał, iż wznowienie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych mogło nastąpić tylko za okres od 1 stycznia 2007 r. do 25 stycznia 2007 r., kiedy to A. J. legitymował się statusem osoby bezrobotnej i jednocześnie prawem do zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze A. J. przytaczając dotychczasową argumentację wskazał, iż organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 8, 9, 10, 75, 77, 78 k.p.a., nie zapoznał się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz nie uwzględnił jego wniosków. Skarżący podniósł, iż jego odwołanie wpłynęło do organu 21 lutego 2007 r., a już 5 dni później, to jest 26 lutego 2007 r. Powiatowy Urząd Pracy w G. przesłał je Wojewodzie. Organ drugiej instancji już (...) wydał decyzję. Zdaniem skarżącego 4 dni jakie minęły od daty przesłania jego odwołania do Wojewody, do czasu wydania przezeń decyzji to czas zbyt krótki na przeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego w sprawie i zapoznanie się z całością akt. Ponadto skarżący podniósł, iż PUP w G. w piśmie z dnia 13 marca 2007 r. przyznał się do wystawiania decyzji "in blanco".

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślić należy, że Sąd przy ocenie prawidłowości wydania decyzji bierze pod uwagę - jak wskazano wyżej - przepisy prawa, nie zaś np. zasady słuszności czy zasady współżycia społecznego.

Przypomnieć trzeba, że organ odwoławczy rozstrzygał o zasadności trzech decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji, które związane były ze statusem skarżącego jako osoby bezrobotnej oraz prawem do zasiłku.

Przepisy prawa nie zakazują rozpoznania paru odwołań jedną decyzją przez organ odwoławczy.

Zgodnie z art. 75 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy pisemnego oświadczenia o przychodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie: w każdym miesiącu - w przypadku bezrobotnych z prawem do zasiłku.

Ponadto ustawa w art. 75 ust. 6 zdanie ostatnie stanowi, że w razie niedokonania czynności, o których mowa w przepisie, zasiłek lub inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych dokumentów.

Z akt wynika, że skarżący złożył wymagane oświadczenie dopiero w dniu 13 lutego 2007 r.

Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego (art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), co oczywiście nie oznacza, że nie może oddalić skargi; takie sformułowanie oznacza, że sąd nie może pogorszyć sytuacji skarżącego np. przez uchylenie korzystnej dla niego decyzji. Niesporne w sprawie było, że skarżący nie złożył wymaganego prawem oświadczenia w styczniu 2007 r., wobec czego wstrzymanie mu wypłaty zasiłku za styczeń 2007 r. było zasadne, a wydanie decyzji o wznowieniu wypłaty zasiłku za okres od 1 stycznia 2007 r. po złożeniu oświadczenia przez stronę - korzystne dla skarżącego.

Z akt sprawy wynika, że skarżącemu wyznaczono termin stawiennictwa w urzędzie pracy na dzień 19 grudnia 2006 r., i w wyznaczonym terminie do urzędu pracy się on nie stawił. W dniu 21 grudnia 2006 r. skarżącego, który osobiście przybył do urzędu poinformowano o konsekwencjach takiego stanu rzeczy - iż jest nim utrata statusu osoby bezrobotnej, ponadto sporządzono tego dnia, a następnie wysłano skarżącemu listem zwykłym zaświadczenie o okresie rejestracji i podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu do dnia 19 grudnia 2006 r.

Dnia 22 grudnia 2006 r. skarżący dostarczył zwolnienie lekarskie za okres 19 - 22 grudnia 2006 r. Poinformowano go, że posiada status osoby bezrobotnej, wyznaczono kolejny termin stawiennictwa w urzędzie - na dzień 26 stycznia 2007 r., co skarżący potwierdził swoim podpisem na karcie rejestracyjnej bezrobotnego.

Następnie skarżący otrzymał listem zwykłym zaświadczenie, z którego, jak twierdzi, zrozumiał, że nie posiada statusu osoby bezrobotnej.

Skarżący twierdzi, że wyjaśniał tę kwestię w dniu 11 stycznia 2007 r., zaświadczenie to zostało przez urzędnika podarte, zdania urzędników o statusie skarżącego były podzielone, a mimo że miał dostać wyjaśnienie na piśmie - takich wyjaśnień się nie doczekał.

Skarżący swoje postępowanie - przede wszystkim brak działania (niestawiennictwo w urzędzie pracy w dniu wyznaczonym) tłumaczy tym, że według niego wiążące było zaświadczenie, które uzyskał najpóźniej, a z którego wynikało, że od 19. 12. 2006 r. nie jest ubezpieczony i nie ma statusu bezrobotnego.

Skarżący zarzuca też, że organ odwoławczy nie przeprowadził rozprawy tego dotyczącej.

Przepis art. 89 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa (§ 1). Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (§ 2).

Z przepisu tego wynika, że rozprawę przeprowadza się w celu przyśpieszenia, uproszczenia postępowania, uzgodnienia interesów stron lub jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy.

W sprawie nie zachodziła potrzeba przyspieszenia, uproszczenia postępowania, nie mogło być mowy o stronach postępowania, a jedynie o stronie postępowania (organ nie jest stroną). W ocenie Sądu nie było też potrzeby wyjaśniania sprawy - w celu jej załatwienia - przy udziale świadków. Czyniąc bowiem założenie, że twierdzenia skarżącego są prawdziwe - co do tego, że skarżący był w urzędzie pracy w dniu 11 stycznia 2007 r., przebiegu jego wizyty w tym dniu, co do tego, że podarto zaświadczenie, że miał uzyskać jakieś wyjaśnienie na piśmie - nie sposób uznać, wbrew stanowisku skarżącego, że jego niestawiennictwo w urzędzie pracy w dniu wyznaczonym, tj. w dniu 26 stycznia 2007 r., jest usprawiedliwione. Nie jest tak, jak twierdzi skarżący, że zaświadczenie, tylko dlatego, że uzyskał je najpóźniej, było dla niego wiążące. Zostało ono wystawione 21 grudnia 2006 r., czyli przed usprawiedliwieniem w dniu 22 grudnia 2006 r. przez skarżącego swojego niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 19 grudnia 2006 r. r. i wysłane listownie, dlatego dotarło do skarżącego dopiero w styczniu 2007 r. Nie istnieje zasada, że wiążący jest dokument najpóźniej otrzymany. Podarcie zaświadczenia - o ile miało miejsce - było jego "anulowaniem", czy też uznaniem jego błędnej treści, co nie oznacza, że takie postępowanie można uznać za prawidłowe i że sąd takie poczynania, o ile miały miejsce, popiera. Trzeba jednak mieć na uwadze, że skarżący powinien zwrócić uwagę na datę wystawienia tegoż zaświadczenia, którego data była wcześniejsza niż złożenie przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego w dniu 22 grudnia 2006 r. Poza tym skarżący był przecież świadomy, że w dniu 22 grudnia 2006 r. roku wyznaczono mu termin stawiennictwa w urzędzie jako bezrobotnemu na dzień 26 stycznia 2007 r. Skoro skarżący - jak twierdzi - miał uzyskać jakieś wyjaśnienia na piśmie, których nie otrzymał do wyznaczonego dnia stawiennictwa, to był zobowiązany stawić się tego dnia w urzędzie i powinien to zrobić w swoim interesie.

Stwierdzić też należy, że o statusie bezrobotnego organ orzeka w formie decyzji, a nie zaświadczenia, a skoro żadna decyzja pozbawiająca skarżącego statusu osoby bezrobotnej do dnia 26 stycznia 2007 r. nie zapadła, to skarżącemu nadal taki status przysługiwał. Dla skarżącego w tej sytuacji było wiążące nie zaświadczenie, a decyzja z dnia (...) o przyznaniu mu statusu osoby bezrobotnej i decyzja z dnia (...) o przyznaniu mu zasiłku.

Brak jest, w ocenie Sądu, uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy w dniu 26 stycznia 2007 r.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że statusu bezrobotnego pozbawia się bezrobotnego, który nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Jak już wyżej wskazano, Sąd kontroluje, rozpoznając skargę, decyzje pod względem ich zgodności z prawem i nie może kierować się zasadami słuszności czy współżycia społecznego. Skoro skarżący nie stawił się w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy i nie usprawiedliwił swojej nieobecności w przewidzianym prawem terminie, to te właśnie okoliczności należało wziąć pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy wskazuje, że ustawa innych okoliczności uprawniających do odstąpienia od sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie przewiduje.

Podkreślić należy, że nie w każdym przypadku decyzja może być wzruszona, jeżeli doszło do naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc stwierdzone naruszenie musiałoby mieć istotny, a nie nieistotny wpływ na wynik sprawy. Odnosi się to do wszelkich uchybień w prowadzeniu postępowania, a więc nie tylko do wadliwości postępowania dowodowego, ale i do obowiązków organów wynikających z przywołanych przez skarżącego w skardze przepisów art. 7-10 k.p.a.

Innymi słowy - o ile nawet doszło do naruszenia przepisów postępowania, to stwierdzone naruszenie musiałoby mieć taki wpływ na wynik sprawy, że bez istnienia tego naruszenia mogło, czy też nawet powinno dojść do wydania decyzji o innej treści.

Rozpoznając skargę niniejszą Sąd takiego naruszenia postępowania, które mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy nie stwierdził.

Skarżący podniósł też, że decyzje wydawane są "in blanco", przy czym zarzut ten, skonkretyzowany w odwołaniu z dnia 20 lutego 2007 r., odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji z dnia (...) o wznowieniu skarżącemu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 stycznia 2007 r. do 25 stycznia 2007 r.

Organ podał, że pracownicy posługują się "szablonami" decyzji w celu usprawnienia pracy urzędu.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia (...) zawiera wszystkie niezbędne składniki, o których mowa w wyżej zacytowanym przepisie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.