Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 4 lipca 2007 r.
III SA/Gd 205/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.).

Sędziowie: NSA Marek Gorski, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Prezydent Miasta powołując się na przepis art. 47 § 2, art. 10 ust. 1, art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. L., orzekł o zameldowaniu H. H. wraz z małoletnim synem M. L. na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące w lokalu nr (...) przy ulicy (...) w G.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jak wynika z przeprowadzonego postępowania administracyjnego właścicielem spornego lokalu jest A. B., która sprzeciwiła się wnioskowi A. L., wskazując, że zajmuje on przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego, zaś podpisania umowy na czas określony odmówił. A. L. przesłuchany w toku postępowania administracyjnego zeznał, iż wcześniej sam - jako najemca meldował H. H. i syna na pobyt czasowy w spornym lokalu. Obecnie nie wie do kogo miałby się zwrócić w sprawie uzyskania "zgody" na ich zameldowanie. Podał, że składniki czynszu naliczane są za trzy osoby. W ocenie organu pierwszej instancji, skoro fakt zamieszkiwania H. H. i M. L. w spornym lokalu nie był kwestionowany i nie budził wątpliwości, to meldunek tych osób jest prawnie i faktycznie uzasadniony. Organ podniósł ponadto, że zameldowanie stanowi jedynie rejestrację faktycznego miejsca pobytu, nie może być ono uzależnione od zgody właściciela czy najemcy lokalu.

Od decyzji tej odwołała się A. B. podnosząc, że zgodnie z księgą wieczystą jest właścicielem przedmiotowego lokalu. Podała, iż nie jest prawdą jakoby A. L. nie był zorientowany do kogo ma się zwrócić w sprawie zameldowania, gdyż administrator budynku dostarczał mu osobiście comiesięczne rachunki za czynsz, spisywał liczniki wody i reagował na interwencje lokatorów, w tym również A. L.

Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem ustaleń organów w niniejszej sprawie jest wyłącznie okoliczność zamieszkiwania H. H. z synem w lokalu nr (...) przy ul. (...) w G. Bezspornym jest - w świetle przeprowadzonego postępowania, że osoby te zamieszkują w spornym lokalu, kwestionowany jest jedynie sposób w jaki A. L. uregulował sprawy meldunkowe, gdyż właścicielka lokalu sprzeciwiała się meldowaniu bez jej zgody. Następnie organ wskazał, że instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjny, co oznacza, iż organy administracji obu instancji upoważnione są wyłącznie do badania, czy dana osoba zamieszkuje w lokalu, czy nie. Brak zgody właściciela lub najemcy lokalu na dokonanie zameldowania w nim jest prawnie nieskuteczny i nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy meldunkowej. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję uznać należy za zgodną z prawem, skoro H. H. wraz z synem faktycznie mieszka w miejscu, w którym ubiegają się o zameldowanie.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. B., podnosząc, że H. H. wraz z synem, jeżeli przebywają w spornym lokalu, to przebywają w nim bez jej wiedzy i zgody, zaś A. L. zgodnie z wypowiedzeniem powinien opuścić sporny lokal w listopadzie 2005 r. Skarżąca podała ponadto, że A. L. nie uiszcza opłat za zajmowany lokal, a domeldowując kobietę z dzieckiem ma na celu otrzymanie większego lokalu z TBS-u, co znajduje potwierdzenie w sprawie o nr (...), w której orzeczono wymeldowanie ze spornego lokalu syna A. L. z pierwszego małżeństwa.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo w toku postępowania przed sądem, w piśmie z dnia 25 czerwca 2007 r. A. B. podała, iż A. L. i osoby z nim związane zgodnie z opinią sąsiadów są widywani w domu, a nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu ciągle, co w ocenie skarżącej świadczy o pozorowaniu stałego zamieszkiwania. Ponadto skarżąca wskazała, że w związku z nie uiszczaniem przez A. L. opłat eksploatacyjnych oraz kary z tytułu bezumownego korzystania z lokalu skierowała sprawę do Sądu Rejonowego w G.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Dla zapewnienia bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r. V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55).

Organ gminy prowadzący ewidencję ludności - stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ.

W niniejszej sprawie nie było w istocie sporne podczas postępowania administracyjnego, że H. H. oraz małoletni M. L. faktycznie przebywają w lokalu nr (...) przy ulicy (...) w G. W ten sposób została spełniona jedyna przesłanka do wydania decyzji o ich zameldowaniu w tymże mieszkaniu.

Podkreślić należy, że skarżąca tego najistotniejszego w sprawie ustalenia nie kwestionowała - ani w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ani w wywiedzionej skardze. Skarżąca kwestionowała jedynie legalność zamieszkiwania A. L. w spornym lokalu. W związku z tym wskazać należy, iż konieczność dokonania zameldowania nie jest uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. W świetle art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wobec niekonstytucyjności przepisu art. 9 ust. 2 wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego. To konsekwencja charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby - art. 1 ust. 2 powyższej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r., V SA 2425/02, Wspólnota nr 9 z 2004 r., poz. 58). Przedmiotem badania organów administracji publicznej jest zatem jedynie fakt zamieszkiwania określonych osób w danym lokalu.

Podnoszona przez skarżącą w piśmie z dnia 25 czerwca 2007 r. okoliczność, że jest wątpliwe, czy H. H. z synem faktycznie w przedmiotowym mieszkaniu mieszka, jest okolicznością o pierwsze wątpliwą dla samej skarżącej - bo sama powołuje się tylko na stanowisko sąsiadów, i to bliżej nieokreślonych. Ponadto okoliczność ta nie może być wzięta pod uwagę przez sąd, bowiem sąd nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia o zameldowaniu czy odmowie zameldowania, a ocenia decyzję pod względem jej zgodności z prawem. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie podnosiła, że H. H. i jej syn nie mieszkają w przedmiotowym lokalu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących niedopuszczalnego jej zdaniem ograniczenia prawa własności wskutek dokonania zameldowania bez jej wiedzy i zgody wyjaśnić trzeba, że - jak już wskazano wyżej - postępowanie meldunkowe spełnia cele ewidencyjne, a zatem nie ogranicza uprawnień właścicielskich skarżącej do przedmiotowego lokalu. Sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego.

W tym stanie sprawy, uznając iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.